Sonny Clark - Leapin' and Lopin' (1962)

Wat een fijn bop plaatje.

Als je bop als saaie of ouderwetse jazz ziet zul je het hier ook niet ontdekken...niets speciaals, afschoon Clark en Rouse bij bop liefhebbers bekend en geliefd zijn spreek je niet van grote namen. Geen vernieuwing, geen avant-garde en je maakt er echt geen indruk mee bij je vrienden

maar wat een fijn album...tijdloos, vol passie en de liefde voor de muziek op de eerste plaats...jazz zoals jazz hoort te zijn

Sonny Clark... een typische Blue Note artiest maar zeker niet 1 uit een dozijn. Blue Note platen staan eigenlijk altijd garant voor een zekere kwaliteit, maar niet elke plaat is meteen raak. Sonny Clark nam er voor mij persoonlijk 3 op die echt heel erg de moeite waard zijn: deze, Cool Struttin en het trio album.

Want ja deze plaat heeft die heerlijke typische Blue Note bop sfeer, maar is tegelijkertijd onderscheidend genoeg van anderen om boeiend te zijn. Dat begint bij Clark zelf: een pianist met een eigen stijl. Iemand met de techniek en swing van Oscar Peterson, en de originaliteit van een Bud Powell. Clark is onderscheidend en klinkt fris. Zijn spel bevat humor, speelsheid en hij heeft een retestrakke timing. Zijn composities zijn origineel en uniek: John Zorn zou er later nog een volledig album aan weiden bijvoorbeeld. Clark is net dat stukje meer dan een Red Garland of Bobby Timmons.

De rest van de band mag er ook zijn. Rouse is natuurlijk bekend als baste saxofonist van Monk. Ik hou van zijn stijl: swingend, strak en met een prima oor voor de rest van de band. Moet ook wel als je Monk gewend bent. Tommy is het jongere broertje van Stanley. Met de laatste heb ik nooit iets gehad. Tommy Turrentine doet me ook niet van Mn stoel rollen maar is een prima trompettist.

Een frisse plaat, met mooie composities: heerlijk om via een koptelefoon te luisteren maar net zo goed op zondag ochtend met het krantje erbij. Lekker!

''Voodoo''

Clark heeft daarop echt een fluwelen touch op de keys. Zalig spel.

Ik vermoed dat dit mijn meest geliefde Blue Note is. Als ik zin heb in een lekker ongecompliceerd hard bop album grijp ik vaak naar Leapin and Lopin. Dit voor mij stereotype Blue Note album is iedere keer weer genieten.