dust - Sky Is Falling (2025)

Eindelijk een debuutalbum van deze postpunkers uit Australië.

Eerste single:
Drawbacks

Deze postpunk band kwam aardig uit de startblokken met hun EP. Dit is wel een erg matige debuutalbum. Geen goede songwriting én met alweer een saxofoon die ertussen door blert. Kan zich scharen tot de 'dertien-in-een-dozijn' bandje ala Egyptian Blue. Het is misschien maar goed dat iedereen dit album niet ziet staan op MuMe.

Origineel is het misschien allemaal niet, maar er zitten wel echt een paar hele sterke nummers tussen zoals bijv Drawbacks, Alastair en Restless. Soms gaat het echt de postpunk kant op met de toevoeging van de saxofoon ala Deadletter, het andere moment gaan ze meer de kant op van een DIIV. Over het algemeen een lekkere debuutplaat.

Goede plaat. Niet in de laatste plaats door de rijke orkestratie: de instrumentatie is vol, maar onderscheidend door verrassende harmonieën, met geregeld een erg fijne spanning tussen ritme en melodie. Deze aangename geluidsmuur levert dust steeds af in een strakke groove die ze ook live ten toon spreiden. Het geluid van een saxofoon was nieuw voor mij in post-punk en bevalt me zeer. Ook de flegmatische baritonstem van het meest zingende bandlid raakt bij mij volledig de juiste snaar. Dat 'Too High' hier niet op staat, stelt me wel teleur, want dat is afgetekend mijn favoriete nummer van deze formatie. 'Aside' is echter een goede tweede. De drie eerste nummers en 'In Reverie' vind ik ook erg het noemen waard.