Of Monsters and Men - All Is Love and Pain in the Mouse Parade (2025)

Ik had het niet meer verwacht, maar met dit album hebben we mijn zo geliefde Of Monsters And Men na al die tijd weer terug. Prachtig.

Tip: Luister ook eens naar deze versie van Fruit Bat.

Ze zijn inderdaad weer terug naar het veel mindere vorige album.

Het is alweer een lange tijd geleden dat het IJslandse Of Monsters and Men met hun debuutsingle Little Talks een mega-succes scoorde. Het uptempo springerige folkdeuntje paste perfect tussen de toen heersende trend die een band als Mumford & Sons had ingezet en waar ook het Amerikaanse The Lumineers flink van profiteerde. Toch overtuigde het gemeende enthousiasme van de twee IJslandse zangers Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en Ragnar Þórhallsson mij stukken meer en lag debuutalbum My Head Is an Animal zeker in de lijn der verwachtingen.

Die perfecte mix tussen pop en folk continueerden ze vervolgens op het net wat zwaardere, naar postpunk neigende Beneath the Skin. Ondanks deze positieve groei verzwakte de aandacht en volgde er na hun derde studioalbum Fever Dream uit 2019 een akelig lange stilte. Nanna Bryndís Hilmarsdóttir concentreerde zich op een solocarrière en bracht het ingetogen How to Start a Garden uit. Prachtige sobere klein gehouden juweeltjes van een gerijpte zangeres in de bloei van haar leven en die als singer-songwriter alleen de wereld trotseerde.

Het is echter de vertrouwde warme stem van Ragnar Þórhallsson die met Television Love het nieuwe album aftrapt. Nanna Bryndís Hilmarsdóttir wacht haar moment af en valt halverwege in. Een nummer dat sterk in het verlengde van het Beneath the Skin werk ligt. Dezelfde postpunkbenadering en dezelfde trage opbouw. En vanaf dat moment besef je dat het weer helemaal goed zit met Of Monsters and Men. Elimineer die folk-achtergrond, postpunk is het huidige codewoord.

Television Love is de liefde tussen twee mensen, die elkaar na een lange tijd opnieuw treffen en dan pas beseffen wat ze gemist hebben. Gevormd door het leven sleuren ze beiden bagage met persoonlijk leed mee. The Towering Skyscraper at the End of the Road symboliseert de droefheid van deze intieme ontmoeting en geeft er een positieve wending aan.

Het zijn vooral de stiltes op All Is Love and Pain in the Mouse Parade waar Of Monsters and Men de kracht vandaan haalt. Vergeet het volgepropte frisse debuut, ga rustig zitten en ervaar vooral het nieuwe werk. Het ligt in het verlengde van de new wave waar Schotland zich in de jaren tachtig mee op de kaart zette. Zo ver ligt die rootsgerichte natuurbeleving van IJsland en Schotland niet uit elkaar. Natuurlijke sfeercollages met verfijnde penseelstreken tot in de puntjes uitgewerkt.

Nanna Bryndís Hilmarsdóttir laat in The Actor versneld de wintertijd ingaan. Breekbaar fragiel als ijs kleurt ze verbaal de hoofdlijnen in, Ragnar Þórhallsson nuanceert enkel de accenten. Zo diep kan die eerder genoemde liefde gaan, elkaar iets gunnen en elkaar niet overschreeuwen. En dan begrijp je wat ik met die stiltes bedoel, al gebeurt er op muzikaal vlak meer dan genoeg. De samenzang op Barefoot in Snow herinnert mij aan de hoogtijdagen van The XX, al speelden die net wat meer met mystiek en spanning.

Ragnar Þórhallsson neemt het naar het licht verlangende trage Dream Team onder zijn hoede. Dat droomteam staat tevens voor de interactie binnen de band. Drummer Arnar Rósenkranz Hilmarsson overhandigt hierbij de door hem zorgeloos ingespeelde pianopartijen, waar de rest vervolgens op inhaakt. Arnar Rósenkranz Hilmarsson benut dat schrijverstalent tevens in Fruit Bat, al zorgt het toeziend oog van Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) voor de kristalheldere fijnheid. Er wordt dus wel degelijk in de productie geïnvesteerd en dan levert het dus een ruim acht minuten durend hoogtepunt op.

Niet alles is even sterk, er zitten wel degelijk een paar zwakkere broeders tussen. De verassing schuilt in het van de albumtitel afgeleide Mouse Parade. De piano laat klanken als sneeuwvlokken landen en dirigeert deze naar de juiste bestemming. De hemelse engelenzang van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir maakt het af. Juist de onrustige achtergrondruis doorbreekt de stilte. Het nummer heeft een kerstsfeer zonder de sentimentele kitsch. Het traditionele The End mag het album met samenzang uitluiden, al is het bijna overbodig. Of Monsters and Men heeft hun terugkeer reeds verzilverd.

Of Monsters and Men - All Is Love and Pain in the Mouse Parade | Pop | Written in Music - writteninmusic.com