Dry Cleaning - Secret Love (2026)

Opnieuw apart artwork.

Zeg maar gerust. Weer zo'n goor artwork.

De vooruitgesnelde single is een grote verbetering imo tov het geluid van Stumpwork en eigenlijk de hoes ook wel (die laatste is niet echt een prestatie trouwens).

Cruise Ship Designer & Let Me Grow and You'll See The Fruit

Waarschijnlijk heeft ze een schaamhaar in d'r oog

Ik vibe nooit zo lekker met dit soort schilderijen die realistisch moeten lijken, maar op technisch vlak nog wel wat steekjes laten vallen (zie ook de recente albumhoezen van Torres). Dit soort schilderkunst is al een tijdje heel erg populair, ook in musea en galeries, maar ik hoop dat de hype binnenkort eens een keer over is. Wanneer KunstMeter trouwens?

Van die klont zeep.

Je vraagt je bij dit soort werk inderdaad af wat precies de toegevoegde waarde is van het feit dat het geschilderd is. Denk dat ik het als foto sterker zou vinden en dan nog vind ik het geen albumhoes. Enfin, ik ga maar eens luisteren!

De praatpunk van Dry Cleaning heeft mij nooit echt gepakt. Het vorige album heb ik dan ook gemist. Nu vandaag deze nieuwe plaat weer een kans gegeven en het is hem toch niet helemaal voor mij. Het album kabbelt lekker voort met wel wat grappige teksten, maar sonisch pakt het mij vaak toch niet helemaal.

Een aantal tracks zijn iets meer melodieus en dat zijn dan ook mijn favorieten, maar als geheel kom ik toch niet boven een magere 3.5*

Ik heb een beetje hetzelfde. Een nummer of wat vind ik nog wel lekker, maar voor een heel album pakt het me te weinig.

Je mag er niet van houden, ik wel, ook deze 3e worp is weer fijn. Hoe je het ook wilt noemen, Dry Cleaning doet het anders (net zoals King Hannah) dan andere postpunk band, verfrissend door op een andere manier te "zingen". Beetje van hetzelfde? niet dus. Deze 3e plaat is een stuk afwisselender met als grote voorbeelden als de geweldige Gang of Four en the Au Pairs. Dit had een sensatie geweest in begin jaren 80. Over een paar maanden weer live zien, heel fijn.

Ik snap wat je bedoelt, maar ik vond dit toch wel een onbedoeld geestige formulering.

Waarom zou je een inferieur product verkiezen boven een betere? Dit klinkt als de Temu versie van King Hannah

Tja smaak denk ik, ik vind bv Rosalia inferieur tov een Lucrecia Dalt maar ik ben 1 van de weinigen.
of waarom kijken mensen naar een Keukenkampioendivisie club ipv naar de topclubs?

Hmm.. Toch iets te snel ge/veroordeeld.. Na een paar luisterbeurten gaan de tracks iets meer onder mijn huid zitten. Blij dat ik het nog een aantal kansen heb gegeven.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dry Cleaning - Secret Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dry Cleaning - Secret Love
Dry Cleaning heeft de tijd genomen voor haar derde album en heeft samen met producer Cate Le Bon nieuwe accenten toegevoegd aan haar geluid, dat door het gesproken woord van Florence Shaw nog altijd uniek klinkt

Met Stumpwork leverde de Britse band Dry Cleaning in 2022 een van de betere albums van het jaar af. Het is een album dat invloeden uit de postpunk niet uit de weg ging, maar ook andere invloeden een kans gaf. De Britse band doet dat nog wat meer op het deze week verschenen Secret Love, dat is geproduceerd door niemand minder dan Cate Le Bon. Het album klinkt door de voordracht van Florence Shaw absoluut als Dry Cleaning, maar in muzikaal opzicht zet de band een aantal subtiele maar mooie stappen. De band uit Londen maakte de belofte van haar debuutalbum meer dan waar op Stumpwork, maar is met het echt prachtige Secret Love de belofte ver voorbij.

Er doken de afgelopen jaren nogal wat Britse en Ierse postpunk bands op met meer pratende dan zingende frontmannen en ik kan daar toch niet heel goed tegen. Op een gegeven moment gaat al dat gepraat me enorm tegen staan, zeker als het allemaal ook nog eens bozig of hyperactief klinkt. Ook de Britse band Dry Cleaning liet zich op haar in 2021 verschenen debuutalbum New Long Leg stevig beïnvloeden door de postpunk van weleer, maar de band uit Londen had vergeleken met de meeste andere bands in het genre twee sterke troeven.

Allereerst wist het topproducer John Parish (PJ Harvey) te strikken voor het album en hiernaast was de praatzang van frontvrouw Florence Shaw niet te vergelijken met die van de meeste van haar mannelijke collega’s. Waar ik vooral nerveus werd van de meeste mannelijke praatzangers, was de voordracht van Florence Shaw verrassend mooi en rustgevend. Het maakte van New Long Leg een origineel en wat mij betreft ook erg goed album.

Het in 2022 verschenen en wederom door John Parish geproduceerde Stumpwork vond ik nog een stuk beter. Op het album liet Dry Cleaning zich nog steeds beïnvloeden door postpunk uit het verleden, maar de band sleepte er ook invloeden uit onder andere de jazz en de psychedelica bij. Het leverde een album op dat terecht opdook in de nodige jaarlijstjes.

Dry Cleaning heeft de tijd genomen voor haar derde album, maar is er in 2026 vroeg bij. Na twee albums met John Parish heeft de Britse band wederom een producer van naam en faam weten te strikken, want zo mogen we Cate Le Bon inmiddels wel noemen. Dry Cleaning nam eerder wat songs op met onder andere Wilco’s Jeff Tweedy, maar begon uiteindelijk opnieuw met Cate Le Bon aan het roer.

Cate Le Bon is op haar eigen albums zeer eigenzinnig en vernieuwend, maar ze heeft het inmiddels bekende geluid van Dry Cleaning grotendeels in stand gehouden. Secret Love klinkt het grootste deel van de tijd als de logische opvolger van Stumpwork. Invloeden uit de postpunk zijn nog altijd niet verdwenen uit het geluid van Dry Cleaning, maar de band uit Londen laat inmiddels een geluid horen dat bol staat van de invloeden.

In de openingstrack hoor je een verrassend funky basloopje en gitaarwerk dat herinnert aan het gitaarwerk van Adrian Belew op de Berlijnse albums van Bowie. Het zijn klanken die veel vaker zijn te horen op het album, dat in muzikaal opzicht nog wat dieper graaft dan Stumpwork.

Dat Dry Cleaning nog altijd klinkt als Dry Cleaning is vooral de verdienste van de praatzang van Florence Shaw. De Britse muzikante draagt haar teksten nog altijd prachtig voor, met hier en daar voorzichtig naar zang neigende voordracht of zelfs echte zang. Het klinkt nog altijd wat onderkoeld, maar wel een stuk melodieuzer dan de praatzang op het debuutalbum van de band.

In muzikaal opzicht is Dry Cleaning vergeleken met het debuutalbum flink gegroeid. Het gitaarwerk op Secret Love is echt prachtig en ook het baswerk mag er zijn. Het is allemaal prachtig geproduceerd door Cate Le Bon, die misschien geen groot stempel op het geluid van Dry Cleaning drukt, maar allerlei subtiele verbeteringen heeft doorgevoerd. Ik heb met name Stumpwork heel hoog zitten, maar na een paar keer horen durf ik de conclusie wel aan dat Dry Cleaning met Secret Love haar beste album tot dusver heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Kijk, het jaar 2026 trap ik af met deze release van Dry Cleaning en de laatste worp van SAULT. Bij deze plaat betekent dat een lekkere start. Die combinatie van gortdroge humoristische gesproken observaties en die snijdende en bijtende gitaren doen het in huize Cor heel goed. Ze doen gewoon lekker waar ze zelf zin in hebben en als het je niet bevalt: dikke jammer dan.

Na het voortreffelijke en overrompelende postpunkdebuut New Long Leg en de net zo goed ontvangen opvolger Stumpwork wordt Dry Cleaning door Nick Cave ingepalmd om tijdens de Wild God tour voor hem te openen. De dromerige, zachte en wat beperkte praatzang van Florence Shaw komt daar niet volledig tot zijn recht maar het biedt de band in ieder geval meer dan voldoende speeluren, die ze gretig benutten. Daarna duiken ze weer de studio in om aan Secret Love te werken. Het is een voorrecht dat leden van Gilla Band zich hierin mengen. In deze sessie ontstaan een twintigtal nummers.

Na het voormalige PJ Harvey maatje John Parish, die de eerste twee albums produceerde, mag nu producer Cate Le Bon het geheel passend maken. Ze onderzoekt de mogelijkheden om de demo-probeersels in kant en klare songs te gieten. Hierdoor verdwijnt het hoekige, traditionele, vroege jaren tachtig postpunkgeluid wat meer naar de achtergrond. Niet dat de eighties volledig verdwenen zijn, maar het mag net wat sensueler en vrouwelijker klinken. De drums zijn droog en blikkerig, waardoorheen de stevige new wave gitaarklanken zich een weg wringen. Voor de releasedatum sneuvelen nog een aantal tracks, waarna er een veelzijdig elftal overblijft.

Ondertussen hebben we wel geleerd om niet teveel diepgang achter de cryptische teksten van Florence Shaw te zoeken. Het is aan de luisteraar om deze naar behoefte verder uit te pluizen. Dry Cleaning plundert het muziekverleden en in het groovende Hit My Head All Day is de invloed van Prince en één van zijn muzikale leermeesters Sly Stone overduidelijk voelbaar. Het door Robert Fripp beïnvloede gitaarspel wekt de indruk dat Nile Rodgers aan de touwtjes trekt. Het zijn allemaal tekenen aan de wand dat Cate Le Bon samen met Dry Cleaning voor een wat commerciëlere invalshoek kiest, al geldt dit zeker niet voor de gehele plaat.

Cruise Ship Designer bezit nog dat statige en tegenstrijdige funkende van de eerste twee albums. Hier is bassist Lewis Maynard de meest geschikte kandidaat om bijna drukkend monotoon verbaal tegengas te geven. Zangeres Florence Shaw bewandelt gewoon haar eigen pad dat ze vervolgens bij de late jaren tachtig punkrock van My Soul / Half Pint brengt. Jeff Tweedy van Wilco is hierbij de grote verrassing; hij levert het merendeel van de stevige gitaarakkoorden aan. Het wekt in ieder geval sterk de indruk dat de Londenaren zich verbreden en zich duidelijk op de Amerikaanse markt richten. Er zit in ieder geval meer dan voldoende New Yorkse No Wave in Secret Love verwerkt.

Het is een kleine stap naar de indierock van het voortkabbelende, bijna gezongen Secret Love (Concealed in a Drawing of a Boy) en ook in het afsluitende Joy onderneemt Florence Shaw een heuse poging om melodielijnen aan de voordracht toe te voegen. Met de eenvoud van Let Me Grow and You’ll See the Fruit staat Dry Cleaning volledig in het nu, het acclimatiserende, bedankende rustpunt van het album. Bij het ritmische Blood staan de drums van Nick Buxton op migraine/oorlogsstand opgesteld. Gedurfd, maar net iets teveel van het goede. Bij het logge kruipende gedrocht Evil Evil Idiot werkt dit echter wel. Avontuurlijk met het duellerende samenspel tussen bassist Lewis Maynard en de krassende gitaarinterrupties van Tom Dowse.

De primitieve punk van Rocks haakt op het stampende Blood in. Niet eerder drukt Gilla Band zijn stempel zo op een albumtrack. Ook hier waan je jezelf in een slachterij waar aan de lopende band kant en klare, voor consumptie bedoelde en op maat gemeten, messcherpe brokken aan industrieel postpunkgeweld worden aangeleverd. De ouderwets swingende en ruige The Cute Things folkpunk is luchtiger van toon. De publieke schijt aan de wereld-liefdesverklaring van I Need You schetst een beeld van simpele minimalistische voldoening. Op muzikaal vlak valt er in de toekomst genoeg winst te halen, al lijkt het er wel op dat Florence Shaws’ stembereik het plafond behaald heeft. Dit kunstje kennen we nu wel, benieuwd of ze er in de toekomst een andere twist aan geeft.

Dry Cleaning - Secret Love | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com