Jonathan Edwards - Jonathan Edwards (1971)

Liefhebbers van folk-rock met een country-randje zouden de eerste 4 platen van deze rasoptimist-zonder-vervelend-te-worden verplicht moeten gaan checken, als ze ze al niet in de kast hebben staan natuurlijk. Maar sinds z'n release in 1971 is zijn eerste nooit OOP geweest en hier zie ik maar 3 stemmen dus dat kunnen er nooit veel wezen ..........

F*kking hell .......... een kleine 40 jaar later en nog nauwelijks sleet op z'n stembanden .....

Sometimes

en gewoon 40 jaar later ......

This Island Earth

Damesheren singer/songwriter liefhebbers......... wanneer gaan jullie eens naar dit fenomeen luisteren ? Of mag positief niet en moet er geleden worden .......... ?

Er moet geleden worden en snorren en lang haar zijn geen pré. Maar wie weet ga ik dit volkomen onbekende fenomeen eens nader bestuderen. Als het maar niet die positieve vrijheid/blijheid á la John Sebastian of Jack Johnson is....

Sunshine go away today / I don't feel much like dancin' / Some man's come, he's trying to run my life / Don't know what he's askin' ...[knip]....He can't even run his own life / I'll be damned if he'll run mine is niet iets wat uit de pen van Sebastian gekomen zou kunnen zijn denk ik ........

Vind er eigenlijk niet zo gek veel aan, terwijl dit normaliter wel in mijn straatje valt. Ik denk dat het z'n stem of accent is.

Mijn bezwaar tegen dit soort muziek is: als ik de eerste zin gehoord heb, kan ik de rest van het lied wel ongeveer raden. Ik heb een tiental losse nummers van Jonathan Edwards beluisterd, niet noodzakelijkerwijs allemaal van bovenstaande elpee, maar ik word er niet door gegrepen. Gram Parsons zit qua muziekstijl in de buurt en die hoor ik graag, maar Jonathan zal ik verder met rust laten.

Dat dacht ik ook een kleine 40 jaar geleden. M'n toenmalige country-rock band speelde Edwards' versie van de Hag's Today I Started Lovin' You Again van zijn live album Lucky Day. Ik nam het album op en draaide het af en toe tot de teep sneuvelde en ik vervolgens 20+ jaar op zoek geweest ben in 2e hands platenzaken naar een vinyltje ( "Jonathan wie ? Ah, je bedoelt Jonathan Richman ?" ) en deze eersteling het enige was wat ik door de jaren heen tegen kwam tot ( eindelijk ) een Italiaanse kennis van het Acoustic Harmonics Forum me een gedigitaliseerde versie stuurde. Ik kon de man ( naar goed italiaans gebruik ) wel zoenen.

Hoewel het muzikaal weinig met elkaar van doen heeft, heeft Edwards op mij dezelfde uitwerking als de vroege Poco: Het klinkt allemaal heel naïef en simpel maar ik wordt vrolijk van zijn muziek en bovendien weten zijn songs en zang me te altijd raken, ongeacht in welke stemming ik ook ben.

Goeje naïeve en simpele muziek waar ik vrolijk van wordt is met een lampie te zoeken, dus ik ben gek op Edwards' muziek als hij in z'n op folk gebaseerde modus blijft. Eind jaren 70 viel hij in handen van Brian Ahern ( ex Mr EmmyLou ) en maakte een paar platen in de country-rock hoek en dat bevalt me dan weer een stuk minder..........

Jonathan Edwards is een one-hit-wonder. Hij scoorde in 1971 een hit met Sunshine. Die single reikte tot nummer 4 op de Amerikaanse hitparade. Dat lied staat op dit album. Het was zijn enige hit. Persoonlijk vind ik Edwards een uitstekend zanger en wanneer ik een cd van hem tegenkom tegen een schappelijke prijs koop ik die. In 2009 maakte hij zelfs een live cd in Nederland voor het label Strictly Country, getiteld Rolling along.