The Saxophones - No Time for Poetry (2025)

Ik houd erg van artiesten die steeds weer nieuwe muzikale wegen verkennen, waarvan je nooit precies weet wat je verwachten mag. Maar ik houd toch ook wel erg van artiesten waarvan je precies weet wat je mag verwachten, omdat hun gehele oeuvre erop gericht is een bepaalde sound te perfectioneren. In de laatste categorie valt overduidelijk het echtpaar Alison Alderdice en Alexi Erenkov, oftewel The Saxophones. Vanaf hun debuutalbum brengen zij hun totaal oorspronkelijke onderkoelde zwoelheid met snufjes jazz, lounge en softpop, die je bijzonder sfeervol zou kunnen noemen ware het niet dat Alexi's onvaste neuzelstem (die vaak klinkt alsof hij zelf niet doorheeft dat hij aan het zingen is) graag de sfeer komt bederven. Of nou ja, bederven klinkt wel erg heftig, 'ontwrichten' is wellicht gepaster. Of toch nog iets lichter: 'doorbreken'. Ja, hij doorbreekt de sfeer, maar maakt het tegelijk mysterieuzer. Zijn teksten, even nuchter als ongrijpbaar, dragen bij aan dat mysterie. Al die onwaarschijnlijke elementen geven de muziek van The Saxophones een bepaalde spanning waardoor je er nooit volledig in achterover kan leunen, hoe zeer de muziek zelf zich daar ook voor lijkt te lenen. Het is een fascinerend universum dat het duo nog albums lang verder zou kunnen uitdiepen, en op de eerste helft van deze plaat doen ze dat dan ook. Op de tweede helft worden er dan toch zowaar nog wat nieuwe wegen betreden, de band klinkt iets vreemder en duisterder dan we gewend zijn. Opeens lijkt een band als Timber Timbre niet zo heel ver weg, en dringt er politiek in de teksten door. Het maakt van No Time For Poetry enigszins een buitenbeentje binnen hun oeuvre tot dusverre, waar de hoes al op leek te duiden. Het maakt bijzonder nieuwsgierig naar welke wegen zij in de toekomst nog meer zullen gaan verkennen. Toch blijft dit allemaal wel relatief, want The Saxophones klinken hier grotendeels toch vooral heel erg als The Saxophones, en dat is maar goed ook, want ze doen dat als geen ander.

The Saxophones leveren weerom kwaliteit met dit sfeervolle plaatje. Het gebrek aan tempo is een troef, even lekker onthaasten. Werkt prima laat op de avond, maar ook op een wat lome maandagvoormiddag zoals nu.

Moet meegaan met Kaaasgaaf, het klinkt hier allemaal net wat meer in nevelen gehuld als anders, die zweem van mysterie doet denken aan bands als Timber Timbre en, vooruit dan maar, laat ik Tindersticks er nog aan toevoegen. Maar dan de compleet onderkoelde versie.

3,5 sterren