Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant (2025)

Dit wordt toch wel een heel interessant album. Ben benieuwd!

Beetje bcnr vibes.

Wat is "your new place" goed en genieten dus.

Lekkere balans ook tussen ingetogen en niet te bombastisch.

Indrukwekkende plaat!

Eerste twee beluisteringen zijn veel belovend. Het doet me voorlopig in sommige songs toch te veel denken aan Black country New Road vooral als de blazers te voorschijn komen. Niet dat dat slecht is maar ik moet er toch even aan wennen en dat heeft te maken met weemoed, omdat ik het album Ants from Up There heel hoog heb zitten . Ik hoor trouwens ook wat Caroline. Dit staat op repeat en ik probeer voorlopig niet meer aan BCNR te denken...

De anticipatie was voor hoog voor dit album, en het valt zeker niet tegen. Naast de 3 singles bevallen Tenspeed, Emily en de afsluiter goed. En ja, BCNR is nooit ver weg, maar ik vind het voldoende eigen smoel hebben om van te kunnen genieten.

Leuke plaat! Opvallend dat ik deze nog niet terugvind bij de platenwinkel.

Met kippenvel naar de tweeluik You lopen luisteren. Ik hoor geen mispeer op dit album, eigenlijk allemaal meer dan goed. AOTY?

Mijn Burgundy red vinyl gelimiteerd tot 250 komt er binnenkort binnen. Kan niet wachten. Ook op zwart vinyl te krijgen.

Ik hoor btw hier een toegankelijkere versie van Caroline.

Wat een ontzettend aangename verrassing is dit zeg! Ontdekking van het jaar voor mij. Hoor er zeker ook wel wat midwest emo in hier en daar. Waar Black Country, New Road me nooit zoveel heeft gedaan komt dit album direct erg goed binnen.

BCNR vind ik echt wel beter! Soms vind ik dit wat mak, iets meer pit ligt me wat beter. De creatieve (soms jazzy) composities zijn verder wel dik in orde!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant
De Amerikaanse band Racing Mount Pleasant pakt op haar titelloze album flink uit met ondere blazers, wat een soms bombastisch en soms sober geluid oplevert, dat in beide gevallen flink intrigeert en fraai betovert

Ik had een paar dagen geleden nog nooit van Racing Mount Pleasant gehoord en was vast niet de enige. Het tweede album van de band uit Michigan stond de afgelopen dagen echter flink in de spotlights en dat is niet voor niets. Racing Mount Pleasant heeft, onder andere door het stevig inzetten van blazers, een verrassend geluid en het is een geluid dat een album lang alle kanten op kan. Het is een geluid dat makkelijk schakelt tussen uitersten en dat ondanks invloeden uit meerdere genres nauwelijks in een hokje is te duwen. Het is op zich niet mijn muziek, maar de muziek van Racing Mount Pleasant intrigeert me hopeloos en blijkt steeds vaker van een bijzondere schoonheid.

De critici waren de afgelopen week vrijwel unaniem in hun oordeel dat het titelloze album van de band Racing Mount Pleasant hoort bij de meest interessante releases van deze week. Ik had zelf nog niet eerder van de band gehoord en ging er vanwege een album zonder titel van uit dat het ging om een debuutalbum, maar Racing Mount Pleasant, dat zichzelf eerder Kingfisher noemde, debuteerde in 2022 al met het album Grip Your Fist, I'm Heaven Bound.

Het is een album dat veel minder aandacht kreeg dan het deze week verschenen album. Of dat terecht is ga ik later nog wel eens ontdekken, want voorlopig heb ik mijn handen vol aan het tweede album van de band uit Ann Arbor, Michigan. Overigens waren niet alle critici overtuigd van de kwaliteiten van het album, want Pitchfork heeft slechts een mager zesje over voor de muziek van Racing Mount Pleasure en dat is nog veel als een recensie opent met een zin als “Some bands sound like a bunch of college kids who thought it would be cool to speedrun the first three years of Arcade Fire, and Racing Mount Pleasant is one of them.”

Toen ik zelf voor het eerst luisterde naar het album hoorde ik ook wel iets van Arcade Fire, maar veel meer van de originele line-up van Black Country, New Road. Dat heeft vooral te maken met de zang en het ruime gebruik van blazers, want die zijn bij beide bands sfeerbepalend.

Ik vind het niet zo makkelijk om de muziek van Racing Mount Pleasant te typen en daar sta ik niet alleen in. Pitchfork heeft het over “a panoramic sweep of post-rock with the intimacy of Midwest emo” en in andere recensies wordt onder andere gesproken over indiefolk, chamber pop, Midwest emo, garagerock of “the intimacy of folk music, the dynamics of shoegaze, the details of electronica, and the arrangements of jazz and classical crossovers”.

Ik kan zelf niet beters verzinnen en hou het er maar op dat Racing Mount Pleasant een bijzondere draai geeft aan invloeden uit met name de folk. Het is een zeer sfeervolle draai, zeker wanneer de saxofoon en de trompet de hoofdrol opeisen, maar ook als de blazers even naar de achtergrond verschijnen is de muziek van de Amerikaanse band zeer sfeervol.

De band en de ingevlogen gastmuzikanten voegen ook nog gitaren, synths en strijkers toe aan het sfeervolle geluid, dat ook is volgestopt met dynamiek. Het combineert allemaal prachtig met de zang, die in het volle geluid ook vaak genoegen moet nemen met een bijrol. Wanneer de band alle registers opentrekt klinkt de muziek op het album voorzichtig pompeus of zelfs overdadig, maar Racing Mount Pleasant kan ook fraai gas terug nemen.

In de meest bombastische passages vind ik het allemaal wat veel van het goede, zeker wanneer de blazers ook nog eens voluit gaan, maar fascinerend is het absoluut. De meer ingetogen passages spreken me meer aan, want deze zijn echt heel mooi en onvergelijkbaar met de meeste andere muziek die ik ken.

Ik begrijp alle ophef rond het album dus wel, ondanks het feit dat dit niet het soort muziek is waar ik vaak of graag naar luister. Het tweede album van Racing Mount Pleasant duurt bijna een uur en heeft in dat uur verschrikkelijk veel te bieden. Het is een album dat over een paar maanden in talloze jaarlijstjes gaat opduiken of vergeten is. Wat mij betreft verdient de Amerikaanse band het eerste. Erwin Zijleman

Wat een heerlijk album zeg. Hoe meer je het hoort hoe beter. Call is easy vind ik geweldig!