Hélène Barbier - Panorama (2025)

Panorama is zo’n plaat die rustig op de achtergrond begint, maar gaandeweg duidelijk maakt hoe sterk ze in elkaar zit. Barbier creëert een wereld van dromerige, minimalistische artpop en hoekige postpunk, met een subtiele no-wave energie die nergens geforceerd overkomt. De sfeer doet denken aan Television, Cate Le Bon en Hand Habits, maar blijft altijd herkenbaar haar eigen terrein.

De productie is kaal maar warm, met een bas die alles draagt, gitaren die eerder tekenen dan domineren, en drums die precies genoeg doen om het geheel bijeen te houden. Het is muziek die ruimte laat, die niet wil overdonderen maar wel meteen raakt.

Marcel als voorbeeld. De zang heeft iets Yé-yé-achtigs, licht afstandelijk maar vol karakter, gedragen door een ontspannen groove die slimmer is dan ze op het eerste gehoor lijkt. Verlaine zijn invloed is duidelijk maar het herinnert mij ook aan Sleater-Kinney hun gitaarwerk op No cities to love. Barbier beweegt tussen introspectie en een kleine onderstroom van spanning, alsof ze voortdurend schakelt tussen nabijheid en afstand.

Scores blijven soms moeilijk te begrijpen. Hier is het als "rockvrouw" sowieso moeilijk om het te maken. Panorama is niet revolutionair, maar het is wel opvallend consistent, sfeervol en eigenzinnig in een genre waar veel releases inwisselbaar klinken. Dit is een kleine, mooie, overtuigende plaat.