Laufey - A Matter of Time (2025)

Recensie | Laufey - A Matter Of Time | NIeuweplaat.nl

Een van de meest zichtbare gezichten van de ‘jazz revival’ die onder met name jonge artiesten gaande is, is de Chinees-IJslandse zangeres en muzikante Laufey. De eigentijdse, toegankelijke vorm waarop ze jazz niet als niche benadert maar gebruikt als stijlbron, werd twee jaar geleden met de nodige bewieroking ontvangen. Op haar derde lp A Matter Of Time permitteert Laufey zich de vrijheid om genrekaders te laten voor wat ze zijn en glijdt ze driekwartier lang soepel van crooner-jazz naar sixties-soul, via light-country naar bossa nova om tot slot weer terug te keren naar vocal-jazz. Muzikale ratatouille en nog heerlijk op smaak en temperatuur ook.

A Matter Of Time begint waar Laufey ons twee jaar geleden achterliet; zachte maar o zo overtuigende old-fashioned jazz, die klinkt alsof je het lied Clockwork al jaren kent en thuishoort in het standaardwerk The Great American Songbook. De tekst is van dagboekachtige eerlijkheid met als kroonjuweeltje ‘And nothing brings me fear like meeting with my destiny’. Deze ijzersterke opener krijgt een waardig vervolg met Lover Girl; een van de drie tracks die voorafgaand aan de release van A Matter Of Time werd uitgebracht. Bossa nova-klanken die de muzikaliteit van Laufey ten volle benutten.

Wat opvalt is dat de stem Laufey aan warmte gewonnen heeft. Ze klinkt dieper, rijper, vrijer. De kritiek op haar vorige album Bewitched was dat ze soms wat ‘royal English’ klonk (plechtig, ouderwets, bekakt). Op de meer jazzy tracks op A Matter Of Time (Clockwork, Mr. Eclectic, Carousel) is dat nog steeds zo en klinkt het natuurlijk, maar op de soulklanken van Silver Lining voelt het minder vanzelfsprekend en daarmee ook minder overtuigend. Alsof ze meer met het hoofd dan uit het hart zingt. De spaarzame ad libs die tot nu toe afwezig waren, zijn dan juist weer wél een welkome toevoeging aan de vocalen van Laufey. Carousel valt op door het gebruik van een celesta: een toetsinstrument dat lijkt op een kleine piano, maar klinkt als een klokkenspel. De klank van dit instrument kent u wellicht van de filmmuziek uit de Harry Potter-reeks. De toegevoegde zachte klanken van een accordeon geven het lied een fijne Franse sfeer.

Na het Sound Of Music-achtige interlude (Cuckoo Ballet) horen we het stempel van Aaron Dessner nadrukkelijker doorklinken in de timbre van de muziek. Tough Luck ademt een sterker popsound die nogal leunt op de laatste albums die Dessner met en voor Taylor Swift produceerde. Dat is op zichzelf niet erg en het is een welkom uitstapje voor Laufey. Zij kan op tracks als deze haar stem krachtiger en volumineuzer gebruiken. Keerzijde is wel dat het uptempo-popgeluid nog niet echt soorteigen voelt en tijd nodig heeft om comfortabel te worden voor deze zesentwintigjarige zangeres. Clean Air valt op om heel andere redenen; het taalgebruik. De brave toon in zinnen als ‘Lord knows I’ve suffered’ wordt afgewisseld met rauwe zinnen als ‘Get the fuck out of my atmosphere’. Voeg daaraan toe een mierzoet John Denver-country arrangement en lichte verwarring ligt op de loer.

Dat Laufey op A Matter Of Time haar vleugels uitslaat en voorzichtig flirt met andere genres dan te horen waren op haar veelgeprezen album Bewitched, valt te prijzen. Niet elke poging pakt even goed uit, opvallend genoeg zonder dat dit afbreuk doet aan het luisterplezier van de veertien tracks. A Matter Of Time is een plaat geworden waarop Laufey haar ambitie voor de toekomst uiteenzet: Laufey wil meer. En een Laufey die meer wil, smaakt naar meer.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Laufey - A Matter Of Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Laufey - A Matter Of Time
Laufey heeft het traject van debuterend muzikante naar wereldster verrassend snel afgelegd, maar laat ook op het fraaie A Matter Of Time weer horen dat ze een bijzonder repertoire heeft en echt fantastisch zingt

Toen ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Laufey deed ze me wel wat aan Norah Jones denken. De van oorsprong IJslandse muzikante maakt nog steeds muziek met invloeden uit de jazz, maar ze heeft inmiddels een geheel eigen geluid. Het is een geluid waarin de strijkers vaak stevig aanzwellen en het is bovendien een geluid dat af en toe bijna pompeus kan klinken, maar Laufey kan ook gas terug nemen met meer ingetogen muziek. Het is muziek die altijd in dienst staat van haar sensationeel goede stem, die van Laufey inmiddels terecht een wereldster heeft gemaakt. Zeker als ze kiest voor zeer nostalgisch klinkende songs is haar succes bij zo'n groot publiek bijzonder, maar momenteel verandert alles dat Laufey aanraakt in goud.

Het is nog geen drie jaar geleden dat de uit het IJslandse Reykjavik afkomstige Laufey Lín Jónsdóttir haar debuutalbum onder de naam Laufey uitbracht. Ik vond de jazzy popsongs van de muzikante met zowel Chinese als IJslandse wortels op het eerste gehoor wat zoetsappig of in ieder geval aan de zoete kant, maar ik kon de zoete en zwoele verleiding van Everything I Know About Love uiteindelijk toch niet weerstaan.

Op haar debuutalbum verwerkte Laufey vooral invloeden uit de vocale jazz, maar ook invloeden uit de klassieke muziek en de bossa nova hadden hun weg gevonden naar het album. Het was niet zo heel gewaagd om Laufey op basis van haar debuutalbum en haar echt prachtige stem een succesvolle toekomst in de muziek te voorspellen en die voorspelling kwam binnen een jaar uit.

Het in de herfst van 2023 verschenen Bewitched was nog wat overtuigender dan het debuutalbum van Laufey en sprak een nog wat groter publiek aan, zeker nadat ze een ster was geworden op TikTok. Na een speciale editie van Bewitched, een live-album met een orkest en een EP met kerstliedjes is het deze week tijd voor het derde album van Laufey.

Het is een album waar al een tijdje met hoge verwachtingen naar wordt uitgekeken en deze maakt de muzikante die Reykjavik inmiddels heeft verruild voor Los Angeles makkelijk waar. Ik blijf het bijzonder vinden dat Laufey met wat ouderwets en soms wat theatraal klinkende jazzy songs zo’n breed publiek weet te bereiken en zelfs TikTok aan haar voeten kreeg, maar aan de andere kant spat het talent er bij haar van af.

Ook op A Matter Of Time is Laufey niet vies van flink wat strijkers en van songs die ook tientallen jaren oud hadden kunnen zijn, maar de rijk georkestreerde songs passen perfect bij haar stem. Het is een stem die een stuk ouder klinkt dan de 26 jaar die Laufey oud is. Het is ook een stem die zich verrassend soepel en met veel souplesse beweegt door de 14 songs op het album.

Laufey beperkt zich op A Matter Of Time niet uitsluitend tot de wat ouderwets aandoende jazzy songs, maar kan ook uit de voeten met ingetogen folky songs, waarin haar stem misschien nog wel mooier klinkt, of met songs die opschuiven richting pop of zelfs musicals en Disney films. Het is een stem die geschoold klinkt, wat ook klopt, want Laufey studeerde aan het prestigieuze Berklee College Of Music in Boston.

Wanneer Laufey aan de hand van Aaron Dessner opschuift richting pop laat ze horen dat haar stem ook in dat genre exceptioneel goed klinkt en is het succes op TikTok opeens volkomen logisch. Laufey zong al prachtig op haar eerste twee albums, maar op A Matter Of Time klinkt haar stem nog wat mooier.

Liefhebbers van wat ruwere muziek moeten met een grote boog om Laufey heen lopen, al zou Laufey je ook zomaar kunnen verrassen, wat haar tenslotte ook bij mij is gelukt. Op A Matter Of Time maakt de Chinees-IJslandse muzikante minstens 90% van de tijd muziek die buiten mijn muzikale comfort zone ligt, maar desondanks vind ik het derde album van Laufey prachtig en smelt ik voor nagenoeg alle songs.

Het album is echt bijzonder mooi ingekleurd en trefzeker geproduceerd, maar het is de echt bijzonder mooie stem van Laufey die zorgt voor de betovering. Zeker op de zondagochtend doet A Matter Of Time het prima, maar ik verheug me ook al op koude en donkere winteravonden met dit album. Erwin Zijleman

Na een bijzonder leuk, maar soms ook wat onevenwichtig vorig album is Laufey weer terug met een nieuwe worp. Ze gaat op dit A Matter of Time wel een beetje een andere kant op, die van de jazz, de swing, het croonen. Dat bewijst het sympathieke Clockwork dat dit album opent. Wat opvalt is hoe soepel Laufey in de stem is. Dan horen we het vrolijke Lover Girl, gevolgd door het rustig en best mooie Snow White. Caste in Hollywood brengt redelijk niks aan de hand pop, beter is dan het lieflijke en intiemere Carousel en het dromerige Silver Lining. Too Little, Too Late begint gevoelig en intiem en bouwt op naar een eruptie. Één van de meest interessante nummers op dit album. Na een kort intermezzo hoor je het plechtig gezongen en dromerige Forget-Me-Not en dan blijven we er met zowel Tough Luck, A Cautionary Tale en de swing van Mr Electric vrij rustig in zitten. Clean Air valt wat tegen en Sabotage ligt me niet zo. Over de gehele linie toch wel een fijne plaat.