Hayley Williams - Ego Death at a Bachelorette Party (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hayley Williams - Ego Death At A Bachelorette Party - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hayley Williams - Ego Death At A Bachelorette Party
Het album dat geen album mocht heten en dat er volgens Hayley Williams ook absoluut geen was is er inmiddels toch en het is een prima album, maar dat wisten we al

In de week waarin Chappell Roan met The Subway één briljante single uitbracht, gooide Paramore frontvrouw Hayley Williams er maar liefst zeventien online. De Amerikaanse muzikante benadrukte dat het ging om zeventien losse en op geen enkele manier met elkaar samenhangende tracks. Ze benadrukte bovendien dat de door haar fans EGO genoemde verzameling songs zeker niet moest worden gezien als een album. In twee weken kan er veel veranderen in de wereld en dat is in de muziekwereld niet anders, want de 17 singles hebben gezelschap gekregen van een extra track en zijn nu wel opeens een album. Maakt het uit? Nee, want Ego Death At A Bachelorette Party is net als EGO een verzameling prima popsongs.

Hayley Williams is vooral bekend als de frontvrouw van de Amerikaanse band Paramore, die al meer dan twintig jaar bestaat en inmiddels ook al een kleine twintig jaar met veel succes aan de weg timmert. Ik had nooit zo heel veel met de muziek van Paramore, maar het in 2023 na een stilte van zes jaar verschenen This Is Why vind ik echt een geweldig album. Het is een album waarop Paramore haar veelzijdigheid laat horen, indruk maakt met aansprekende songs en dan is er ook nog eens het enorme talent van frontvrouw Hayley Williams.

In de jaren waarin Paramore wat minder actief was leverde Hayley Williams ook haar eerste soloalbum af. Het in 2020 verschenen Petals For Armor liet een wat meer pop georiënteerd geluid horen, dat bij mij associaties opriep met de muziek van Billie Eilish, die een jaar eerder haar debuutalbum had afgeleverd, maar je hoorde ook absoluut het eigenzinnige talent van Hayley Williams. Petals For Armor kreeg flink wat aandacht, maar het nog geen jaar later vanuit het niets uitgebrachte en meer singer-songwriter achtige Flowers for Vases/descansos vond ik persoonlijk nog een stuk indrukwekkender, al kwam ik daar pas veel later achter.

Ook twee weken geleden kwam Hayley Williams met een verrassing op de proppen, maar dit keer zaten de media er wel bovenop. In de week waarin Chappell Roan slechts één, weliswaar briljante, single afleverde bracht Hayley Williams maar liefst 17 nieuwe songs uit. Het was volgens de Amerikaanse muzikante een serie singles en geen album, maar dat is voor liefhebbers van albums zoals ik een verwarrende boodschap. Kennelijk niet alleen voor mij, want op het Internet doken al snel flink wat recensies op van het ‘album’ EGO. Twee weken later blijkt Ego Death At A Bachelorette Party toch een gewoon album.

De nieuwe worp singles van Hayley Williams roept, net als bij de release van haar eerdere solowerk, vragen op over het voortbestaan van Paramore, maar Ego Death At A Bachelorette Party roept meer vragen op. Veel van de nieuwe singles van Hayley Williams lijken persoonlijk van aard en lijken te gaan over een relatiebreuk. Hayley Williams zou dus wel eens een breakup album gemaakt kunnen hebben, zij het in een net wat andere vorm. Het einde van een liefdesrelatie is echter zeker niet het enige thema op het album, want Hayley Williams kijkt op allerlei manieren naar de persoon die ze de afgelopen 37 jaar is geweest en maakt dus ook een soort ‘coming of age’ album.

Of Ego Death At A Bachelorette Party een album is of niet deed er uiteindelijk niet zoveel toe en doet er nu helemaal niet meer toe, want het gaat om de muziek en die is prima. Ego Death At A Bachelorette Party bevat een serie songs die meerdere kanten van Hayley Williams laten horen. Soms is het wat meer indierock met een vleugje jaren 90 en soms is het wat meer pop, soms klinkt het lekker uitbundig, soms uiterst ingetogen. Gemene deler is aan de ene kant de aangename stem van de Amerikaanse muzikante en aan de andere kant haar vermogen om aansprekende songs te schrijven.

Zeker in de wat meer ingetogen en singer-songwriter achtige songs hoor ik toch weer een andere kant van Hayley Williams en het is een kant die me zeer goed bevalt. Niet alle songs op Ego Death At A Bachelorette Party zijn even goed, maar er valt best wat te kiezen uit inmiddels 18 songs. Het zijn songs die laten horen dat Hayley Williams zich kan meten met de betere popzangeressen van het moment, die in de meeste gevallen een stuk jonger zijn dan zij inmiddels is en zich in meerdere gevallen hebben laten beïnvloeden door Hayley Williams. Ego Death At A Bachelorette Party is misschien wat teveel van het goede, maar het is toch ook een groots popalbum. Erwin Zijleman

Soms zijn er bands waar je samen mee opgroeit, deels omdat je (ongeveer) even oud bent als de bandleden en deels omdat zij zich op muzikaal niveau ook blijven ontwikkelen en de output van dermate hoge kwaliteit blijft dat ze je niet kwijtraken, ook niet wanneer er soms een release is die je iets minder aanspreekt.

Dit gaat voor mij op voor Paramore en in het bijzonder voor frontvrouw Hayley Williams. Hoewel het punkpop-achtige Riot! mij nooit echt heeft weten te bekoren en het kwartje bij mij pas laat viel bij After Laughter, omdat ik moest wennen aan de stijlbreuk met eerder werk (van rock naar depressieve 80’s pop), ben ik de band altijd trouw gebleven bij de release van een nieuwe single of plaat.

Toen Hayley Williams daarna ook nog twee soloalbums uitbracht (Petals for Armor en Flowers for Vases / Descansos) die beide experimenteler werk bevatten, was ik al helemaal om. Vooral ook omdat ze een solotour zou doen, die helaas niet door kon gaan vanwege de coronacrisis. Vervolgens kwam Paramore op de proppen met This Is Why, maar moest een groot deel van Europa het doen zonder eigen tour. Dit omdat Paramore besloten had om alleen op tour te gaan als voorprogramma van Tennessee-genoot Taylor Swift. En helaas was dit pas bekendgemaakt nadat de Swifties alle kaarten al hadden opgekocht.

Geluk bij een ongeluk (op basis van het nieuwe werk van Hayley lijkt haar relatie met Paramores gitarist te zijn beëindigd) hoefden Paramore-fans nu niet lang te wachten op nieuw werk van Hayley. Dit omdat Williams als nieuw experiment even 17 nieuwe singles dropte die onder de noemer Ego Death at a Bachelorette Party later dit jaar op fysieke dragers verschijnen.

Een waarschuwing vooraf: Ego is minder experimenteel dan de twee langspelers van Williams. Verwacht geen vrouwelijke Thom Yorke of Radiohead, maar een leuke rits aan nummers met veel gevarieerde jaren 90-invloeden met soms een vleugje van de jaren net na het millennium.

Zo is ‘Mirtazapine’, de eerste single van Ego, een echte shoegazer. Het nummer heeft een vrij simpele structuur en hierdoor is het nummer over een antidepressivum een verslaving voor de gehoorgang.

Het catchy ‘Disappearing Man’ klinkt daarentegen eerder als een onderonsje met Canadese grootheden zoals Avril Lavigne en Alanis Morissette. ‘Disappearing Man’ is een rocksong waar je je, op basis van de tekst, begint af te vragen of het gedaan is met Hayley Williams’ relatie met Taylor York, de gitaarspeler van Paramore:

Disappearing man
You could really have anyone
And you had me
Why'd you let go? (Why'd you let go?)
You could really have anyone
Except for me, I suppose (So it goes)

Maar op Ego wordt niet alleen over break-ups gezongen; maatschappijkritiek heeft ook een duidelijke plaats op deze plaat. Neem nou bijvoorbeeld ‘True Believer’, waarin Williams tekstueel afrekent met gentrificatie: 'All our best memories / Were bought and then turned into apartments / The club with all the hardcore shows / Now just a greyscale Domino’s.'

En later moet ook de Amerikaanse politiek, en dan met name hoe ze omgaan met het christelijke geloof, het ontgelden: 'They say that Jesus is the way, but then they gave him a white face / So they don't have to pray to someone they deem lesser than them.'

Hoewel Paramore nooit echt een christelijke band is geweest, valt op het debuut All We Know Is Falling nog wel een zekere christelijke inslag te bespeuren. Het is interessant om te zien hoe Williams door de jaren heen minder metaforisch te werk is gegaan en meer kritiek zonder camouflage durft te geven op dingen die zij belangrijk vindt.

Het nummer ‘Discovery Channel’ speelt ook in op de nostalgische jaren 90-gevoelens van de luisteraar, onder meer door de tekstuele verwijzing naar The Bloodhound Gang’s 'The Bad Touch', door het overnemen van het refrein van dit nummer. Terwijl het nummer van The Bloodhound Gang grappig bedoeld is, wordt in ‘Discovery Channel’ juist een serieuze noot aangeslagen, want ook hier lijken er verwijzingen te zijn naar een stukgelopen relatie. Verder bevat Ego nog meer pastiche-achtige nummers zoals ‘Whim’, waar de gebruikte stemeffecten ook bijdragen aan het alternatieve 90’s-gevoel.

Maar sommige nummers op Ego hadden ook niet misstaan op de eerdere soloplaten van Hayley Williams. Een goed voorbeeld hiervan is ‘Ice in My OJ’, dat ook onderdeel had kunnen zijn van Petals for Armor. Dit geldt eveneens voor ‘Kill Me’.

Ego Death at a Bachelorette Party bevat ook enkele missers, singles die ik na de release eigenlijk na twee luisterbeurten links heb laten liggen, waaronder het kinderlijke ‘Brotherly Hate’, dat ook een bepaalde haat bij mij weet te ontketenen.

En bij de bekendmaking van de fysieke release van de derde plaat van Hayley Williams verscheen er nog een extra nummer: ‘Parachute’, dat toevallig ook een van de hardste nummers is, zowel tekstueel als muzikaal. Op dit nummer wordt duidelijk dat veel fans het waarschijnlijk bij het juiste eind hebben m.b.t. Hayleys relatie. 'Yes, I saw her, her spiraled hair / And I could see it, our life in a movie' . Hier zouden de gekrulde haren van een ingebeelde dochter kunnen verwijzen naar de haardracht van Taylor York, de gitarist van Paramore, met wie Williams een toekomst wilde opbouwen.

Ego Death at a Bachelorette Party is een ode aan de jaren 90 en het vroege millennium en bevat veel midtempo rocknummers. Het is daardoor minder experimenteel dan Petals for Armor en Flowers for Vases / Descansos. Niet dat dit erg is, want Ego heeft veel moois te bieden voor de nostalgische rockliefhebber en/of mensen die zelf te maken hebben met liefdesverdriet.