Joe Nolan - Luv in the New World (2025)

Ik mag 't wel, de muziek van Joe Nolan. Ergens in een Engelstalige recensie de opmerking gelezen alsof Joe Nolan een oude zeer ervaring ziel in zich meedraagt en dat muzikaal goed ten hore brengt. Een singersongwriter met een zeer goed stem, waarbij het inderdaad klinkt alsof hij al de nodige plussen en minnen uit het leven heeft meegemaakt. Bovendien, hij is een goede liedjesschrijver.

Joe Nolan laat zich met een semi electrische band ondersteunen, waarbij het het niet druk laat maken. Niet dat het allemaal rustige, kabbelende nummers zijn. Openingsnummer Wake Up Sleepy Anna is zeer fraai, met enige optische toon gezongen. Het kort gehouden, tegen het minimaal aan Half a Tear, Half a Grin is door zijn rustige manier van zingen een klein pareltje. Een nummer als Rebound klinkt wat donker. Het daaropvolgende sterke Modern Day Melancholy heeft tekstueel een mooie knipoog naar de moderne maatschappij, na het eerste couplet een versterking van de drums, een ritme in het nummer die me een kleine glimlach op het gezicht brengt.

Luv in the New World is goed uitgebalanceerd. Sterk, goed gezongen. Ik vind het een fijn album.