Ritual Howls - Ruin (2025)

Ben benieuwd naar dit album en jij ook Alicia.

Video erbij gezet, klinkt alvast goed!

Mooi!

En wederom een nieuw liedje: Digging for My Spirit.

Dat eerste nummer klinkt niet verkeerd, maar je wordt op het verkeerde been gezet door het label Electronic / Rock. Afgezien van het synth-gebruik heeft dit weinig met het genre electronic te maken; i.t.t. bijv Rival Consoles - Howl (2015) - MusicMeter.nl

Voor dit album denk je eerder richting Interpol, maar dan strakker, of Clan of Xymox

Nieuw geluid: Bad Idea

Nou ja, bad idea? Ritual Howls sleept je weer aan de haren mee de ondergrondse kerkers in, richting het galgenveld.

Digging for My Spirit ook even toegevoegd. Is ook zo'n griezel galgenplaat.

Ritual Howls doet af en toe ook denken aan het spookhuis. Zodra je het wagentje instapt, zijn de vrolijk gekleurde figuurtjes aan de buitenkant van de kermisattractie op slag vergeten.

Staat nu op (Bandcamp) eerste indruk is goed. Gaat zeker op de wenslijst.

Ruin | Ritual Howls - ritualhowls.bandcamp.com

Wat me aan deze band zo bevalt is dat een nieuw album altijd weer spannend is, dit album klinkt weer heel anders dan de voorganger, het is wat bombastischer en voller van sound. Dankzij de zanger Paul Bancell herken je ze wel meteen en hebben daarmee een eigen sound, maar ook muzikaal is dit uitzonderlijk; een soort mix van zware gothrock met industrial, althans op dit album. Heerlijk zo'n band die lekker underground blijft en zijn eigen ding doet maar dan net weer even iets anders.

Staat voorlopig op herhaling.

Op de avond van het grote griezelfeest slaat Ritual Howls – als we de EP Their Body en de verzamelaar even niet meerekenen – voor de zesde keer toe en ditmaal met het album Ruin. En de timing is geen toeval.

Ritual Howls, een trio geworteld in het rauwe Detroit, staat bekend om haar duistere mix van post-punk, darkwave, industriële goth en melodieuze deathrock. Voor wie danst op de rand van de afgrond is Ritual Howls echter geen aanrader.

Ruin zelf is verworden tot een ontluisterende toertocht langs troosteloze industrieterreinen en door woonwijken die steeds verder afbrokkelen onder de vele lagen graffiti, terwijl lantaarnpalen verhalen fluisteren die niemand meer wil horen. Desalniettemin staat er nog één kroegje fier overeind. Als een stoer monument voor de feesten van weleer.

In mijn verbeelding klinkt de drummachine dan ook als een nietsontziende sloopkogel, terwijl de fuzzy baspartijen wolken stof doen neerdalen op de kapotgereden wegen. En de bariton van zanger Paul Bancell klinkt zelfs alsof hij je toespreekt vanuit een eeuwenoude graftombe. De gitaar blijft daarentegen een aangenaam, bijna opgewekt geluid produceren dat – als het ware – om de droevige herinneringen heen is blijven dansen.

Nee, Ruin troost niet. Het is een confrontatie.

Alweer een sterk album, de afgelopen twee uur op herhaling gezet. Halfje erbij.

Juul1998B

Heel sterk album. Past ook perfect bij dit weer zeg!
Deze gaat vaak gedraaid worden
Darkwave op z'n best.

Helemaal eens, ik vind vooral ook het gitaarwerk goed bij deze band.