Herbie Hancock - Crossings (1972)

heerlijk dat deze erbij gekomen is
dit was mijn kennismaking met deze beste man
nu, dit is niet echt hét instap-album bij uitstek van deze man, daarvoor is deze plaat veel te gelaagd, complex en spacy
deze komt dan ook uit de experimentele periode
deze muziek vraagt veel van ons gehoor maar daar krijgen we dan weer veel voor terug
voor durvers........

ontdek ook Maiden Voyage, misschien wel een van dé jazz-albums ever

oja een natuurlijk ook 'Blue Train' van John Coltrane
enjoy

@ jellorum, ik ontdekte Hancock door... US3 die zijn Cantaloupe Island wereldberoemd maakten als "Cantaloup", het gesamplede nummer met rap en beats opgeluisterd, ik hield van deze "nieuwe" hippe versie, en nog steeds, maar zo ontdekte ik de kracht van de composities van Hancock, een ware meester.

Maiden Voyage, Empyrean Skies, Speak Like A Child, die kende ik al, maar ook deze bleek weer een grote openbaring, inderdaad méér experimenteel, de eerste songs schurkt zich soms wat tegen Miles Davis' Bitches brew aan, tenminste zo voel ik het toch aan.
Dikke aanrader, en zoals zo vaak stelt Hancock zelden teleur.

Dit is inderdaad niet echt een voor de hand liggend instapalbum. Doet me denken aan de vroege Weather Report periode en natuurlijk Miles Davis in het begin van de jaren 70, zoals in het bericht hierboven al is beschreven. Vooral de openingstrack is nogal indrukwekkend. Het opent met Afrikaans tromgeroffel waarin subtiele synthesizer Moog klanken worden verweven. Na ongeveer twee en halve minuut valt de bas in en komt er een mooi stukje jazz-rock a la Herbie Hancock op gang, met ook mooi drumwerk. Dan valt het even stil na zeven en halve minuut met een ingetogen deel, zoals in In A Silent Way, en begint enkele minuten later via een bas riff het volgende thematische deel.
En zo gaat het maar door in een onvoorspelbare en complexe mengeling van avant-garde, funk, en jazzy, mysterieuze en bij vlagen psychedelische sfeertekeningen.
Een album dus waar je echt voor moet gaan zitten. Maar dan is de beloning ook groot.
Als je goed naar de hoes kijkt zie je eigenlijk al dat dit geen doorsnee album zal zijn.
Tracks 2 en 3 zijn door rietblazer Bennie Maupin gecomponeerd en klinken anders dan Sleeping Giant, maar liggen zeker niet gemakkelijker in het gehoor met veel tempowisselingen. Water Torture doet me met zijn trompetuithalen bij vlagen denken aan Sanctuary van Bitches Brew. Het sinistere basklarinet geluid vormt een andere overeenkomst met dit album.
Persoonlijk vind ik tracks 2 en 3 net wat minder, vandaar eindscore 4.