1914 - Viribus Unitis (2025)

Wat een album...!

Inderdaad! Ik word sowieso altijd al een beetje emotioneel van het menselijke drama van WO1, maar als het thema dan ook nog zo begeleid wordt door dergelijke intense, melodieuze, emotionele, goe geproduceerde blackened death metal:

Over de gehele linie een sterk album, alhoewel het begin van de plaat niet direct goed blijft hangen. Dit is hoe 1914 hun muziek maakt. Erg vol en snoeihard geproduceerd, met heerlijke gitaarlijnen en melodieën, met weinig ruimte voor rust als de band zelf aan de gang is. De onderbrekingen met sfeervolle authentiekere muziek geven je die rust wel. Persoonlijk vind ik dit soort "dwangmatige" onderbrekingen niet altijd iets toevoegen, maar het haalt vaak juist het ritme eruit. Zo ook op deze plaat. Echter...op het einde van de plaat komt het tot een geheel, en dan is het zelfs een heel goede afsluiter. De gastbijdragen voegen ook zeker wat toe, waar Stainthorpe misschien wel het meest overtuigende deel van de plaat mag ondersteunen in een verrassende samenzang. Inmiddels is de muziek ook omgeslagen, en dan kan je deze man er goed bij hebben.
.
Dit album heeft echter iets wat ik in death metal eigenlijk nooit heb, en in black metal soms; de serieuze boodschap die men wil overbrengen komt wél over. Zal wel te maken hebben met de actualiteit, en het feit dat dit gezelschap helaas uit eigen omgeving kan vertellen, maar het lukt ze wel!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het vorige album Where Fear And Weapons Meet kwam al laat in het jaar uit en had ik net op tijd in huis om mee te wegen in mijn jaarlijst van 2021. Viribus Unitis heeft nog minder tijd gekregen want mijn bestelling kwam pas vorige week aan. De impact is er niet minder om…..

Want wat is dit een enorm sterk album geworden. Vaak hard, frontaal en lomp voortdenderend, maar soms verrassend vanuit de flank aanvallend, werkt 1914 de nummers op dit album af. De nummers zijn gelaagd, soms orkestraal en dankzij de samples wordt je helemaal meegezogen in de sfeer die dit album oproept. En dan als grote verrassing de aangrijpende pianoballade The Home Where I Died. Meesterlijke plaat…..

Score: 91/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Black metal hoeft niet per se vernieuwend te zijn. Fijne plaat om naar te luisteren met voldoende afwisseling tussen de riffs en verschillende blastbeats.