ABC - 1 (1992)

De enige CD bron waarop je The Look Of Love [Parts One & Two] kan vinden.

Beter bekend als de A-kant van de 12" single.

Ja, opmerkelijk eigenlijk dat je die 12" single verder nergens op CD kan terugvinden. Voor parts 3 & 4 (de B-kant van die 12") geldt hetzelfde, al zie ik dat je bij ABC 2 hebt vermeld dat ook daarvoor geldt dat het de enige plek is waar je die twee tracks op CD aantreft.
Het is natuurlijk een echte 80's klassieker. De originele single-versie )(eigenlijk part 1 dus) vind je op talloze verzamelaars, maar de andere delen ben ik nergens anders tegengekomen. Ik heb wel de originele 12" single, dus ik prijs me daar dan maar gelukkig mee.

Er bestaat ook een US Mix van The Look of love, maar dat is een vreselijk verknipte versie, waar voornamelijk de beats op terugkeren, met stratch en dub-effecten en daar overheen af en toe een tekstregeltje van Martin Fry, die vervolgens ook nog eens op allerlei manieren door de mangel is gehaald. Ik heb 'm ook nog op 12 inch, maar vind dat eigenlijk een vreselijke versie.

Wat me altijd verwonderd heeft, is dat ik in de download-era een prachtige lange versie van het nummer ben tegengekomen, met een prachtig klassiek aandoend intro en outro, die bij mijn weten nooit officieel verschenen is. Ik heb 'm tenminste in deze versie nooit op een officiële geluidsdrager aangetroffen. Een gemiste kans wat mij betreft, want als hij nu zou worden uitgebracht, zou ik geen moment aarzelen. Iemand die hier meer over weet?

Ik vermoed zelf dat deze versie alleen hier terug te vinden is, ook gezien de speelduur van de track, maar ik weet het niet zeker.

Die versie is vooral een Trevor Horn experiment en moet als zodanig ook zo worden gezien en beoordeeld. Horn haalde een vergelijkbare truc ook uit op Owner Of A Lonely Heart van Yes. Die remix stond ook ver af van het origineel. Ook Relax van Frankie Goes To Hollywood werd helemaal door de gehaktmolen gehaald. Het was ook de tijd dat de extended remix vooral soms werd gebruikt om singleversies soms onherkenbaar te verminken, vooral door Amerikanen als The Latin Rascals, Chep Nunez en Arthur Baker. Ik vond die remixen wel top vroeger. Leuk DJ voer voor de clubs.

Ja, die van Yes kan ik me ook nog herinneren. Ooit beluisterd in de platenzaak, met de bedoeling om tot aanschaf over te gaan. Maar nee, totaal verhaspeld inderdaad. Volgens mij was het zelfs een volledig instrumentale track van een minuut of zeven. Jon Anderson was er helemaal niet op te horen.
Tegenwoordig is dat de standaard voor het remixen van nummers; dat ze bijna onherkenbaar zijn. Destijds waarschijnlijk redelijk baanbrekend, vooral als je bedenkt dat het Trevor Horn zelf was die losging op zijn eigen 'kindjes'.