Ben l'Oncle Soul - Sad Generation (2025)

Ben L'Oncle Soul is het bekendst van zijn Seven Nation Army-cover van 15 jaar geleden. Voor zover ik weet staan hier geen covers tussen.

Im Gøød blijft het beste hangen, en wordt nogal opgetild door de fraaie stem van Adi Oasis, die er na zo'n anderhalve minuut bij komt. Verder is het degelijk gemaakte, sensuele hiphop/soul.

Een dergelijke omschrijving, met of zonder het woord hiphop erbij, kan je eigenlijk voor de meeste nummers gebruiken. Maar er zit ook een flirt met reggae/dub tussen (The Walls).

De nummers zijn vooral prettig om naar te luisteren en fijn voor op de achtergrond, en hier en daar valt wat meer op. Het is iig een verzorgd vervaardigd geheel.

Zijn stemgeluid doet hier en daar aan Outkast denken - en nummer 11 ook muzikaal gezien. Mensen die plezier beleven aan de eerste van Gnarls Barkley, kunnen misschien ook wat met dit album. Ondanks het vrij tijdloze karakter is de sfeer relatief Y2K/jaren 00, en dan de wat subtielere kant ervan.

En gelukkig zijn de tracks nog steeds googlebaar als je de ø's 'normaal' typt.

Ooit scoorde deze man een enorme hit met zijn cover van the White Stripes’ Seven Nation Army. Daarna was zijn populariteit al snel tanende. Met A Coupe de Reves maakte hij misschien wel zijn enige nog interessante plaat. Die Sad Generation is daar helaas wederom een bevestiging van. Er staan simpelweg teveel oninteressante nummers op dit album. Het is te matig uitgewerkt, te braaf aangepakt en zonder échte overtuiging gebracht. Natuurlijk zijn er altijd wel een paar songs te vinden die wel iets doen. Op dit Sad Generation komt dat niet veel verder dan de makkelijke groove op I Got Home. Snel verder zou ik zeggen.