Rufus Wainwright and the Pacific Jazz Orchestra - I'm a Stranger Here Myself (2025)

Ik hou van Rufus, maar op de een of andere manier scoort hij met dit soort albums (zie ook Rufus Does Judy at Carnegie Hall bijvoorbeeld) altijd net wat minder.

Vermakelijk, goed uitgevoerd, maar niet het soort album dat ik snel op zal zetten.

Zingen kan ie, en het orkest voert het schitterend op.

Je kunt het gerust aan Rufus Wainwright overlaten om altijd met iets bijzonders te komen. Rufus is duidelijk niet voor één gat te vangen. Aangezien hij van vele markten thuis is, kan dit ook vele kanten opgaan. Klassieke opera’s, Shakespeare sonnetten en folk classics, naast popalbums met zijn eigen liedjes.

Een langgekoesterde wens om het repertoire van de Duits-Amerikaanse componist Kurt Weill uit te voeren en op te nemen is met dit voortreffelijke album in vervulling gegaan. Net als zijn Judy Garland album (Rufus Does Judy at Carnegie Hall) is ook voor dit project gekozen voor live opnames. Het wordt meteen duidelijk waarom. De wisselwerking tussen zanger, orkest en publiek zorgt voor een warmte en temperament die niet in de studio te reproduceren zijn.

De uitvoering van Lost In The Stars met het Metropole Orkest, een van de extra’s hier, is weliswaar mooi, maar het ontbreekt aan dat gewisse etwas… Luister bijvoorbeeld naar het fantastische The Saga Of Jenny, de opwinding van Rufus live opgezweept door het orkest gedirigeerd door Chris Walden, gevolgd door de enthousiaste reactie van het publiek. Daar kan geen studio-opname tegenop.

In mei 2023 stond Rufus voor het eerst op het podium met een uitgebreide selectie uit het repertoire van Kurt Weill. Het leverde vijf uitverkochte optredens op in Café Carlyle in New York. Surabaya Johnny, met enkel piano begeleiding, is een van de andere bonussen op dit album. In 2024 koos Rufus vervolgens voor een volledig georkestreerd concert in het Theatre At Ace Hotel in Los Angeles. Dit is waar de Weill van Wainwright helemaal tot bloei komt. Rufus slaagt erin het repertoire in al zijn veelzijdigheid nieuw leven in te blazen.

Met zijn kenmerkende flair en panache bewijst hij dat de liedjes van Weill nog steeds relevant zijn. Veel andere zangers en zangeressen gingen Rufus voor in het coveren van Weill liedjes, maar weinigen deden het met zoveel passie en theatraliteit. Rufus is vocaal in topvorm en met een ogenschijnlijk gemak betreedt hij de toonladders. De liedjes worden grotendeels in Engelstalige versies uitgevoerd, maar ook Frans (Youkali) en Duits (Fürchte Dich Nicht) worden niet geschuwd. Ongeacht de taal, zingt Rufus met de grootste overtuiging. En of het liedje nu ingetogen is, zoals Je Ne T’Aime Pas, of heel uitbundig, zie Die Muschel von Margate, Rufus geeft zich steeds volledig.

Het geweldige, 40-koppige, Pacific Jazz Orchestra heeft een schwung waarbij je onmogelijk stil kunt blijven zitten. Ze spelen strak en ondersteunend, maar nergens overheersend. Nummers als I’m A Stranger To Myself en Mack The Knife zijn ronduit spectaculair. Maar ook ingetogen liedjes als It Was Never You en Will You Remember Me? zijn niet minder meeslepend.

Met zijn dramatische stem weet Rufus alle nummers helemaal naar zich toe te trekken. En elementen uit klassiek, jazz en cabaret worden daardoor moeiteloos gecombineerd met zijn popsensibiliteit.

Of we op korte termijn ook een avond Wainwright Doet Weill in de Lage Landen mogen meemaken…? Het zou mooi zijn, het liefst graag met de Pacific Jazz Orchestra, maar dat zal een te dure optie zijn. Voorlopig kunnen we op YouTube genieten van “Mack The Knife”. Als het hele optreden op video is opgenomen, verwacht ik wel een DVD of BluRay.

Nu is het op vinyl of CD genieten van dit prachtige album. Digitaal is er dan nog één toetje… het volledig instrumentale “My Ship/Speak Low”, wat de jazz in de naam van het orkest helemaal eer aan doet.

Rufus Wainwright with the Pacific Jazz Orchestra - I’m A Stranger Here Myself – Wainwright Does Weill | Pop | Written in Music - writteninmusic.com