Sorry - COSPLAY (2025)

Het zal toch niet waar zijn dat de indierockers van Sorry nu voor een dromerig emo-georiënteerd geluid kiezen? De eerste klanken van Echoes roepen vertroebelde, verregende sferen op, waar de gemiddelde zwaarmoedige postpunktiener in de jaren tachtig voor zou tekenen. Deprimerend uitzichtloos, maar Asha Lorenz geeft er gelukkig al snel een dreigende venijnige draai aan. Geweldig hoe ze zich dat gestoorde rockrandje eigen maakt, en vervolgens heerlijk tekeer gaat. Niks roept zoveel onzekerheden op als de liefde. Romantiek is slechts een troetelwoord, uiteindelijk is seks de primaire levensbehoefte.

Het einde van 2025 nadert en het Londense Sorry doet met het garage rammelende COSPLAY nog eventjes een gooi naar de eindejaarslijstjes. Jetplane leent schaamteloos van de klassieker Hot Freaks van Guided By Voices en geeft deze een duistere cyber-elektro twist. Een geflipte kamikaze-track, inclusief zenuwachtig saxofoongeblaas. We stormen met hoge snelheid op de afgrond af en kicken bij de gedachte dat we slechts enkele secondes van het definitieve afscheid verwijderd zijn. Jetplane is woest, onheilspellend, alleen de praatgrage Asha Lorenz lijkt zich nergens zorgen over te maken. Jetplane is tevens een dance killer in wording, koortsig en opgefokt.

Dat Lorenz het zangkunstje wel degelijk beheerst, bewijst ze wel in de liefkozende akoestische en zalvende ballad Antelope. Zelfs hier is het afwachten tot de kleine barstjes doorbreken en de fragiele song verscheuren. Moeiteloos kruipt Asha Lorenz in het personage van een jazzy nachtclubzangeres in het verleidelijke Candle. Film noir triphop voor volwassenen, ontvlambaar, vurig. Ophitsende wanen die de zelfkant ophemelen.

Waxwing dweept met de verheerlijking van de uptempo punkwave van de Toni Basils hit Mickey. De ontluikende waanzin van Into the Dark ontaardt in een gure herfstbui, waarna het speels industriële Jive die kolkende regendans weer aan de nacht schenkt. In het prachtige, zachte, door je hoofd spokende Life in This Body trip neemt Louis O’Bryen de hoofdvocalen voor zijn rekening. Een onverwachte afwisseling die zeker goed uitvalt.

In de wereld van Sorry vervagen grenzen. COSPLAY is sensueel, eigenzinnig, soms poppy, maar meestal vooral zeer onvoorspelbaar. Het is de vleesgeworden nachtmerrie, met lompe beats en breindodende constructies, verpakt in afgedankt cadeaupapier. De manische, ontremde Asha Lorenz onderneemt soms een poging tot zingen maar over het algemeen balanceert de vocalist ergens tussen een dreigende paniekaanval en binnengehouden woede.

We vergeven Sorry het theatrale glam-niemendalletje Magic, wat eigenlijk net te flauw voor woorden is. Verder valt er niks op het sensationele COSPLAY aan te merken. Na het al niet misselijke 925 debuut en het licht dramatisch melancholische Anywhere But Here komen alle krachten in het overrompelende COSPLAY samen. Sorry bewapent zich hierop met wrange ironie die dicht tegen de hedendaagse schijnwereld aanleunt. De ultieme natte droom voor de andersdenkenden die ook op muzikaal vlak geprikkeld willen worden.

Sorry - COSPLAY | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Sterk album weer inderdaad - van een band die wat mij betreft te veel onder de radar blijft.

Erg leuke plaat, mijn favoriete vondst uit 2025-jaarlijstjes. Misschien helpt de generieke, ongelukkige bandnaam niet bij het 'op de radar komen'. De hoes is ook al lelijk. Maar de muziek daarentegen! Heel cool, lieflijk met scherpe haakjes.