The Antlers - Blight (2025)

Erg zin in! Altijd fijn om een nieuwe The Antlers plaat te ontdekken! Burst Apart zal sowieso altijd mijn nummer een blijven.

Bij mij is dat Familiars en voor de rest volledig eens. Hoewel duidelijk een verkapt eenmansproject, weet Silberman mij weer vast te grijpen bij Carnage.

Wat een fantastisch nummer....ging per ongeluk op repeat. Heb het maar een aantal keer voorbij laten komen...

Hopelijk komt er weer een tour! Hoewel het magische concert in De Duif met 10 jaar Hospice moeilijk te overtreffen is

Something in the Air
Radiohead meets Tindersticks, Silberman-stijl. Ook meer dan prima.

Zaterdag 14 maart in Zonnehuis in Amsterdam

Geweldig, prachtig, spannend.

Wat een uitermate geweldig en evenzeer leerzaam album. Ik kom hier nog op terug met een waardering maar waarschijnlijk weet ik het al......

The Antlers maakten vaker conceptalbums over zware zaken ('Hospice'). Ook het gisteren verschenen 'Blight' gaat over niet mis te verstane materie: hoe we de wereld naar de knoppen helpen. Het album gaat naar zijn conclusie vanaf de song met de veelzeggende titel 'Deactivate' en eindigt vervolgens in een song over 'A Great Flood' en een instrumentale afsluiter waar je je, mede door de geluidseffecten, in een desolate wereld waant waar de natuur/het water het heeft overgenomen. The Antlers is al een aantal jaren een duo en op 'Blight' klinkt de "band" meer dan ooit als een soloproject van Peter Silberman. Ondanks de kritiek kon ik ook genieten van 'Green To Gold' uit 2021; een plaat waarop de band voor mij als een warme deken voelde in een moeilijke periode. Op 'Blight' doet de band niet aan troost. De teksten zijn zwartgalliger dan ooit en de melancholie ligt altijd op de loer. Het geluidsbeeld bestaat uit akoestische gitaar, piano en veelal overstuurde drums; hetgeen samen leidt tot "explosies" hier en daar, die we lang niet meer van de band hoorden. Het is knap dat ieder album van The Antlers anders klinkt dan de vorige. Peter Silberman is de enige constante met zijn hoge en gevoelige stem. Een kandidaat voor de hoogste regionen van mijn jaarlijstje!

Geluisterd vanwege de enthousiaste recensies hier, wat een mooi album is dit zeg. Binnenkort eens goed voor zitten en met een koptelefoon luisteren.

Ik ben ook heel enthousiast. Mij doet dit aan Perfume Genius denken, diezelfde breekbaarheid.

Wat een fascinerend album. Dit is liefde op het eerste gezicht.

Het vooruitgesnelde Carnage vond ik gelijk mooi. Daarbij focuste ik bij het luisteren in eerste instantie op de instrumentatie en pas later op de tekst.

Ik was bewust op mijn hoede, omdat een enkel gedropt nummer niet altijd richtinggevend is voor de rest van een album. Ook wist ik niet dat een nummer met de titel, bloedbad, toch ook bloedmooi zou kunnen zijn. Bij het aanzwellen van de gitaren worstel ik tegelijkertijd met de pijn van het leed uit de tekst (die ik inmiddels tot mij heb genomen) en de pracht van de muziek. Interessant dat ik geniet van het ongemak dat deze tegenstelling veroorzaakt.

Gezellige jongens, die Antlers om dit als teaser van het album te gebruiken

Het eerste nummer, Consider the Source, maakt duidelijk wat het thema van het album is. De titel van het album, 'Blight' gaf dit uiteraard al weg. Wat een opener. Terwijl ik de boodschap van de tekst aan het verwerken ben, wordt het instrumentaal laagje voor laagje opgebouwd. Eerst de piano en na het eerste refrein start de percussie.

Ook Pour wordt op die wijze opgebouwd, weliswaar met andere instrumenten. De verstilling is fijn. Silberman verwijt me/ons? dat we verspillers zijn. En hij heeft gelijk. Ook weet ik nu zeker dat het links onderste gedeelte van de hoes inderdaad olie moet voorstellen.

Blight vervolgt met het thema, rupsje nooit genoeg?

Something in the Air, heb ik bewust niet veel aandacht gegeven toen het werd gedropt. Ik wilde eerst het album in zijn geheel luisteren.

Gaan we richting de conclusie? Calamity. Is het hoop dat we ons verbeteren of is het cynisme omdat we er toch niet toe in staat zijn. ‘Who will look after what we leave behind?’
‘Over calamity we climb. Sure we’ll get this right next time’ (toch hoop?)

A great flood geeft een antwoord op de in Calamity gestelde vraag.

Calamity, A Great Flood en They Lost All of Us, neem ik tot me als een drieluik. En die lijkt niet goed af te lopen als ik de golven uiteindelijk de muziek hoor overstemmen.

Geen fijne boodschap maar als The Antlers het op deze wijze verwoorden…. ondersteund door verfijnde muziek. Een kwetsbaar en verpletterend album

Als ik het goed begrijp (consider the source), moet ik berouw hebben bij het bestellen van het vinyl……maar ik ben er toch toe overgegaan……..
want er wordt me op zo’n wonderschone wijze uitgelegd dat we aan het verspillen zijn.. en ik ben ook maar een mens.
Sorry I added it to cart

Ik vind het werkelijk waar een fantastisch album, maar ik geef het net niet 5 sterren omdat het een beetje nergens heen gaat op de laatste nummers (hoewel de instrumentatie er heel mooi is, is het niet echt spannend meer).
Maar tot en met ongeveer Calamity is dit echt bij verre het beste dat ik in jaren heb gehoord.

Silberman's stem blijft mooi. Ook op deze nieuwe plaat. Alleen mis ik de wat meer up-tempo nummers zoals Two.
Ik heb deze plaat vandaag 2 keer in de auto gehoord. En dat is zeker niet de beste plek om te luisteren.
Carnage blijft favoriet.

Ik volg je volledig in wat je schrijft, alleen voel ik helaas die pijn niet voldoende terug in het nieuwe album. Alles is aanwezig, maar het komt misschien persoonlijk niet binnen.

Een aantal tracks had op Green To Gold kunnen staan. Zeker de opener. Dat is ook gelijk de beste track en wordt niet meer geëvenaard. Over een tijdje nog maar eens proberen, maar voor nu een grote tegenvaller.

Het vinyl ligt hier al een aantal weken op mijn draaitafel te spinnen. Ik begrijp dat Antlers fans naar wat meer uitspattingen verlangen. Maar wat zijn de nummers juist ingetogen waardoor muzikale details en de verstilling de ruimte krijgen. Zeer fraai album.