Midlake - A Bridge to Far (2025)

Ik ben altijd blij als ik zie dat er een nieuwe Midlake op stapel is. Nou geniet ik net zo veel van Midlake met als zonder Tim Smith, maar ik zie het ook niet helemaal als de zelfde band op die manier.

Logischerwijs is deze nieuwe Midlake, op basis van de single, een voortzetting van de vorige platen. Niks mis mee, maar het klinkt op een bepaalde manier wel een beetje als een lichtgewicht. Ik ben benieuwd naar de hele plaat.

Moet zeggen dat die 3 singles mij best wel kunnen bekoren.

Heerlijk hoor! Ik heb hier zin in. Ik dacht dat het in februari pas uit komt, maar hij is deze week uit. Ik heb hem even snel besteld via de Bandcamp. Ik zie dat het vorige album voor een koopje te verkrijgen is, dus voor degene die die nog niet heeft, is dat ook een aanrader!

Gewoon weer een fijne, nieuwe Midlake. Ze stellen eigenlijk nooit teleur.

Sinds het vertrek van Tim Smith is Midlake bezig aan een interessante maar soms ook frustrerende zoektocht. In de loop der tijden heb ik steeds meer vrede kunnen krijgen met het gegeven dat er nooit meer een nieuwe Van Occupunther of Courage zal komen, maar het gevoel dat na het horen van elk nieuw Midlake-album overheerst is: 'dat valt eigenlijk alleszins mee'.

Nu hielp het waarschijnlijk wel dat de band vooral niet teveel als zichzelf wilde klinken. Antiphon ging meer de ouderwetse psychrockkant op, op Bethel Woods werd er geëxperimenteerd met synthesizers. Pakte allemaal veel sterker en minder gekunsteld uit dan ik steeds vreesde. Maar precies hierom werd ik op basis van de voorproefjes wel wat huiverig voor A Bridge To Far, want dit klonk opeens dan wél weer behoorlijk vintage Midlake, met die dartele fluitjes, galopperende drums en weemoedige samenzang. Zouden we hierdoor die kenmerkende stem van Smith niet des te meer gaan missen?

Misschien helpt het wel dat Smith zijn eigen mythologie een beetje doorbroken heeft, door twee jaar geleden na meer dan een decennium aan vermeend kluizenaarschap onder de naam Harp nieuwe muziek uit te brengen. Die plaat Albion is wonderschoon, maar zeker niet het geheime meesterwerk waar sommigen stiekem op waren gaan rekenen. Het plaatst Midlake wat meer in perspectief en heeft ze misschien ook het vertrouwen gegeven een plaat te maken die van begin tot eind baadt in de sound waarmee ze ooit onze harten stalen.

En goddank blijkt mijn huiver geheel onnodig. A Bridge To Far zit vol vertrouwde elementen maar voelt zeker niet als een herhalingsoefening, je hoort dat de zoektocht van de vorige twee platen ook veel opgeleverd heeft dat meegenomen wordt. Smith wordt dan ook nauwelijks tot niet gemist. Deze plaat steekt te goed in elkaar om je af te vragen hoe het ander geklonken zou hebben. Dit valt meer, véél meer, dan mee. Midlake kan weer even vooruit.

Vind 'One Album to Far' als titel veel beter bij deze plaat passen.

..altijd leuk een nieuwe Midlake. ..blijft een fijne band om naar te luisteren. ..eyes full of animal vind ik zelf een heel mooi nummer.

Voor mij kan dit wel eens mijn favoriete Midlake plaat gaan worden. Wat staat hier veel prachtigs op.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Midlake - A Bridge To Far - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Midlake - A Bridge To Far
De Amerikaanse band Midlake neemt de tijd voor haar albums, maar heeft ook met het zo uit de jaren 60 of 70 weggelopen A Bridge To Far weer een bijzonder mooi album afgeleverd, dat niet onder doet voor zijn voorgangers

Een jaar of tien geleden gaf ik geen cent meer voor de toekomst van de Amerikaanse band Midlake, maar het in 2022 verschenen comeback album bleek van een bijzonder hoog niveau. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen A Bridge To Far, het zesde album van de band in ruim twintig jaar tijd. Ook op haar nieuwe album vindt Midlake de inspiratie vooral in het verre verleden, maar de band doet er vervolgens prachtige dingen mee. Het klinkt allemaal zo aangenaam en bedwelmend mooi dat je bijna vergeet te luisteren hoe goed het allemaal is. A Bridge To Far is wat minder opzienbarend dan het terecht bejubelde vorige album, maar kan zomaar het Midlake album worden dat ik het meest liefheb.

De Amerikaanse band Midlake heeft inmiddels een handvol prachtige albums op haar naam staan. Bamnan And Slivercork, het in 2004 verschenen debuutalbum van de band, trok misschien nog niet heel veel aandacht, maar met The Trials of Van Occupanther uit 2006 was het raak. Het album werd overladen met zeer positieve recensies en was uiteindelijk van de partij in flink wat jaarlijstjes. Daar valt niets op af te dingen, want de mix van Laurel Canyon folk, folkrock, softrock klinkt ook bijna twintig jaar later nog altijd fantastisch.

Met The Trials of Van Occupanther maakte de band uit Denton, Texas, ook een album dat lastig te overtreffen was. The Courage of Others uit 2010 en Antiphon uit 2013 waren prima albums, maar ze hikten ook wat tegen het geweldige debuutalbum aan. Na het album uit 2013 was het lang stil rond Midlake, dat haar voorman had zien vertrekken, maar in het voorjaar van 2022 keerde de band terug met het geweldige For The Sake Of Bethel Woods.

Het door geweldenaar John Congleton geproduceerde album vond ik persoonlijk beter dan het debuutalbum dat zo lang onaantastbaar leek en drieënhalf jaar later vind ik dat nog steeds. Net als alle andere albums van Midlake was For The Sake Of Bethel Woods een album dat ook in de jaren 60 of 70 gemaakt had kunnen worden, maar wat klonken de songs op het album fantastisch.

Met For The Sake Of Bethel Woods lag de lat voor Midlake nog wat hoger dan hij al lag met The Trials of Van Occupanther, wat de opgave voor het deze week verschenen A Bridge To Far wel erg groot maakt. Het nieuwe album van de Texaanse band is een wat minder ambitieus album dan zijn voorganger, maar Midlake heeft wederom een fraai album afgeleverd.

Ook A Bridge To Far is weer een album dat je binnen een paar seconden een aantal decennia mee terug neemt in de tijd. Het is een album dat ook in de jaren 60 of 70 gemaakt had kunnen zijn en dat goed aansluit op de muziek die Midlake ook al op haar doorbraakalbum The Trials of Van Occupanther maakte.

Het is wat mij betreft wel een wat slecht getimed album, want bij beluistering van A Bridge To Far heb ik visioenen van lange en broeierige zomeravonden. Het nieuwe album van Midlake is hierdoor niet echt een herfstalbum, al kun je natuurlijk wel heerlijk fantaseren over eindeloze zomeravonden bij beluistering van het nieuwe album van de band uit Texas.

Net als bij het vorige album wist Midlake wederom een prima producer te strikken, want ook by Sam Evian (Hannah Cohen, Big Thief, Cass McCombs) heeft vakwerk geleverd. Ook als liefhebber van vrouwenstemmen word ik overigens bediend, want A Bridge To Far bevat gastbijdragen van Madison Cunningham en Hannah Cohen.

A Bridge To Far is wat mij betreft minder spannend dan voorganger For The Sake Of Bethel Woods, maar ik vind het nieuwe album van Midlake zeker niet minder mooi. Het is een knappe prestatie van een band die na het vertrek van haar voorman dood en begraven leek, maar zich op een geweldige manier heeft herpakt. Net als een aantal van zijn voorgangers klinkt A Bridge To Far van Midlake als een vergeten klassieker uit de jaren 60 of 70 en die maak je niet zomaar. Echt een album om bij tot rust te komen, maar vergeet in de tussentijd niet om goed te luisteren naar al het moois. Erwin Zijleman

Lijkt me echt zo vervelend om in een band te zitten waarbij vrijwel iedere recensie of ieder interview begint met een opmerking over iemand die al lang niet meer in die band zit. Valt hier op de site wel heel erg mee hoor, maar vooral in de muziekbladen kunnen ze er wat van.

Verder is dit een erg fijne plaat. Met erg fijne zang ook

Wat mij vooral opvalt is dat ze 'to' ipv 'too' schrijven. Wat zou de titel dan moeten betekenen?

Letterlijk vertaalt wellicht 'Een Brug naar Ver'.

Oke duidelijk, thanks voor de uitleg!

Een kleine vier sterren voor dit smaakvolle, rustig voortstuwende album van Midlake. Zodra het wat gejaagds krijgt, zoals in het fraaie 'The Ghouls' wordt het meteen nog fijner. En die samenzang met Madison Cunningham smaakt ook naar meer. Fijn dat ze er nog steeds zijn, de folkrockers van Midlake.

Best aardig, maar zonder Tim Smith is en blijft het wat anoniem allemaal wat mij betreft

Ja, dat blijft wel een tragische vloek inderdaad. Zeker omdat ze inmiddels net zoveel platen zonder als met Tim hebben gemaakt. Bovendien kan je je afvragen hoe ze zich met hem ontwikkeld zouden hebben. Occupanther is moeilijk te overtreffen, maar Courage vond ik al een slag minder en die Harp-plaat heeft toch ook niet echt weten te beklijven. Hoe A Bridge To Far de tand des tijds zal doorstaan moet nog naar blijken, maar voorlopig raak ik er maar niet op uitgeluisterd en met de vorige was dat toch ook het geval.

Dat had ik ook heel erg met de eerste plaat zonder hem, maar ik merk dat ik hem steeds minder mis. Inmiddels bestaat Midlake toch ook al een stuk langer zonder dan met hem. En Eric heeft weliswaar een minder onderscheidende stem, maar het past wel prachtig vertrouwd in het geheel.

Aardig maar mij te iets te gladjes. Prima melodietjes maar zonder dat het echt overtuigend wordt. Lion's Den springt er iets bovenuit maar als geheel blijft het album steken op een erg krappe 3 sterren.

De band leren kennen via "The Trials of Van Occupanther" . Ook hun opvolger "The Courage of Others " nog gekocht. Daarna de band wat uit het oog verloren tot ik deze nieuwe Midlake zag passeren.
De warme sound van dit plaatje is als een lekker warm dekentje over mij. En wat is de samenzang toch weer mooi zeg. Op één of andere manier geeft het een vintage sfeertje en daar hou ik wel van .