Veilburner - Longing for Triumph, Reeking of Tragedy (2025)

Lekker smerig plaatje, wat me niet zelden doet denk aan Pungent Stench. Hier en daar wordt er wat geëxperimenteerd, soms is het lekker recht-toe-recht-aan, soms komen de vocals van erg diep, dan weer niet, soms wat dissonant, productie klinkt soms gortdroog, maar is zeer goed! Kortom; er gebeurt van alles. Het kan mij zeker bekoren, maar ik denk dat niet iedereen hier wat mee kan.

Veilburner kende ik zelf nog niet, maar het blijkt een duo te zijn dat ook alweer toe is aan hun achtste langspeler. Het kan verkeren. Longing for Triumph, Reeking of Tragedy heet het kleinood en het bevat een chaorische doch onderkoelde mengeling van doods- en zwartmetaal. Onderkoeld omdat het vrij zakelijk tot haar compositorische bezweringen komt. En chaotisch omdat er vrij achteloos van tempo en sfeerzetting gewisseld wordt.

Het is moeilijk om precies te duiden uit welke perkamentrollen Veilburner haar bezweringsformules haalt, maar ik hoor soms wat Deathspell Omega-dissonanten waarlangs soms wat standaard gebeuk geplakt wordt en waar het soms wat psychedelisch wordt. Dat maakt het beluisteren wel een aparte belevenis. Maar ook iets waar je mij altijd wel wakker voor kunt maken.

Een nummer als That Which Crypts Howls Grandeur wordt grandioos aangekleed met diverse additieven die herinneringen oproepen aan de tijden van Therions Symphony Masses Terwijl het (iets meer) rechttoe rechtaan uitgespuwde Da'ath Ye Shadow Portrait weer herinneringen oproept aan de Esoteric Warfare-dagen van Mayhem. En dan is er nog de rest dat angstaanjagende sfeerschetsen aan bulderende woede koppelt om vervolgens doodleuk tot een jazzy solootje te komen.

Dus wie zich hieraan waagt, kan zich opmaken voor een reis langs de randen van de waanzin. En toch is het niet zo krankzinnig opgebouwd als de werken van bijvoorbeeld Imperial Triumphant. Dat maakt dat het woord 'onderkoeld' bij mij de boventoon is gaan voeren. Ik ben heel benieuwd naar de vroegere paden van dit gezelschap.

Prima opvolger van The Duality of Decapitation and Wisdom van vorig jaar, mijn indrukwekkende kennismaking met de band. Niet voor tere zieltjes, maar als je wel in bent voor een avontuurlijke (black) metal trip en je geeft je eraan over dan is het genieten geblazen...

Deze plaat stijgt met elke luisterbeurt in de waardering. Hele lekkere trippy black/death mengelmoes met genoeg pit om lekker te rammen en genoeg psychedelica om lekker te vervreemden. In de verte lijk ik invloeden van Coroner en Killing Joke te bespeuren; het triggert bij mij in ieder geval dezelfde fijne snaar. Als ik mijn jaarlijst opnieuw mocht maken zat deze in de top tien van 2025 denk ik. Heerlijk!