Primitive Man - Observance (2025)

Mijn review op Zware Metalen

Primitive Man is een Amerikaanse trio, opgericht in 2012 in Denver, Colorado. De muziek van deze heren kenmerkt zich door een verstikkende mix van funeral doom, black metal en noise. De kale en van franje ontdane uitvoering van hun muziek doet de naam van de band absoluut eer aan en met het debuutalbum Scorn (2013) en het krachtige Caustic (2017) wist de band de reputatie op te bouwen van een van de meest intense acts in het genre. Helaas maakten navolgende albums minder impact. Nu keert de band terug met Observance en naar eigen zeggen bouwt dit album voort op zijn typische duistere en nihilistische stijl, en reflecteert de plaat tegelijkertijd de groei en verdieping die de band heeft doorgemaakt sinds zijn oprichting.

Binnen het ultra-trage doomgenre voeren zorgvuldig, rond repetitieve riffs opgebouwde nummers vaak de boventoon en is de scheidslijn tussen aangrijpend sfeervol en hopeloos saai erg dun. Op het 68 minuten durende Observance balanceert Primitive Man regelmatig op deze scheidslijn. De geluidsmuur die de band optrekt, heeft op momenten het meeste weg van het sonische equivalent van een ondoordringbare, lange betonnen muur waarop graffiti af en toe voor een onderbreking van de grijze leegte zorgt. Dat maakt dat de zes nummers – Iron Sights is niet meer dan twee minuten geluidsbehang – met een gemiddelde duur boven de tien minuten vaak veel te lang duren om interessant te blijven. Soms werkt de formule van Primitive Man wel, zoals bij Natural Law en Social Contract waar de band de geluidsmuur van wat meer kleur voorziet.

Het is te weinig om de meubelen te redden. Over het geheel genomen is Observance langdradig en biedt de plaat te weinig om de luisteraar aan zich te binden en een blijvende indruk achter te laten.

Ik moet er niet aan denken dat er meer variatie of nog erger 'kleur' in dit album zou zitten. Primitive Man is geen beton, er is geen opsmuk, geen graffiti en geen kleur en dat wil ik er ook helemaal niet in hebben. Alles is zwart, het is dikke zware stookolie, bijna statisch, maar het sijpelt alsnog tergend langzaam je speakers uit. Het repeterend trage en drukkende karakter van deze geluidsmuur voelt als een langzaam in een teerput verdrinkende mammoet en anders moet dat niet zijn. Wat mij betreft een van de beste platen van het jaar.

Ik hield al wel van de wat zwaardere muziek, maar had nooit de moeite genomen iets in deze tak van metal te beluisteren. Door een verslag van Robert van Gijssel in de Volkskrant ben ik toch geinteresseerd geraakt.

Enfin, ik ben helemaal in mijn nopjes met deze voor mij nieuwe oerklanken: machtig, wanhopig, puur, substantieel, oprecht, duister en gelaagd.

Anders gezegd, ik wou dat we in een wereld leefden waarin Primitive Man de meest gestreamde artiest was, en niet The Weeknd, Bruno Gaga, Taylor Swift of een van die andere glimmende la-la-la popjes.