Die Spitz - Something to Consume (2025)

Al jarenlang klaag ik dat ik nauwelijks nog nieuwe muzikale acts leer kennen die mij echt bekoren. Vroeger leverde last.fm nog wel leuke aanbevelingen op en soms ontdekte ik nog een pareltje in een Spotify-playlist van iemand, maar daar bleef het bij. En heel soms heb ik het geluk dat een YouTube-thumbnail mijn aandacht trekt en ik een muzikaal fuik wordt ingezogen met allemaal fijne nummers die stuk voor stuk een schot in de roos zijn, en dat geldt ook voor Die Spitz.

Die Spitz is een Amerikaans kwartet bestaande uit vier energieke vrouwen uit Austin, Texas. Mijn eerste kennismaking met hen was dankzij de video voor de single ‘Throw Yourself to the Sword’. Schijnbaar hoef je alleen een vrouw een zwaard in haar hand te stoppen en mijn interesse is gewekt. Hoewel Die Spitz een plaat heeft uitgebracht met de naam Teeth, wordt de tweede langspeler met de veelzeggende titel Something to Consume gezien als de officiële debuutplaat. En ik ben waarschijnlijk niet de enige die denkt dat deze jonge band voor opschudding gaat zorgen, aangezien de dames nu onder contract staan bij Jack White’s Third Man Records.

Maar wat dienen de vrouwen op? De dames van Die Spitz zijn niet voor een genre te vangen. Ik hoor vooral een combinatie van sludge, punkrock met wat grunge-invloeden en soms een snufje shoegaze.

De single ‘Throw Yourself to the Sword’ is gewoon een heerlijk sludgenummer met daarbij horende beukende gitaren en opbeurende zang door Ellie Livingston. In de video maken de bandleden onder meer een wasserette en een supermarkt onveilig met een zwaard en hiermee wordt eigenlijk ook wel de DIY-ethiek en originaliteit van deze band onderstreept. Alles net even anders doen, door zowel onmogelijk in een hokje te kunnen worden geplaatst qua sound, maar ook doordat er binnen de band regelmatig van rol wordt gewisseld wat betreft instrumenten en vocalen.

Verder staan er op Something to Consume ook enkele nummers met meer een punksound, waaronder de single ‘Pop Punk Anthem (Sorry for the Delay)’. ‘Pop Punk Anthem’ is geschreven vanuit het perspectief van iemand die dealt met een ongezonde obsessieve verliefdheid die door de ander niet wordt beantwoord. De videoclip is een ode aan de poppunkscene van de 2010s, die waarschijnlijk ook invloed heeft gehad op de muzikale ontwikkeling die de bandleden van Die Spitz hebben doorgemaakt.

‘Down on It’ is eveneens een poppunktrack met een catchy openingsriff dat je direct bij je keel grijpt. Het nummer klinkt in zijn geheel als een soort The Distillers on steroids.

De eerder uitgebrachte single ‘Punisher’ is gewoon een heerlijk rockend nummer, een beetje desert rock-achtig, waarin (af)straffen en het gevoel dat deze manier van ingrijpen oproept: ’Honestly, I just don't mind anticipating / For the moment when you wake up alone’.

Een van mijn andere favoriete rocksongs op Something to Consume is het jaren-90s aandoende ‘Voire Dire’, waarin kritiek wordt geuit op de huidige politieke situatie in Amerika en wat dit doet met de maatschappij: ‘You know it's a shame / Every single one of us will burn inside this game / Find a hideaway / Bury underneath the creature comforts that you crave’. En op ‘Sound to No One’ wordt op zijn Queens of the Stone Age gewerkt naar een groot hoogtepunt.

De afsluiter ‘A Strange Moon / Selenophilia’ doet mij zowel denken aan de muziek die Courtney Love in de jaren 90 maakte als aan hedendaagse bands zoals Wolf Alice. Dit dromerige nummer klinkt bij tijden als een mediterende jamsessie. Een prima nummer om Something to Consume mee af te sluiten.

Something to Consume maakt zeker zijn naam waar. De verschillende genres die de luisteraar krijgt opgediend, zijn eigenlijk al na een luisterbeurt goed te verorberen. Dit dankt deze plaat aan zijn strakke composities en compactheid; slechts één nummer is langer dan vier minuten. Een van de bandleden heeft eerder als serveerster gewerkt en ziet een fulltime carrière voor lange tijd in de muziek wel zitten. Laten we hopen dat Die Spitz een grotere naam in de muziekwereld wordt, want deze debuutplaat met sludge, 90s grunge en punkrockinvloeden smaakt zeker naar meer.