Theo Parrish - Parallel Dimensions (2000)

Deze maar weer eens tijd gegund, ervoor in de stemming zijnde en wetende dat hier een paar fenomenale nummers opstaan.

''So Now What''. Vreemde, maar mooie mix van gevoelens zit er in de geluiden. Nogal jazzy aandoend, zoals veel van Theo Parrish, het zij door gebruik te maken van de sampler.

Langzame ontwikkelingen van grooves werkt Theo Parrish mee. Hierbij wordt de timing van samples en loops niet helemaal strak in de maat gehouden, maar alles voelt als een menselijk aangestuurd, wiegelend, dansend bouwwerk dat wonderwel standhoudt.

Door de langzame opbouwen van Theo Parrish klinken sommige nummers in het begin nog wat koud of ongemakkelijk. Bij ''Anansies Dances'' is het bijvoorbeeld wachten tot halverwege voordat de bassline invalt. Dan pas bloeit het nummer open tot een warm geheel, ook mede door de veranderende piano. De sensueel bedoelde fluisterstem loop vind ik niet helemaal goed aansluiten bij de rest in dit nummer. Deze klinkt iets te geforceerd toegevoegd, toch is het nog een aardig nummer.

Dan volgt een pracht van een nummer: ''Serengeti Echoes''. Hier valt de prachtige melodie van het nummer al wel spoedig in gelukkig, zodat ik me niet ongemakkelijk hoef te gaan voelen. Prachtige onverstaanbare stemsample voegen bij. Dikke beat eronder. Geweldig. Op een bijzondere manier dromerig. Dit nummer is helemaal raak. De soul druipt ervan af en ik kan horen dat dit wordt versterkt door de traagheid van de groove.

''Reaction to Plastic''. Diepe bassline, mooie herhalende korte trompet sample. Geen hoogvlieger dit nummer, maar als dit opvullers zijn, vind ik het allemaal best.

In ''Space Ghosts'' wordt een soort vintage soul gevoel gecreeerd, vooral door de prachtige melodie. Sommige hi-hats zijn wat te modern en passen niet optimaal bij de rest van het nummer vind ik (vooralsnog). Beetje jammer, maar nog is het een erg lekker nummer.

''Summertime is Here'' wordt ik stil van en luister ik liever alleen naar. Dit moet toch één van mijn favoriete deep house tracks zijn. Ditmaal met live trompet, sax en vocalen.

''Brain Collaboration''. Klinkt een beetje als een J. Dilla track, maar de stijl van Dilla vertoond ook gelijkenissen met die van Parrish. Beiden werken met samples uit soul met hun sampler en spelen met sample-timing in downtempo beats. Mooi nummertje dat zo voorbij is in vergelijking met de andere tracks op het album.

Dan komt het laatste topnummer van het album, ''Violet Green''. Een prachtig nummer en net als ''Serengeti Echoes'' en ''Summertime is Here'' een huzarenstukje in de deep house. Vooral als een prachtige bassline na 4 minuten invalt, valt alles zo mooi op z'n plaats. Het is een rustgevende en toch funky bassline die onder een donkere piano ambiance komt te liggen. De trommel en beat in dit nummer zijn verder ook mooi syncopisch erbij gedaan.

''Nefarious Stranger'' is een waardige afsluiter

Vreemd en jammer dat het niet bekender is geworden, zodat het al stemmen zou hebben gehad hier. Waarschijnlijk mede omdat dit net uit het zicht is voor de meeste mensen die houden van de genres house, techno en jazz, waar dit allemaal invloeden van combineert. Maar het zij zo.

Het voorgaande album vind ik overigens nog een tikkeltje beter, de opvolger een stuk minder, hoewel daar ook enkele uitschieters op staan. Verder is Theo's werk in de groep 3 Chairs essentieel te noemen als het gaat om Detroit (deep) house platen.

Mooi stuk John Doe - ben zelf ook weer veel in Theo Parrish zijn werk gedoken en deze is weer erg goed!