The Antlers - Blight (2025)

Erg zin in! Altijd fijn om een nieuwe The Antlers plaat te ontdekken! Burst Apart zal sowieso altijd mijn nummer een blijven.

Bij mij is dat Familiars en voor de rest volledig eens. Hoewel duidelijk een verkapt eenmansproject, weet Silberman mij weer vast te grijpen bij Carnage.

Wat een fantastisch nummer....ging per ongeluk op repeat. Heb het maar een aantal keer voorbij laten komen...

Hopelijk komt er weer een tour! Hoewel het magische concert in De Duif met 10 jaar Hospice moeilijk te overtreffen is

Something in the Air
Radiohead meets Tindersticks, Silberman-stijl. Ook meer dan prima.

Zaterdag 14 maart in Zonnehuis in Amsterdam

Geweldig, prachtig, spannend.

Wat een uitermate geweldig en evenzeer leerzaam album. Ik kom hier nog op terug met een waardering maar waarschijnlijk weet ik het al......

The Antlers maakten vaker conceptalbums over zware zaken ('Hospice'). Ook het gisteren verschenen 'Blight' gaat over niet mis te verstane materie: hoe we de wereld naar de knoppen helpen. Het album gaat naar zijn conclusie vanaf de song met de veelzeggende titel 'Deactivate' en eindigt vervolgens in een song over 'A Great Flood' en een instrumentale afsluiter waar je je, mede door de geluidseffecten, in een desolate wereld waant waar de natuur/het water het heeft overgenomen. The Antlers is al een aantal jaren een duo en op 'Blight' klinkt de "band" meer dan ooit als een soloproject van Peter Silberman. Ondanks de kritiek kon ik ook genieten van 'Green To Gold' uit 2021; een plaat waarop de band voor mij als een warme deken voelde in een moeilijke periode. Op 'Blight' doet de band niet aan troost. De teksten zijn zwartgalliger dan ooit en de melancholie ligt altijd op de loer. Het geluidsbeeld bestaat uit akoestische gitaar, piano en veelal overstuurde drums; hetgeen samen leidt tot "explosies" hier en daar, die we lang niet meer van de band hoorden. Het is knap dat ieder album van The Antlers anders klinkt dan de vorige. Peter Silberman is de enige constante met zijn hoge en gevoelige stem. Een kandidaat voor de hoogste regionen van mijn jaarlijstje!

Geluisterd vanwege de enthousiaste recensies hier, wat een mooi album is dit zeg. Binnenkort eens goed voor zitten en met een koptelefoon luisteren.

Ik ben ook heel enthousiast. Mij doet dit aan Perfume Genius denken, diezelfde breekbaarheid.

Wat een fascinerend album. Dit is liefde op het eerste gezicht.

Het vooruitgesnelde Carnage vond ik gelijk mooi. Daarbij focuste ik bij het luisteren in eerste instantie op de instrumentatie en pas later op de tekst.

Ik was bewust op mijn hoede, omdat een enkel gedropt nummer niet altijd richtinggevend is voor de rest van een album. Ook wist ik niet dat een nummer met de titel, bloedbad, toch ook bloedmooi zou kunnen zijn. Bij het aanzwellen van de gitaren worstel ik tegelijkertijd met de pijn van het leed uit de tekst (die ik inmiddels tot mij heb genomen) en de pracht van de muziek. Interessant dat ik geniet van het ongemak dat deze tegenstelling veroorzaakt.

Gezellige jongens, die Antlers om dit als teaser van het album te gebruiken

Het eerste nummer, Consider the Source, maakt duidelijk wat het thema van het album is. De titel van het album, 'Blight' gaf dit uiteraard al weg. Wat een opener. Terwijl ik de boodschap van de tekst aan het verwerken ben, wordt het instrumentaal laagje voor laagje opgebouwd. Eerst de piano en na het eerste refrein start de percussie.

Ook Pour wordt op die wijze opgebouwd, weliswaar met andere instrumenten. De verstilling is fijn. Silberman verwijt me/ons? dat we verspillers zijn. En hij heeft gelijk. Ook weet ik nu zeker dat het links onderste gedeelte van de hoes inderdaad olie moet voorstellen.

Blight vervolgt met het thema, rupsje nooit genoeg?

Something in the Air, heb ik bewust niet veel aandacht gegeven toen het werd gedropt. Ik wilde eerst het album in zijn geheel luisteren.

Gaan we richting de conclusie? Calamity. Is het hoop dat we ons verbeteren of is het cynisme omdat we er toch niet toe in staat zijn. ‘Who will look after what we leave behind?’
‘Over calamity we climb. Sure we’ll get this right next time’ (toch hoop?)

A great flood geeft een antwoord op de in Calamity gestelde vraag.

Calamity, A Great Flood en They Lost All of Us, neem ik tot me als een drieluik. En die lijkt niet goed af te lopen als ik de golven uiteindelijk de muziek hoor overstemmen.

Geen fijne boodschap maar als The Antlers het op deze wijze verwoorden…. ondersteund door verfijnde muziek. Een kwetsbaar en verpletterend album

Als ik het goed begrijp (consider the source), moet ik berouw hebben bij het bestellen van het vinyl……maar ik ben er toch toe overgegaan……..
want er wordt me op zo’n wonderschone wijze uitgelegd dat we aan het verspillen zijn.. en ik ben ook maar een mens.
Sorry I added it to cart

Ik vind het werkelijk waar een fantastisch album, maar ik geef het net niet 5 sterren omdat het een beetje nergens heen gaat op de laatste nummers (hoewel de instrumentatie er heel mooi is, is het niet echt spannend meer).
Maar tot en met ongeveer Calamity is dit echt bij verre het beste dat ik in jaren heb gehoord.

Silberman's stem blijft mooi. Ook op deze nieuwe plaat. Alleen mis ik de wat meer up-tempo nummers zoals Two.
Ik heb deze plaat vandaag 2 keer in de auto gehoord. En dat is zeker niet de beste plek om te luisteren.
Carnage blijft favoriet.

Ik volg je volledig in wat je schrijft, alleen voel ik helaas die pijn niet voldoende terug in het nieuwe album. Alles is aanwezig, maar het komt misschien persoonlijk niet binnen.

Een aantal tracks had op Green To Gold kunnen staan. Zeker de opener. Dat is ook gelijk de beste track en wordt niet meer geëvenaard. Over een tijdje nog maar eens proberen, maar voor nu een grote tegenvaller.

Het vinyl ligt hier al een aantal weken op mijn draaitafel te spinnen. Ik begrijp dat Antlers fans naar wat meer uitspattingen verlangen. Maar wat zijn de nummers juist ingetogen waardoor muzikale details en de verstilling de ruimte krijgen. Zeer fraai album.

Live in Zonnehuis paste alles nog veel beter:
Carnage / Blight
Consider the Source
A Great Flood
Calamity

Top concert met minimale middelen in een leuke locatie

The Antlers doen het weer; een prachtplaat maken met ingetogen muziek. Een echte luisterplaat die onszelf en de wereld op de korrel neemt.
Eén van de beste albums die ik de laatste maanden heb beluisterd en moest ik meedoen aan een toplijst van 2025 zou deze er zeker in vermeld staan.

Ik ken deze hele band niet, dus dit is het eerste album dat ik luister. Het eerste nummer is meteen erg mooi, instrumentaal heel mooi opgezet en geweldige zang. Ik vind vooral de bas erg mooi er doorheen sijpelen, niet té aanwezig maar gewoon precies goed. En die piano maakt het helemaal af.Dit doet me kwa eerste track erg denken aan de gevoelige nummers van Air Traffic en dat is een grote plus.

Pour, ik weet het we zijn pas bij track 2 maar ik weet nu al zeker dat dit helemaal in mijn straatje ligt. Weer een mooi arrangement die duidelijk in het straatje van de vorige track valt maar niet verveelt. De ietwat Electro invloeden en tempo verandering zijn precies wat de track nodig heeft om niet alleen te boeien maar ook een oplifting teweeg te brengen.

Carnage, het instrumentale gedeelte op het eind is echt een soort van climax heel mooi gedaan.

Blight, wat me nu steeds opvalt is hoe mooi de arrangementen blijvend zijn. Die plotselinge break met de piano is een wow momentje. Het is zweverig, de stijl is het zelfde maar de tracks blijven boeien door kleine dingetjes. Dit vind ik tot nu toe de mooiste track, ook door het "DJ Shadow achtige" drum patroon. Vet nummer hoor.

Something In The Air, begint weer heel mysterieus en light. Een bijna Tom Yorke achtige stem, iets minder rauw. Weer een voltreffer voor mij maar op een andere manier. Het bijna Spaanse gitaartje wat erin komt is normaal gesproken niet mijn ding maar hier valt het precies goed. Het wat drukkere gedeelte op het einde a la Radiohead vind ik zelf wat minder geslaagd, laat ik het zo zeggen het had beter uitgevoerd kunnen worden.

Deactivate, dit nummer vind ik tot nu toe een van de minste. Het is iets teveel voort borduren op eerdere patronen maar verrast daardoor niet meer en ik heb een beetje het gevoel op deze track gaat het te lang door. Geen slechte track maar wel de minste.

Calamity, die stem lijkt weer op Tom Yorke a la Street Spirit, wat een plus is. Gitaartje is ook mooi gedaan hoe die een soort van fade. Bas ook weer goed. Leuke track, ook een die vorige nummers verbind door een eenzelfde geluid maar anders, op die manier is dit album ook echt een mooi concept en is het zonde om tracks los te luisteren.

A Great Flood, die sfeer is wel heel goed neergezet zeg. Ik beeld me gewoon in dat ik zweef over de wolken if that makes sense. Orgel is ook weer hemels hoor, dit is het een na beste nummer voor mij. Wat een opbouw, en het valt me nu echt op hoe goed die zanger wel niet is.
Enige nadeel, deze had van mij 7 minuten plus mogen duren ipv Deactivate.

They Lost All Of Us, tof gedaan met die golf geluiden. Geen zang is helemaal goed voor een afsluiter. Nogmaals het voegt toe aan het album concept als los nummer wellicht minder interessant.

Ik had het geheel op 4* staan, waarom is mij een raadsel. Dit gaat naar 5* met een mogelijkheid naar 4.5 als het op de lange duur minder wordt maar voor nu krijg ik het neit over mijn hart om lager te geven na deze luisterervaring.
Eigenlijk is dit een veel beter uitgevoerde versie van Aquino met hier en daar hints naar Air Traffic en Radiohead anders kan ik het niet omschrijven. Of wellicht is het gewoon heel erg The Antlers.
Ik ga zeker wat andere albums luisteren want dit is erg goed bevallen.