Juana Molina - DOGA (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Juana Molina - DOGA - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Juana Molina - DOGA
Juana Molina maakt inmiddels al zo’n 30 jaar hele bijzondere muziek, wat een stapel unieke albums heeft opgeleverd, waar deze week, na een stilte van acht jaar, het bijzonder mooie DOGA aan wordt toegevoegd

Het is knap hoe de Argentijnse muzikante Juana Molina de afgelopen 30 jaar albums met een volstrekt uniek eigen geluid uitbrengt. Het zijn albums die zich in theorie flink ver buiten mijn muzikale comfort zone bewegen en die het experiment stevig omarmen, maar op een of andere manier is de muziek van Juana Molina niet ontoegankelijk. Ze heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album DOGA en dat hoor je, want het nieuwe album van Juana Molina loopt over van de goede ideeën. Al die goede ideeën moet je even laten landen, maar vervolgens is DOGA een album waarnaar je wilt blijven luisteren. Het was veel te lang stil rond de Argentijnse muzikante, maar gelukkig is ze terug.

DOGA, het nieuwe album van de Argentijnse muzikante Juana Molina, verscheen in dezelfde week als LUX, het inmiddels in opvallend brede kring erkende meesterwerk van ROSALÍA. Beide albums zijn voor een belangrijk deel Spaanstalig en bijzonder eigenzinnig, maar waar LUX met een ongekende hoeveelheid 5-sterren recensies de hemel in is geprezen, bleef het relatief stil rond DOGA, al merkte een deel van de Britse muziekpers het album gelukkig wel op, met de eretitel ‘album van de maand’ in het Britse muziektijdschrift Uncut als hoogtepunt.

Nu heeft Juana Molina natuurlijk niet dezelfde status al wereldster ROSALÍA, maar de muziek van de Argentijnse muzikante schreeuwt al wel een aantal jaren om aandacht. Ik vond de muziek van Juana Molina bij de eerste kennismaking bijzonder, maar niet echt mijn ding, maar al snel raakte ik in de ban van Segundo (2000), Tres Cosas (2002), Son (2006) en Un Día (2008). De afgelopen twaalf jaar was ik misschien nog wel meer onder de indruk van haar vorige twee albums, Wed 21 uit 2013 en Halo uit 2017. Op het eerstgenoemde album schuurt de Argentijnse muzikante hier en daar tegen de folkpop aan, terwijl het tweede album wat experimenteler van aard is en meer invloeden uit de Latin muziek bevat.

Het laatste album van de muzikante uit Buenos Aires was inmiddels acht jaar oud, maar met DOGA is eindelijk weer een nieuw album verschenen. Ook DOGA is een eigenzinnig album dat niet past in bestaande hokjes, maar net als Wed 21 en Halo is het ook een album dat een groot deel van de tijd best toegankelijk mag worden genoemd, al is toegankelijk in het muzikale universum van Juana Molina een relatief begrip.

Op DOGA heeft de Argentijnse zich vooral omringd met elektronica, die in verschillende gedaanten uit de speakers komt. De ingezette elektronica is soms tegendraads en schurend, maar tekent op hetzelfde moment voor zwoele ritmes, die de Latin invloeden in de muziek van Juana Molina aan de oppervlakte brengen. Het doet af en toe wat psychedelisch aan, maar Juana Molina is ook niet vies van dromerige klankentapijten.

DOGA krijgt hier en daar ook het album folktronica opgeplakt en daar is wel wat voor te zeggen, al maakt Juana Molina, mede door de Spaanstalige teksten, folktronica die geen aanknopingspunten biedt met andere albums in het genre. DOGA is vanaf de eerste noten een spannend album dat de fantasie heel stevig prikkelt. Veel tracks op het album zijn lang tot zeer lang, waardoor de tien songs in 55 minuten muziek, maar zelden aansluiten bij de toegankelijke popsongs met een kop en een staart.

En toch is DOGA een album dat lekker in het gehoor ligt en goed is voor een spannende maar ook aangename luistertrip. Het is een luistertrip waarin heel veel valt te ontdekken, want achter de lagen elektronica zitten ook nog fraaie gitaar- en strijkerspartijen verstopt. De arrangementen op DOGA zijn zeker niet alledaags, maar wat zijn ze mooi en bijzonder. Het is misschien even wennen aan de bijzondere klanken, maar wanneer je eenmaal in de flow van het album komt, laat de muziek van Juana Molina je niet makkelijk meer los.

In muzikaal opzicht is DOGA een fascinerend album en het is een album dat aan kracht wint door de bijzondere zang van Juana Molina en haar Spaanstalige teksten. DOGA wordt hier en daar net als LUX van ROSALÍA een meesterwerk genoemd en daar is wat voor te zeggen. Nu maar hopen dat Juana Molina met haar nieuwe album de aandacht trekt, al is het maar een fractie van de aandacht die haar Spaanse collega de afgelopen weken krijgt. Erwin Zijleman

Mooie review erwinz, dank!

Album staat nu op en bevalt me wel, eigen sfeertje heeft het.
Jij kent ook haar andere albums, welke is daarvan het meest ingetogen?

Segundo

Op naar Rewire 2026!

Juana Rosario Molina Villafañe kwam op 1 oktober 1961 ter wereld als dochter van tangozanger Horacio Molina en actrice Chunchuna Villafañe. In de jaren ‘90 verwierf Molina bekendheid als sketchcomedienne, eerst als gast in verschillende shows en in 1991 met haar eigen show, Juana y Sus Hermanas (Juana en haar zusters, dus). Op het hoogtepunt van haar populariteit stopte ze met haar werk als actrice om een muziekcarrière na te streven. Dat werd haar niet in dank afgenomen: haar debuutalbum Rara uit 1996 werd finaal afgekraakt door lokale critici. Ontmoedigd door de kritiek verhuisde ze tijdelijk naar Los Angeles, waar haar muziek beter werd ontvangen. Later keerde ze weer terug naar Buenos Aires.

Juana Molina bleek over een lange adem te beschikken, want bijna dertig jaar later is ze inmiddels aanbeland bij haar achtste studioalbum Doga. Wel was het een tijdje stil rondom de Argentijnse, want haar vorige (volwaardige) album Halo verscheen reeds in 2017. Maar ook Doga bevat weer haar kenmerkende geluid, een bijzonder amalgaam van folktronica, ambient, neofolk, psychedelica en indiepop. Ook wel eens omschreven als introverte elektronische liedjes, met daarin allerlei akoestische elementen verweven. Experimenteel, maar toch zeker niet ontoegankelijk. Ik vind het weer een geweldige luistertrip geworden, een schitterend album dat elke keer weer wat meer van haar schoonheid prijsgeeft. Miro Todo is nochtans mijn favoriete nummer op het album. Het doet me denken aan het beste krautwerk van Can en Faust. Die doordenderende riff is echt magistraal, mooi ook om te horen hoe die zich tijdens een abstract stukje even koest houdt, om daarna dubbel zo hard weer terug te keren. Of wat te denken van die balkende en krijsende synthesizer, die klinkt alsof hij van een andere planeet komt! Ik kan haast niet wachten om dit live te horen, hopelijk begin april in een mooi zaaltje op het Rewire-festival.