Herbie Hancock - Feets Don't Fail Me Now (1979)

Lekker funky album van Herbie Hancock met de singles Tell Everybody en You Bet Your Love.

Hiermee ging Herbie meer de funk/disco kant op!

4*

haha..vroeger zou ik er een 2 voor gegeven hebben, maar het album heeft wel iets. Het is bijzonder gedateerd, echt een afspiegeling van die tijd (1979), maar dat maakt het album nu des te leuker om te horen. Als je op zoek bent naar flitsend solowerk van Herbie, dan moet je dit album links laten liggen. Als je met een glimlach om je mond wilt luisteren hoe funk eind jaren 70 klonk, en eens een lekker swingend stukje muziek wil horen: aarzel niet en probeer het album te kopen!

Tell Everybody, shik, shik.....echt leuk om te horen! Het waren andere tijden

"Honey from the Jar" doet een beetje aan Steely Dan denken.

Haha, geloof het of niet, maar dit album was destijds mijn introductie tot de muziek van Herbie Hancock. Als tiener was ik helemaal weg van de single Tell everybody, die ik zelfs op een 12 inch single heb gekocht. Een jaartje later volgde ook dit album, omdat ik die toen vrij goedkoop ergens tegenkwam. Ik vond het lekkere 'funky music' in de tijd dat disco zijn hoogtijdagen beleefde.

Er staat een enkel saai nummer op, in de vorm van de kleffe ballad Trust me, maar ook nummers als You bet your love (nog een flinke hit in de UK en de VS), Knee deep en Honey from the jar spraken me zeer aan. Allemaal volgens het beproefde discofunk-recept van die dagen, en retestrak uitgevoerd door topmuzikanten - want dat hoorde ik er dan nog wel aan af.

Klopt allemaal wat hierboven staat - het is zwaar gedateerd, met die vroege electrodrums, het synth-werk en die vocoder, die zelfs niet kan verbloemen dat Herbie echt niet kan zingen. Gelukkig is al het andere wel voor elkaar: productie en technische uitvoering zijn áf.

Maar ja, wist ik als tiener veel wie Herbie Hancock was... Daar kwam ik pas jaren ik pas jaren later achter, toen ik via de hieraan voorafgaande platen het spoor terugvolgde tot Headhunters en Sextant. Dat is wel even andere koek natuurlijk, maar ik had toen al begrepen (o.a. door de ook al zeer onconventionele hit Rockit) dat Hancock wel vaker van de gebaande paden afweek. Achteraf gezien vind ik het heel bijzonder dat zo'n gelouterde jazz-musicus zich waagde aan voor zijn doen nogal platte discofunk. Het kwam hem, lees ik overal, op veel kritiek te staan van echte jazzfans, maar ik ben blij dat-ie het gedaan heeft.

Die oudere albums sla ik inmiddels een stuk hoger aan, maar als funk- en disco-liefhebber van het eerste uur vind ik deze nog steeds leuk, al zijn alle hierboven genoemde bezwaren natuurlijk gewoon waar. En natuurlijk moest ik deze ook op CD hebben, toen hij ook op dat medium verscheen. Aanvankelijk alleen in Japan, dus was nog een flinke uitgave...

Half sterretje extra voor het jeugdsentiment. Want dit is echt een 'guilty pleasure'.