Anthony Williams - Life Time (1964)

Anthony Williams "Tony Williams" wordt op verschillende internet pagina's beschreven als een wonderkind. Zijn professionele carriere begon al op zeer jonge leeftijd. Op 12 jarige leeftijd speelde Williams al mee met Sam Rivers.
Hij was 18 jaar toen hij dit album op nam. Het is zijn eerste album als componist. Hij schreef het gehele album zelf met een 'beetje' Hulp van Herbie Hancock. Deze neemt ook de piano voor zijn rekening op Memories en Barb's Dong to the Wizzard.
Williams was een onderdeel van de vaste band van Miles Davis. Met Life Time maakte hij 'the next new-thing'.

De line up was als volgt:
Sam Rivers (tenor sax); Richard Davis, Gary Peacock (bass); Bobby Hutcherson (vibes, marimba); Herbie Hancock (piano); Tony
Williams (drum set, tympani, wood block, maracas, triangle). Ron Carter (bass, op Barb's Going Wizzard).

De kracht en vooral de schoonheid van het album komt het best tot zijn uiting op two pieces of One: Red en Two Pieces of Red: Green Williams had niks te klagen over het handje vol muzikanten die hij op dat moment tot zijn beschikking had:
Sam Rivers (tenor sax); Richard Davis, Gary Peacock (bass); Tony Williams (drums). Het sierlijke en bombastische spel van River's, brengt deze 2 nummers zichtbaar boven de rest uit.

Tomorow Afternoon: ook hier speelt rivers weer hard, sierlijk, passioneel maar de totale compositie vond ik wat zoutloos, het wordt er onder gesneeuwd door de 2 eerste nummers.

Op Memory speelt : Tony Williams (drum set, tympani, wood block, maracas, triangle), er onstaan hierdoor vreemde soundsculpuren. Wat het ene moment beter uit zijn vel lijkt te komen als de andere keer.

Barb's Dong to the Wizzard is een duidelijk middel of the road nummer. Herbie Hancock lijkt een serene atmosfeer te willen creeëren, wat hem op zekere momenten ook goed lukt. Het probleem ligt hem een beetje in het totale spel, er zijn mooie en krachtige momenten maar het wordt soms wat ingetogen.

Al met al een erg leuke album, met een aantal sterke momenten, maar ook veel van een 13 in een dozijn momenten.

Ik kan mezelf aansluiten bij de mening van korenbloem. Dit is inderdaad gewoon een sterk album, maar soms ook gewoon standaard. Voor de liefhebbers is deze plaat zeker de moeite van het luisteren waard.

Ik begon aan dit album, maar heb het afgezet. Dit werkt me net iets te veel op mijn zenuwen om uit te zitten.

Briljant debuut, als je van een jazzman al van een debuut kan spreken. Williams speelde voor hij deze plaat maakte al bij Miles Davis, Kenny Dorham (Una Mas), Herbie Hancock (My Point of View en Blind Blind Man) en Grachan Moncur III (Evolution), en speelde ook rond deze tijd bij Jackie McLean, Eric Dolphy (Out to Lunch), en speelt een jaar later op het briljant Fuchsia Swing van Sam Rivers.

Dat is een hoop namedropping, wat in feite bij elke jazzplaat wel kan, maar het maakt het zo bijzonder dat Anthony al op zo jonge leeftijd (in 1963 was hij 18) al op zulke toonaangevende platen meespeelde en een deel uitmaakt van de sound van die platen, die bijna allemaal neigden naar de avantgarde en ik elk geval out-there waren.

Op deze plaat, waarvoor Anthony alles schreef (zelfs het bas/piano duet aan het eind van de plaat), wordt hij bijgestaan door Sam Rivers, Herbie Hancock, Ron Carter, Gary Peacock en op één song ook Bobby Hutcherson, Allemaal muzikanten die ook zelf avantjazz-platen maakten of in elk geval meespeelden op avantjazz-platen van anderen. Het is me ook een zwik gave platen wat (met name bij Blue Note) tussen 1963 en 1966 uitkwam, want ook Andrew Hill maakte gebruik van de kunsten van Williams.

Deze eerste plaat van Anthony is wat mij betreft verrassender dan Spring, die hierop zou volgen, waarschijnlijk omdat het wat diverser en eclectischer is.

Een hoogtepunt is het volledig door slagwerk (en piano) ingevulde Memory. Een ander hoogtepunt is het duet Barb's Dong to the Wizzard met Carter op bowed en plucked bass en Herbie op zijn mooist op de piano

Deze twee platen (Spring en Life Time) zijn bijzondere platen in het omvangrijke oeuvre van Williams, vooral omdat hij zo snel hierna al richting de rock afboog en daar een tijdje bleef hangen. Pas midden jaren 80 (met een uitstap in de jaren 70 via V.S.O.P) zal hij onder zijn eigen naam weer richting de hardbop afbuigen. Deze platen zijn toevallig ook via Blue Note veschenen en zijn stuk voor stuk meesterwerken.

Anthony Williams is een veelzijdig muzikant, componist en arrangeur die echt uit zijn lijf moet barsten van de creativiteit.