The Aynsley Dunbar Retaliation - To Mum from Aynsley and the Boys (1969)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Liberty
-
Don't Take the Power Away (4:03)
-
Run You Off the Hill (5:43)
-
Let It Ride (4:59)
-
Journey's End (5:47)
-
Down, Down and Down (5:57)
-
Unheard (2:22)
-
Sugar on the Line (4:26)
-
Leaving Right Away (6:59)
1
geplaatst: 5 juni 2023, 11:41 uur
Superieure bluesrock plaat waarop John Moorshead excelleert op leadgitaar terwijl Dunbar met zijn solide drumwerk de zaak strak houd.
Mijn favoriet is het geweldige groovende Let it ride, voortgestuwd door een bezeten hammondorgel, maar het hele album bevalt me uitstekend.
Mijn favoriet is het geweldige groovende Let it ride, voortgestuwd door een bezeten hammondorgel, maar het hele album bevalt me uitstekend.
1
Mssr Renard
geplaatst: 5 juni 2023, 13:21 uur
Waanzinnige drummer die ik eigenlijk alleen ken van Journey en Zappa. Hij speelde ook bij Whitesnake.
Is toch ook fantastisch als een band naar een drummer wordt genoemd. Doet mij dan ook denken aan Ginger Baker's Airforce en The Keef Hartley Band, al maakte die laatste al geen bluesrock maar meer jazzrock.
Lijkt me wel leuk om hier naar op zoek te gaan. Ik heb een zwak voor vroege britse bluesrock.
Is toch ook fantastisch als een band naar een drummer wordt genoemd. Doet mij dan ook denken aan Ginger Baker's Airforce en The Keef Hartley Band, al maakte die laatste al geen bluesrock maar meer jazzrock.
Lijkt me wel leuk om hier naar op zoek te gaan. Ik heb een zwak voor vroege britse bluesrock.
0
geplaatst: 5 juni 2023, 17:50 uur
Zowel Aynsley Dunbar als Keef Harley hebben een Bluesbreakers achtergrond. Het opmerkelijke aan dit album is dat John Mayall de producer was. En ik dacht dat Retaliation op Mayall sloeg omdat die Dunbar had ontslagen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.