Caleb Nichols - Stone Age Is Back (2025)

Na een lange periode van stilte brengen twee voormalige Port O’Brien collega’s bijna gelijktijdig nieuw werk uit. Joshua Barnhart slaat genadeloos sterk toe met zijn project Strange Pilgrim. Caleb Nichols laat ik in eerste instantie links liggen; zijn homo-erotische poprockplaat Ramon is niet echt voor mij weggelegd. Totdat ik de eerste Awooo! klanken van zijn laatste werkstuk Stone Age Is Back hoor. Dit stevig retro-glamrocknummer nodigt mij meer dan voldoende uit om mij in Stone Age Is Back te verdiepen, veel meer dan voldoende zelfs! Dit soort tracks maken mij heel gelukkig.

Die glamrock is niet zozeer het uitgangspunt. De titelsong Stone Age Is Back teert vooral op het eind jaren tachtig indierock-gevoel. De Pixies zijn niet ver weg en dan kan ik mij helemaal in deze songbenaming vinden. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat deze baanbrekers vooral anderen op de kaart zetten. Een mooi eerbetoon aan het ‘voorprogramma van de jaren negentig’, waarna vervolgens gitaarbands en grunge het stokje over zouden nemen.

De tijd staat niet stil en vormt het hoofdthema. Die tijd heelt geen wonden maar woekert ook bij Caleb Nichols het collectief gedragen negativisme juist aan. De tijd is onderdeel van de maatschappij, van een angstcultuur en legt het schuldgevoel en woede juist bij zichzelf. Juist deze kijk maakt het mogelijk om zich empathisch op te stellen.

Die zachtheid zit diep van binnen en is absoluut op Stone Age Is Back nog hoorbaar. De Quartz Age countryfolk mijmert lekker weg en is net als het wat saaie Stone Age Is Now enigszins naar Ramon te herleiden. Het psychedelische, door avondrood gekleurde Love Lies laat de slidegitaar spreken. Dit instrument staat gelijk aan die innerlijke onrust; de triestheid van het bedrog. De liefde is universeler, en in Slate Age legt Caleb Nichols de nadruk niet meer op de gayscene. De pijn en het houden van zijn in elke relatie exact hetzelfde, ongeacht geslacht en geaardheid.

Stone Age Is Back rockt meer dan wat we van Caleb Nichols gewend zijn. Zo sterk als opener Awooo! en Stone Age Is Back wordt het vervolgens niet meer, al steken tracks als het Paisley Underground getinte Call Me If, de krassende ingetogen Big Soul surfrock en het prachtige opbouwende Car Park er wel ver bovenuit. En toch geloof ik dat Caleb Nichols tot zoveel meer in staat is dan wat hij tot nu toe laat horen.

Caleb Nichols - Stone Age Is Back | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com