Nazareth - Hard 'n' Heavy (2013)

Deze collectie bundelt 18 van hun beste heavy statements, waaronder diverse hitsingles, en bewijst dat Nazareth net zo hard en goed kan rocken als al hun tijdgenoten.

Dat is een vertaling van het verkooppraatje van Salvo. AllMusic benadrukt nog: Hard 'n' Heavy bevat 18 nummers, van de eerste albums tot eind jaren 2000, inclusief nummers van veel minder bekende albums uit de jaren 80 en 90.

Dat zijn 'Hit the Fan' van 'Cinema', 'Right Between the Eyes' van 'No Jive', 'Light Comes Down' van 'Boogaloo', 'Road Trip' en 'The Gathering' van 'The Newz' en 'This Month's Messiah' van 'The Catch'. Dat had nog wel completer gekund met 'Rip It Up' van 'Move Me' en 'Girls' van 'Snakes 'n' Ladders' ten koste van 'Night Woman' en had 'This Flight Tonight' eens weggelaten, maar dan werd er teveel weggegeven of men bleef liever aan de veilige kant van 1973-75. 'Simple Solution' van 'No Mean City' is ook harder dan het gekozen titelnummer maar zou ook iets zijn met lekkere hapjes weggeven en tracks die vaker voor compilaties gekozen worden. Eigenlijk weinig singles en 'Too Bad Too Sad' en 'Changin' Times' fijne keuzes.

Ik ben hier eigenlijk wel nieuwsgierig naar. Ik had vroeger wel een paar van die mindere LP's van Nazareth, maar die heb ik ooit weggedaan wegens veel te wisselvallig van kwaliteit. Een paar nummers van die albums zijn echter wel blijven hangen, zoals This Month's Messiah, No mean city en Expect no mercy. En laten die hier nu op staan.
De recente rondgang van B. Robertson door het albumrepertoire van Nazareth heeft me de afgelopen weken enigszins geïnspireerd om op Spotify weer eens wat albums van deze toch wel sympathieke band te beluisteren. Maar mijn oordeel is ongewijzigd: teveel wisselvallig materiaal om aanschaf van een van die albums te rechtvaardigen. Mijn zeer bescheiden Nazareth-collectie bestaat tot dusver dan ook uit een Greatest Hits-CD van 20 tracks, een ballad-verzamelaar en het album Hair of the dog (en vooruit, de single van Love hurts ). Ik geloof niet dat daar nog veel verandering in gaat komen, al wil ik me nog wel eens serieus verdiepen in de recente 3CD Anthology en misschien deze verzamelaar van het (relatief) hardere werk. Maar ook hier geldt: eerst een luisteren en afwegen of deze de aanschaf waard is.

Dat is duidelijk afgebakend gebied 1973-81 voor mij met afhaakpunt 'Snaz uit datzelfde 1981. De setlist van dat album valt me tegen en de toetsenist krijgt teveel ruimte. Eind '77 tot 1983 vijf- of zesmans-bezetting. Het leuke is dat het altijd dezelfde harde kern is gebleven tot de gitarist tegen zijn vijftigste stopte en de drummer eind jaren negentig een hartaanval kreeg. De zanger stopte uiteindelijk en gaf zijn zegeningen aan Carl Sentance die ik dan weer ken als zanger bij Don Airey.

Die 3CD Anthology ook bekeken want daar staat Crazy (A Suitable Case For Treatment) op van Heavy Metal (Music From The Motion Picture) plus nog wat losse singles en b-kantjes, een aantal studionummers leuk om op CD te hebben maar ook erg veel overlappingen met de oudere 2CD Anthology. Dan zou ik het om de periode 1982-2014 moeten doen. Maar dat is voor later. No Mean City, de verborgen parel, op CD besteld want ga daar niet de hoofdprijs voor betalen op LP en op RateYourMusic lees ik over een gebrek aan dynamiek in de productie. Play'n' the Game nieuw op LP scherp geprijsd, vooruit heb ik het feest maar compleet en kan ik een top 10 samenstellen. De rest zou ik niet doelgericht naar zoeken of het moet de zes minuten versie van Party Down van The Catch zijn op CD.