Just Mustard - We Were Just Here (2025)

Zin in. Vond het vorige album erg leuk. Las ook in de Oor dat de zangeres nu meer ruimte krijgt ipv de Shoegaze

In de trant van alles willen ontdekken tref ik nu Just Mustard. Ik word nu al omver geblazen door SILVER. Wat een ambiance. Dit trekt me méér dan de nieuwe NewDad.

Prachtplaat. Schuift steeds verder op naar Blonde Redhead. Zowel qua zang als muzikaal.

De zuivere maar beklemmende stem, gruizige overstuurde gitaren. Het zijn ingrediënten die me een tijd geleden naar het album Heart Under trokken. Een fijn album waarvan ik echter steeds maar 1 zijde draai. Daarna wordt de eentonigheid mij vaak te groot.

Persoonlijk vind ik dat er op We Were Just Here meer variatie en meer diepgang is.
Er is meer ruimte en rust en de voet blijft niet continu op het pedaal. Dat is fijn.

Ook al gaan ze met Pollyanna en Endless Deathless ouderwets van start.

Nummers als Silver, Dreamer, Somewhere en Dandelion zijn wat luchtiger en geven meer ruimte voor de zang. Ook zorgen ze ervoor dat je erna weer klaar bent voor de zware drones, cirkelzagen en vuurwerk. Zoals bijvoorbeeld op het titelnummer.Wat een heerlijk nummer is dat.
Het lijkt me fantastisch om dit live te zien.

In mijn beleving is Heart Under meer eentonig en intens en ik vind dat de rustigere nummers op We Were Just Here goed uitpakken.

Nummers als 23, I am you van Heart Under vind ik geweldig maar dit nieuwe album vind ik een meer een geheel dat ik integraal kan luisteren

Maar het blijft vooral Just Mustard, gewoon heerlijke korrelige, pittige Mosterd.

Vooralsnog staat Nederland nog niet op het programma van de Ieren… jammer

Het is de herfst van 1992 als Cranes op indrukwekkende wijze voor The Cure in Ahoy opent. Robert Smith is een groot liefhebber van deze mix van dromerige heliumballonnen vrouwenzang, moordende noise terreur, bulkende drums, troebele shoegazer golven en zwartgallige postpunk. Dit alles gevangen in mistige gothic dampen. Ruim 33 jaar later gebeurt iets soortgelijks bij de laatste ontdekking van Robert Smith; het Ierse Just Mustard.

Alleen is leadzangeres Katie Ball geen Alison Shaw. Waar deze er een emotionele lading inlegt, blijft Katie Ball in irritante kinderlijkheid hangen. Cranes is statig monumentaal, terwijl Just Mustard meer met dance experimenteert. Katie Ball heeft een schel stemgeluid, en komt net te overdreven over. Op papier klopt het allemaal en moet de derde Just Mustard plaat We Were Just Here mij zeker aanspreken.

Pollyanna staat voor onbevangen naïviteit, en daar lenen de vocale kunsten van Katie Ball zich perfect voor. Het is alleen niet voor mij weggelegd. Dan maakt het gepijnigde samenspel van de gitaristen David Noonan en Mete Kalyon die hun instrument laten huilen, veel goed. Ook met de opzwepende jazzy triphop ritmes van Shane Maguire is niks mis mee. Endless Deathless is van hetzelfde laken een pak, al voegt bassist Rob Clarke er verder nog de nodige aardedonkere dreiging in.

Het We Were Just Here titelstuk teert schaamteloos op het discothema van de Queen klassieker Radio Ga Ga. Dit is exact dezelfde valkuil waar veelbelovende alternatieve jaren tachtig bands in vallen als ze zo nodig op de dance hype willen meeliften. Er zit een hoog Russisch t.A.T.u. gehalte in de Silver zangpartijen, pas als David Noonan zich er verbaal in mengt wordt het interessanter.

Zijn rol is hier nog bescheiden, maar dat maakt hij in het hemelse Somewhere helemaal goed, het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar komt de vrouwelijke kant van Katie Ball veel beter tot haar recht en zorgt ze een mooi evenwicht met de gedempte deprimerende zware ondertoon van David Noonan. In het prachtige That I Might Not See houdt Katie Ball zich prima staande. Juist op de momenten dat ze zich ondergeschikt opstelt en de shoegazer noise niet probeert te overschreeuwen, komt het allemaal perfect samen.

The Steps klinkt alsof het in een middeleeuws kapel is opgenomen, hol galmend pastoraal. Hier creëert Just Mustard een moment om tot bezinning te komen, alles los te laten. Bij Out of Heaven sluit David Noonan zich met zijn gekwelde monnikenzang weer aan, en herenigen de krachten zich. Dit soort aard verschuivende belevenissen tillen We Were Just Here net boven de middenmoot uit.
Just Mustard - We Were Just Here | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #26 JUST MUSTARD - WE WERE JUST HERE

Het gebeurt nog maar zelden dat shoegaze mij weet te verrassen. Algemeen worden er niet zoveel risico’s genomen in het genre en artiesten borduren vooral verder op de template die My Bloody Valentine ooit heeft neergelegd. Gelukkig zijn er uitzonderingen zoals Just Mustard. Met het uitstekende ‘Heart Under’ verschenen ze op m’n radar in 2022, en ik vind dat ze onder andere door hun interessant sound-design zich kunnen onderscheiden van hun shoegaze-collega's. Ook bezit de band een zekere duisternis die me wel aanspreekt. Op ‘We Were Just Here’ experimenteren ze op geslaagde wijze met clubby elementen en streven ze naar euforie. Ook een rustpunt als "The Steps" komt op het juiste moment binnen en kan ik zeker appreciëren. Ik heb ze nog niet live gezien, maar in 2026 gaat daar verandering in komen.