Steve Gunn - Daylight Daylight (2025)

Nearly There is alvast een erg fijn eerste voorproefje.

Best een bijzonder album. Vergeet rockende riffs, vergeet uitdijende solo's, maar welkom de sfeerachtige slaggitaar, het en der een solo, met de rustige stem van Steve Gunn. Het is niet de allerbeste zanger, in een enkel nummer lijkt hij niet helemaal de maat te houden (zo af en toe).

Waarom dan de hoge waardering? Omdat het rustige niet al te minimalistische folkrock is, waarbij het voornameljk accoustische slaggitaarwerk heerlijk ontspannend, rustig duwend door het ablum gaat. Zijn compagnon James Elkington (hij die de tweede gitaar speelt in die gave liveversie van Ancient Jules bij KEXP) zorgt met keyboards/synths voor de omlijsting, OF de ondersteurning, het is maar hoe je het beluisterd.

In Nearly there is de slaggitaar de baas in het nummer. In Morning on K Road komt na 3m30 gestaag de de strakke sologitaar opzetten, soms even fijn ondersteund door kort opstuwende strijkers, dan wel juist eventjes opboksend tegen die strijkers. Another Fade opent bijna met een beeld van gitaarspelen-bij-de-vijver-in-de-lentezon., bij 1m29 de zang. Rustig zing-vertellend, in een een hallo schuilt geen kwaard.

Het is geen album met grote uitspattingen. Steve Gunn haalt nergens fel uit, zowel niet in zang als in gitaarspel. Hij creëert een zeer subtiel, geconcentreerd, zeer atmosferisch beeld, bijna tegen het breekbare-doch-staande-intact-houdend eaan. Het is bijna bizar hoeveel kalmte dit album mij geeft. Een bijna dromerige sfeer waarbij de beide benen nuchter op de grond blijven staan. Muziek van deze moderne troubadour. Laat hem maar met meer komen.

Excuus voor de typefouten in mijn bericht! Een volgende keer mar sgerper lesen foordat ick een berigt plaats.....

Steve Gunn is een van de weinige artiesten die me al meer dan 10 jaar non-stop kan boeien. Wat een grootse muzikant. Inmiddels ook zo'n vier (vijf?) keer live gezien, zowel solo als met band, en zijn innemende, nuchtere persoonlijkheid maakt het geheel enkel sterker en vaak ook mysterieuzer (en idd Koos R. 'atmosferisch' en 'dromerig').

Dat gezegd hebbende: prachtplaat met het typische vrije getokkel in alternatieve tunings en de heerlijke bas en strijkpartijen die daar dienend aan zijn. Luistertip: Loon !