Lamp of Murmuur - The Dreaming Prince in Ecstasy (2025)

Lamp Of Murmuur kwam op mijn radar door de ruwe demo's die hij (eenmansproject) uitbracht. In die zin is het contrast met de échte studioplaten best opvallend omdat die best netjes in elkaar steken. Het stofzuigergeluid werd vervangen door een opgeruimd geluid. En dat is op The Dreaming Prince in Ecstasy niet anders.

Wel kleeft er een ambachtelijk randje aan waardoor het opgeruimde geluid je ook met de poten tot aan de liezen in de koude sneeuwvlakten van de jaren '90 zet. Want de periode 1993-1999 is niet alleen te kwalificeren als de periode van grunge, Van Dik Hout en eurodance. Nee, ook de blackmetal kreeg in die jaren de vormen waarmee de generaties erna het bleven doen. Lamp Of Murmuur eert die dagen. Want na het intro dringt zich het lange Forest Of Hallucinations direct aan je op met allerlei flarden die van de Scandinavische acts van weleer zijn komen wegwaaien. Denk hierbij aan de oude Dimmu Borgir en Covenant voor het duiden van de voornaamste invloeden. M. 's vocalen klinken ook gewoon als die van Nagash die diep in de mix ingegraven wordt.

Het navolgende Hategate (The Dream-Master's Realm) is wat meer rechtdoorzee en drijft wat op de fundamenten gesmeed uit oude thrashinvloeden van de vroege Exodus en Dark Angel. Tegelijkertijd klinkt er ook wat Dissection in door. De onstabiele cleane bezwerende zanglijn in het slot. zorgt voor de definitieve knik naar de oude zwartmetalen meesters. Het wordt de opmaat voor wat meer gif dat gespuwd wordt als Reincarnation Of A Witch de luisteraar in haar betoverende wurggreep neemt. Aan afwisseling geen gebrek, zeg maar. Angelic Vortex vormt een intermezzo maar had ook niet zo goed zo niet beter als uitgeleide van het voorgaande nummer kunnen dienen. Het biedt rust, bezinning en introspectie.

Daarna is het tijd voor het epische titelnummer dat voor het gemak in drie delen opgeknipt wordt. Het eerste deel doet mij denken aan het geluid van Gehenna ten tijde van Second Spell. Het gaat al marsend van start en de toetsaccenten geven een mysterieus tintje aan het stuk mee. Part II laat zich dan opbouwen als een soundscape met een heus (oude) U2-achtig kickdrum met dito gitaarweefsel voordat de vierkwartsmaat instart. Eigenlijk best wel gewaagd om zo'n rellerig rockelement in het middeleeuwse koboldenlandschap in te brengen. De wave-vocalen trekken de balans helemaal scheef. Maar potverdorie, dit is wel gaaf hoor! Het is de onverwachte wending die niets afdoet aan de atmosfeer maar toch heel vreemd aanvoelt. Part III brengt de boel via een heavy metalmotiefje weer terug in het zwartmetalen gareel. Met een huilende leadgitaar die wanhopig door de nachtelijke duisternis heen probeert te breken.

A Brute Angel's Sorrow is het introspectieve uitgeleide dat deels door dungeon synth- en deels door zanggeluiden gedragen wordt. Het versterkt het decor van de magische wereld van bosgeesten, waternimfen, weerwolven en ander folkloristisch gespuis dat voortdurend opgeroepen wordt. In die zin druist dat wat in tegen de tekstuele thema's van het album die toch wat meer aardsere zaken zoals opstand en verval behandelt. Dondert allemaal niet. Want het is echt genieten van de ouderwetsche myserieuze toon die het album neerzet.

Voor mij gevoel is The Dreaming Prince In Ecstasy net wat gruiziger, spannender en vooral eigenwijzer dan Saturnian Bloodstorm uit 2023. Ik verwacht niet dat liefhebbers van het obscuurdere demomateriaal direct de handen op elkaar knallen voor dit nieuwe album, maar wie een zwaarmoedig hart heeft voor de vorming en verbreding van de tweede golf moet dit album toch eens een kans geven.

Met dat laatste ben ik het helemaal eens. Eigenwijs was 'Saturnian Bloodstorm' niet bepaald, welke klinkt als een - weliswaar sterk uitgevoerde - ode aan Immortal. Grappig genoeg lijkt hij zich met dat album op MuMe in de kijker te hebben gespeeld, gezien dat ene album verantwoordelijk is voor meer dan 50% van het totaal aantal stemmen op Lamp of Murmuurs discografie, terwijl het op andere platformen juist minder positief is ontvangen. Te wijten aan het feit dat Lamp of Murmuur juist vanaf de eerste demotapes zich als zo'n innovatief black metal project had geprofileerd. De innovatie is er op dit album dan weer wel zoals Edwynn met voorbeelden aanduidt, maar alsnog in minder eigenwijze vorm dan voorheen. De grote uitzondering betreft het hoogtepunt van de plaat: 'The Dreaming Prince in Ecstasy'-trilogie, geweldig! 'Reincarnation of a Witch' verdient ook een eervolle vermelding.