Dijon - Baby (2025)

Ge-ni-aal. Wauw, hier ga ik van genieten!

Ik wilde gister al reageren op dit album om precies dezelfde mening te delen, maar hij was nog niet toegevoegd.

Doet me ook sterk denken aan het album van MK.Gee vorig jaar. Maar dan met meer R&B/soul/Prince elementen.

Let op: vrijdag voorverkoop voor zijn concert in Paradiso! Ik ga zeker kaarten kopen.

Briljant! Ik kan niet stoppen met luisteren; tijdens eerste luisterbeurt was het nog even kalibreren, maar ondertussen klikt 'ie. Wat een waanzinning lekker, mooi, technisch vernuftig-ontdek & koptelefoonplaat. Prince en Bon Iver liggen altijd op de loer; niet storend of vervelend maar juist op de meest positieve manier. En dat allemaal volledig ondergedompeld in een eigen opzwepende-slome-technisch vernuftige-saus. Ik ben verslaafd! Het Dijon/Mk.gee-multiverse begint lekker uit te dijen zo.

Instant classic!!

Paradiso show binnen 2 minuten uitverkocht. Geen kaarten helaas, ondanks present bij start van de verkoop om 10u vandaag….

Weggeblazen. Dit is zó goed. Eerst dacht ik 'mwah waar zijn de liedjes', maar deze kruipt onder je huid op de manier zoals het debuut van MK.gee ook doet.
Bij My Man kreeg ik kippenvel en sindsdien luister ik bijna niks anders meer.

Baby is zo'n plaat waarvan we over een aantal jaren terugblikken hoe inventief die is en hoeveel anderen muzikanten er door geïnspireerd zijn. Heel tof dit!

Praying for ticketswap

Hier precies hetzelfde. Had niet door dat deze gast zo populair was en ik zat er ook om 10 uur.

Denk dat het veel mensen/fans 'm nu ook in het vizier hebben door het Bieber-album, zag om mij heen al wat mensen die op basis van dat album nu Dijon ontdekt hebben; dat verklaart de run op tickets mogelijk... Ik heb gelukkig wel tickets weten te bemachtigen.

Baetje raar. Dat Mk.Gee album heb ik gek gedraaid en dit vind ik tot nu toe maar niets.
Het is nochtans bijna krèk hetzelfde. Iets meer Prince,iets minder Phil.
Toch, tot nu toe, nee.
Maar misschien valt het nog...

Normaliter ben ik niet echt van de R&B. Er zijn albums/acts waar zelfs ik niet omheen kan zoals; Solange, Sampha, Frank Ocean & Steve Lacy. Dit is een album dat ik wel in dezelfde categorie durf te plaatsen. Ik hoor dan ook best wel veel invloeden uit die hoek hier terug komen zonder dat het "gestolen" voelt. Vette plaat! Verdient nog wel wat meer aandacht.

En inmiddels gevallen? Dit is toch wel echt heel goed hoor. Ik had misschien toch iets meer een liedjes album gehoopt dan enkel schetsen en aanzetten. Zo'n nummer als Yamaha is dan meteen fijn ( met z'n kop en staart) maar overall blijf ik hier wel naar luisteren, want er gebeurd zo veel. Intrigerend album.

Nee dus

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dijon - Baby - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dijon - Baby
Baby van de Amerikaanse muzikant Dijon staat in heel veel jaarlijstjes en wordt veelvuldig vergeleken met de muziek die Prince maakte en dat blijken twee hele goede redenen om eens naar het album te luisteren

Baby, het tweede album van de Amerikaanse muzikant Dijon was wat mij betreft een van de grote verrassingen in de afgelopen maand gepubliceerde jaarlijstjes. Vooral omdat ik nog nooit van de Amerikaanse muzikant en zijn album had gehoord, terwijl Baby vooral wordt vergeleken met Prince, die behoort tot mijn persoonlijke favorieten. Inmiddels begrijp ik wel dat Dijon zoveel jaarlijstjes heeft gehaald, want Baby is inderdaad een bijzonder album. Het is een album dat inderdaad flink wat invloeden van Prince laat horen, maar hier blijft het zeker niet bij. Baby is zeker geen makkelijk album en het is bovendien lastig te classificeren, maar hoe vaker ik er naar luister hoe beter het wordt.

Baby van Dijon deed het niet alleen goed in de R&B jaarlijstjes, maar dook ook op in heel veel algemene jaarlijstjes en meer dan eens op een flink hoge positie. Het tweede album van de Amerikaanse muzikant verscheen midden in de zomer en is me toen totaal niet opgevallen.

Ik weet niet hoe het album van Dijon afgelopen zomer is beschreven, maar bij de noteringen in de jaarlijstjes wordt vaak de naam van Prince genoemd en dat maakte me direct nieuwsgierig naar de muziek op Baby. De vergelijking met Prince wordt vaak en makkelijk gemaakt, maar bij beluistering van het tweede album van Dijon hoor ik inderdaad wel wat van de muziek die Prince maakte. Het is wel de muziek die Prince zou kunnen hebben gemaakt in het decennium na zijn veel te vroege dood, want de muziek van Dijon staat met minstens één been in het heden.

De naam Dijon kwam voor mij uit de lucht vallen, maar zonder enige faam zou hij er niet in zijn geslaagd als topproducers als Mk.gee, BJ Burton, en Andrew Sarlo en wereldbassist Pino Palladino te strikken voor zijn album. En dat zijn niet de enige topmuzikanten die zijn te horen op het album.

Dijon maakt misschien deels muziek van het moment, maar dat betekent niet dat er geen echo’s van de muziek die Prince heeft gemaakt zijn te horen. Ik hoor vooral invloeden van de muziek die Prince in de jaren 80 maakte en dat is het decennium waarin de muzikant uit Minneapolis op zijn best was. Ik hoor deze invloeden in de productie, in de zang en in het verwerken van nogal verschillende invloeden.

Baby is soms een duidelijk R&B album, maar Dijon kan ook uit de voeten met soul, psychedelica en funk en maakt bovendien met grote regelmaat muziek die zich niet zo makkelijk in hokjes laat vangen, net zoals Prince dat zo vaak deed. Het maakt van het beluisteren van Baby een interessante ervaring, die de fantasie flink prikkelt.

De muziek van Dijon blijft redelijk ver verwijderd van het standaard R&B repertoire en zoekt hier en daar flink het experiment, maar ontoegankelijk is de muziek van de Amerikaan niet. Zelf vind ik Baby het mooist wanneer de gitaren lekker ruw klinken en Dijon met veel expressie en emotie zingt. Het doet dan flink denken aan Prince in topvorm, maar het is ook niet ver verwijderd van de muziek die Mk.gee, die ook heeft meegewerkt aan Baby, maakt. Ook het album van Frank Ocean, dat ik pas recent heb ontdekt, heeft zeker invloed gehad op het tweede album van Dijon, met name in de zang.

Baby is, zeker bij eerste beluisteringen, zeker geen makkelijk album. De songs van Dijon doen bij eerste beluistering wat fragmentarisch aan, waardoor het wat zoeken is naar de popsongs met een kop en een staart. De bijzondere songstructuren op Baby maken eerste beluistering van het album misschien wat lastiger, maar het is ook de kracht van de songs van de Amerikaanse muzikant, die song na song weet te verrassen met misschien lastig te plaatsen, maar ook wonderschone passages. Het zijn passages met de psychedelica die Prince af en toe omarmde, maar de songs van Dijon zijn ook altijd schatplichtig aan de R&B en de soul.

Bij eerste beluistering intrigeerde het album me vooral, maar inmiddels kan ik me iets voorstellen bij het predicaat ‘meesterwerk’ dat Baby inmiddels met grote regelmaat krijgt opgeplakt. Dijon begeeft zich hiervoor misschien net wat te vaak buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik schaar hem inmiddels wel onder de muzikanten die de muzikale erfenis van Prince op zeer eervolle wijze bewaken. Erwin Zijleman