Blut Aus Nord - Ethereal Horizons (2025)

Holy shit

Het eerste vrijgegeven nummer is in lijn met bovenstaande reactie.

Dit zou zomaar eens een jaarlijstkandidaat kunnen worden. De nieuwe single integreert het lugubere geluid van verwrongen complexiteit en kronkelende dissonante doolhofriffs die de band de laatste paar albums heeft uitgewerkt met een wat gestroomlijndere manier van componeren, waardoor dat laatste eigenlijk - in mijn optiek - veel beter uit de verf komt.

Het doet in dat kader wel wat denken aan de evolutie die Imperial Triumphant met Goldstar eerder dit jaar liet zien: de enorme chaos aan complexiteit, gelaagdheid en andere verveemdende elementen beter tot wasdom laten komen in een wat puntiger, compacter en duidelijker jasje. Gaaf om te zien dat Blut Aus Nord diezelfde weg ook lijkt te bewandelen. Ik ben heel benieuwd naar het volledige werk!

Het is alsof Robert Smith wat zanglijnen heeft bijgedragen aan dit album.
Weer een gave evolutie van deze geheimzinnige éénmansband. Deze ga ik de komende tijd eens wat vaker beluisteren.

Verrassen doet Blut Aus Nord allang niet meer. Maar wat een overweldigend episch ding is hier weer opgeleverd.

Mooi hoor; hoe vaker ik 'm luister, hoe meer hij onder de huid gaat zitten...

Mooi weer een lekkere HH (heerlijke herrie). Mooie lagen in de sound.

Ik ben onder de indruk van wat BAN hier door de speaker knalt. Ik ben niet per se groot fan van melancholische muziek, maar hier kan ik wel wat mee. Heerlijke brede open muziekstukken waarin het niet gaat hoe je het hoort, maar maar om wat je ervaart.
Ik ben alleen wat minder over de “jaren tachtig” new wave-achtige vocals in het begin, maar als dat alles is…overall ook genoeg tempo en wat meer riff-georiënteerd om de balans niet te veel naar de melancholie door te laten slaan.
Van deze plaat krijg ik een beetje het gevoel Nexus Polaris….een echte genre-overstijgende plaat wat iets totaals laat horen waar alles aan klopt, maar wat niet bestaat uit losse elementen. Nexus sla ik wel nog een stuk hoger aan, maar dat gevoel dat Nexus zou kunnen benaderen, krijg je niet vaak
Topplaat die veel gedraaid is inmiddels, voor mij wel een van de toppers van 2025!

Nou, dat geldt hier ook zeg; hard op weg naar de top van m'n eindejaarlijstje...!

½* erbij

k luister steeds vaker naar Metal en daarin spreekt vooral de atmosferische en melodische metal me zeer aan. Dus ook dit album van Blut aus Nord, Het is het zestiende studioalbum van deze artiesten het verscheen op 28 november 2025 via Debemur Morti Productions. De band bestaat al sinds 1993, maar dit album is voor mij een eerste kennismaking.

Dit album duurt ongeveer 51 à 52 minuten en bevat zeven nummers. Wat mij vooral opvalt, is dat het niet voelt als losse tracks, maar als één lange muzikale reis.

De stijl van het album:

Ik hoor hier een toch wel eigen invulling van de atmosferische black metal. De gitaren klinken melodisch en bestaan vaak uit meerdere lagen tegelijk. Daardoor ontstaat een vol en breed geluid. Daarnaast gebruiken ze synthesizers en keyboards die zorgen voor een ruimtelijk en bijna kosmisch gevoel. De muziek voelt alsof ik door een donkere ruimte zweef.

De sfeer is belangrijker dan snelheid. Natuurlijk zijn er stevige riffs en felle stukken, maar er zijn ook rustige, bijna dromerige momenten. Sommige delen doen zelfs denken aan post-rock of shoegaze, maar dan gemengd met de donkere ondertoon van black metal.

Nummer voor nummer

Shadows Breathe First
Dit openingsnummer begint rustig en bouwt langzaam op. Ik hoor gitaren die als lagen over elkaar heen schuiven. Daarna wordt het ineens intenser. De sfeer is donker, maar ook hypnotiserend. Dit nummer zet meteen de toon van het album. (4)
Seclusion
Hier klinkt de muziek iets langzamer en blijft wat meer ingetogen. Er zit veel ruimte in het geluid. Het nummer voelt eenzaam en naar binnen gericht, wat goed past bij de titel. De melodieën bewegen langzaam vooruit. De band zet hier vooral sfeer neer in plaats van kracht.(4)
The Ordeal
Dit is emotioneler en heftiger. De zang klinkt soms schreeuwend en dan weer meer gedragen. Voor mij voelt dit als een innerlijke strijd in muziek omgezet. Het nummer heeft veel dynamiek en verandert regelmatig van ritme. (4)
The Fall Opens The Sky
Dit nummer begint krachtig. De drums stuwen het geheel vooruit en de gitaren klinken groot en open. Het heeft iets groots en episch. Ik hoor hier ook progressieve invloeden: het nummer ontwikkelt zich steeds verder en blijft niet hangen in één simpel patroon. Er ontstaat een prachtige geluidsmuur die even plotseling weer verdwenen is om in een ander ritme opnieuw opgebouwd te worden. (4)
What Burns Now Listens
Hier hoor ik opnieuw een mix van rust en intensiteit. Het nummer klinkt mysterieus. Soms is het bijna dromerig, daarna weer stevig en donker. Het voelt als een belangrijk deel van het verhaal dat dit album vertelt, alsof alles langzaam samenkomt. (4)
Twin Suns Reverie
Dit is het kortste nummer van de plaat. Het klinkt meer als een instrumentaal tussenstuk. Geen harde uitbarstingen, maar een rustige, bijna ambient sfeer. Voor mij werkt het als een adempauze voor het lange slotstuk. (3,5)
The End Becomes Grace
Het laatste nummer duurt ruim twaalf minuten en voelt echt als een afsluiting. De muziek bouwt langzaam op, kent rustige stukken en krachtige uitbarstingen. Ik hoor melodische gitaren, atmosferische klanken en ook momenten die teruggrijpen naar de klassieke black-metalsfeer van de band. Aan het einde voelt het alsof alles netjes wordt afgerond. (4)

Het totaalgevoel

Voor mij voelt dit album als een reis door geluid: van donker en intens naar dromerig en bijna kosmisch. Elke track heeft een eigen sfeer, maar samen vormen ze één geheel. Wie houdt van metal die verder kijkt dan alleen snelheid en agressie, kan hier veel in ontdekken. 
WAARDERING: 7,9

www.mijn-beste-muziek.nl