Herbie Hancock - Monster (1980)

Herbie Hancock goes disco. Doet me allemaal denken aan de tune van de Loveboat.

Ik ken alleen Saturday Night, maar dat is wel een heel lekker nummer.

Ik heb heel veel muziek verzameld van Herbie Hancock. Monster is voor mij ook vooral een beetje nostalgie, vandaar de iets hogere waardering. Maar het is gewoon heerlijk album, met lekker in het gehoor liggende nummers. En...de voetjes van de vloer (als je daar van houdt natuurlijk...)

Herbie Hancock maakte eind jaren zeventig, begin jaren tachtig een hele reeks disco- en funk-achtige platen, die de jazz-puristen onder zijn fans absoluut niet te pruimen vinden, maar die ik als pop- en funkliefhebber wel kan waarderen. Al was het maar omdat de instrumentatie doorgaans bovengemiddeld goed is. Als vermaard muzikant kan Hancock natuurlijk een beroep doen op de beste gastmusici, zodat de uitvoering meestal om van te smullen is.

Wat niet wegneemt dat ook een gelouterd artiest als Herbie Hancock soms de verkeerde keuzes maakt. Op voorgaande disco-albums als Sunlight en Feets don't fail me now is dat het vooral het gebruik van de die vermaledijde vocoder. Die geven die album niet alleen een zeer gedateerd geluid mee, maar hij slaagt er evenmin in om te verhullen dat hij een uiterst matige zanger is.

Op dit album laat hij de zang gelukkig over aan anderen, zoals Bill Champlin, Gavin Christopher en de van Santana bekende Greg Walker. Santana speelt zelf een prominente en herkenbare solo op Saturday night. dat je vroeger net als Go for it en Stars in your eyes wel eens in de meer 'sophisticated' disco's kon horen langskomen.
Vooral op kant 1 is het 'party time'. Het klinkt allemaal behoorlijk goed, zij het ook wat anoniem. Maar als disco-album bovengemiddeld goed. Al is-ie alleen bestemd voor degenen die dat laatste als een aanbeveling zien...