One of Nine - Dawn of the Iron Shadow (2025)

Alleen die cover is bijna al top 10 materiaal, de muziek is net zo vet!

Meeslepende en epische symfonische black metal. Doorspekt met sterke melodielijnen en fantasierijke thematiek uit het gedachtegoed van Tolkien. Vooral de laatste twee nummers maken grote indruk en bespelen dezelfde gevoelssnaren zoals Summoning dat kan doen. Een top 10-notering zit er wel in en mogelijk ook een half puntje extra. En ja, die albumhoes is erg mooi.

Ik vond Quest en Age of Chains en twee hele fijne tracks, al was de afsluiter ook om te smullen hoor!

Apollo, staan volgend jaar in de EKKO in Uuuuuutrecht, hier gaat kaartje gehaald worden.

Ik heb mijn kaartje al gekocht, meet-up?

Je regelt het maar, ABDrums.

Honderd procent!

ABDrums heeft meldplicht.

Toen de bioscoopfilms van Lord Of The Rings het levenslicht zagen, was ik als een kind zo blij met de definitieve visualisatie van het werk van Tolkien. De boeken had ik al verslonden en de bijbehorende metal (toen voornamelijk Blind Guardian en Summoning) verorberd. Daarna nam mijn honger naar Tolkien wat af en begon ik nieuwe grepen uit zijn werk door zoon Cristopher en ander metalbands vooral sleets te vinden.

Nu ik onlangs de boeken voor het eerst in luistervorm aan het beleven ben, is daar de kans voor het zwartmetalen orkest One Of Nine om mij in de stalen greep van het web van de Ungoliant te krijgen. Hetgeen nog verdomd aardig lukt ook. Want wie het laatste album Dawn Of The Iron Shadow de revue laat passeren voelt hoe via de dungeon synthgeluiden (die wel heel erg aan Summoning doen herinneren) en de klassieke symfonische blackmetal de mistsluiers van Midden-Aarden je hele wezen langzaam weten te omhullen.

Het geheel klinkt gruizig en ambachtelijk en grabbelt gretig in de tonnen van Satyricon, Gehenna en in een recentere van Ymir. Is dat erg? Niet zolang het gevoel goed is. En dat is het. Want One Of Nine weet je snel mee te nemen op hachelijke tochten door dwergenmijnen, uitgestrekte heuvelachtige vlakten waar de krachtige paarden van de Rohirrim hun benen strekken. dichtbeboste elfenwouden en bloederige veldslagen met de legers van Morgoth. Met vlotte melodieuze riffs die regelmatig worden opgesierd door heldhaftige toetspartijen, verstilde tokkels en aankondigend klokgelui.

In een wereld waar onwaarschijnlijk kwaad met onwaarschijnlijke heldhaftigheid tegemoet getreden wordt, toont het Amerikaanse One Of Nine zich een uitstekende gids die als onderdeel van de Negen ruiters, de Nazgûl, door Sauron vooruit gezonden wordt om de lieflijke bezigheden van de guitige hobbits eens bruut te komen verstoren.

Wat een beest cq Balrog van een album!

Je hebt gisteren wat gemist vriend (gelukkig was Apollo er wel): One of Nine was indrukwekkend live, met waanzinnig goed geluid. Het epische karakter van de muziek kon zo echt volledig uit de verf komen. Het was wel een ervaring live, waardoor het materiaal van deze plaat extra hard binnenkomt. Ik verhoog 'm met een halve ster, dat is meer dan passend. En ook nog een vet shirt gescoord gisteren met de albumart van Dawn of the Iron Shadow, wat wil een mens nog meer!

4 van de 6 stemmen gaan op voor 'Quest of the Silmaril' als favoriet van de plaat. Nou, live was het zeker de favoriet met het live toetsenwerk erbij! Wat een prachtige synths en epische riff bevat die tweede helft, mijn favoriete sectie van het album. Een uitermate verzorgde set met inderdaad waanzinnig goed geluid. Hopelijk volgende keer ook 'Death Wing Black Flame'.

Ze komen nog wel een keer in NL!