The Best Acoustic Versions (2007)

Er zit natuurlijk een uiterst commercieel marketingplannetje achter van de (toenmalige) firma Sony/BMG, maar ik vind dit toch een alleraardigst opzetje. Twee CD'tjes met akoestische uitvoeringen van veelal de bekendere nummers van ook al bekendere artiesten. Het bronmateriaal komt uit alle hoeken en gaten, maar is veelal toch wel te herleiden tot bonustracks op CD-singles, specifieke Unplugged-albums (al dan niet MTV), takes van de eerder verschenen 2 Meter Sessies-reeks of reguliere live-albums waarop toevallig een nummer akoestisch wordt gespeeld.

Dat laatste leidt soms tot een wat onevenwichtig geluidsbeeld, bijvoorbeeld op nummers waar veel meer galm op de stem staat dan op andere stukken, of waarbij het publiek zich vrij massaal laat horen. Dat verhoudt zich niet zo heel goed tot live in de studio opgenomen takes of tracks die live gespeeld zijn in een intieme setting.

Maar afgezien van dit soort kleine aanmerkingen is dit toch meer dan een samenraapseltje. In feite is het een heel plezierige luistertrip, waarbij de twee CD's ook nog zijn opgedeeld in recenter materiaal (nou ja, anno 2024 hebben we het dan al gauw over zo'n twintig jaar terug) en echt oud werk uit de vorige eeuw. Waarbij het opvalt dat veel nummers behoorlijk goed overeind blijven als ze ontdaan zijn van studio-gloss. En soms krijgen ze gewoon een fris nieuw jasje.

Tot de meevallers in dit opzicht reken ik met name de bijdragen van The Church, Intwine, Julian Lennon, Toto en de geslaagde Elton-cover van Katie Melua. Maar eigenlijk staat er nauwelijks een zwak nummer op, al waren veel songs natuurlijk niet voor niets succesvol. De zanger van America en Bob Dylan zijn hoorbaar iets minder goed bij stem, maar bij de laatste luister je natuurlijk vooral naar de zeggingskracht van de song. Leuk is dat hij zijn veelgecoverde klassieker zelf iets anders interpreteert door de melodielijn van de coupletten iets te verbuigen.

Leuk om dit allemaal zo bij elkaar te hebben, zeker als je bedenkt dat-ie mij bij de kringloop een hele euro kostte. Je zal het vast allemaal wel als een eigen playlist kunnen samenstellen op de streamingdiensten, maar ik vind het op deze manier leuker. Al heb ik na twee uur akoestisch wel weer behoefte aan iets stevigers...

Die van Al Stewart heb ik vast al ergens eerder gehoord, maar die van The Moody Blues vast niet. Ik vraag me af of er nog meer 2 Meter Sessies-opnamen zijn van The Moody Blues. Hier is nog een cd met die akoestische versie van the Moodies: Just a moment... - discogs.com .

Volgens deze site ( Archief - 2 Meter Sessies - 2metersessies.nl ) waren de opnamen van 27 juni 1991 en volgens deze site ( Moody Blues - 1991 Tour - webwriter.f2s.com ) was dat een dag voor ze twee shows speelden in het Congresgebouw in Den Haag.

Nu ik weet dat er een akoestische set is van The Moody Blues uit 1991, wil ik daar wel naar op zoek. Er is wel deze dvd ( Just a moment... - discogs.com ) van die tour, maar die was niet akoestisch.

Het verder - natuurlijk - weinig informatieve boekje bij de CD vermeldt 1976 als datum bij dit nummer, maar ik neem aan dat ze daarmee doelen op de originele release op het gelijknamige album. Ik vermoed dat deze versie afkomstig is zijn Acoustic Evening-album, maar ik kan dat niet checken, want ik heb dat album zelf niet in huis (als een van de weinige Stewart-albums).
De speelduur is 6.12 minuten, wat aardig overeenkomt met de 6.22 minuten die Discogs vermeldt bij dat akoestische album. Bij deze versie wordt het bekende piano-intro op akoestische gitaar gespeeld.

Het boekje van mijn dubbel-CD dateert Nights in white satin in dit geval van 1991, dus het is inderdaad die Twee Meter-sessie (dat staat er ook achter trouwens). De opname duurt maar drie minuten en het lijkt me hoofdzakelijk Justin Hayward op zang en gitaar, al klinkt er in het laatste refrein heel voorzichtig ook iets orkestraals door.

Achteraf vind ik het jammer dat er van al die Twee Meter-sessies wel veel verzamel-CD's verschenen zijn (ik heb er verschillende, waaronder zelfs een deel 9), maar niet of nauwelijks complete albums waar zo'n sessie van één band of artiest op staat. Ik heb er alleen een van Hallo Venray, en die valt me eigenlijk een beetje tegen.

Nou ging het bij dat radioprogramma soms ook maar om enkele nummers, maar ik kan me ook voorstellen dat er materiaal bij zit dat nooit officieel het daglicht heeft gezien. Zou toch leuk zijn als de VARA of JD Kroeske daar ooit nog eens iets mee deed. Maar anno nu zal daar helaas wel geen markt meer voor zijn.

En nu jij toch degene bent die hierop reageert: gek eigenlijk dat ze op de tweede CD geen nummer hebben opgenomen van Jethro Tull. Die staan akoestisch toch ook hun mannetje en hebben volgens mij ook meerdere akoestische sessies uitgebracht.

Tull heeft (zegt Ian) het hele unplugged-gebeuren gekickstart. Maar goed dat claimde Gregg Allman ook, die trouwens ook ontbreekt op deze verzamelaar.