Camilla Sparksss - ICU RUN (2025)

Het leven van de in Zwitserland woonachtige Barbara Lehnhoff verandert drastisch als haar vader het laatste jaar van zijn bestaan opgesloten in een ziekenhuisbed doorbrengt. Machteloos kijkt de muzikant toe hoe hij de strijd stukje na stukje verliest. De dood is een onuitgenodigde gast welke je het liefste buiten de deur houdt. Als deze alsnog binnendringt besef je dat ontsnappen onmogelijk is. Om haar woede te kanaliseren kruipt Barbara Lehnhoff in de gedaante van haar alter-ego Camilla Sparksss.

ICU RUN geeft haar emoties in deze traumatisch fase een plek, en is niet zozeer harder en confronterender dan wat we van haar gewend zijn. Het is vooral persoonlijker en directer. Bij de singles zijn reeds videoclips verschenen. Het is echter de opmaak naar iets groters. Later dit jaar verschijnt er een korte gelijknamige ICU RUN speelfilm, met Camilla Sparksss in de hoofdrol. Ook dit is een onderdeel van het rouwproces om het verleden af te sluiten en weer grip op de realiteit te krijgen.

Het leven kan zo gemeen en vals zijn. Die energie legt ze in het dwarse op hol geslagen manisch hysterische Holy Shit vast. De hartslag van de song transformeert zichzelf in de doodsklok, dreigend en onverwachts. Camilla Sparksss haat de stilte en voedt zich met de geluiden om haar heen. De Electric Body Music van I Like The Noise is meer dan dat, het is een aanklacht tegen het perfecte georganiseerde leven. Met de moddervette gothic Stranger rave begeeft ze zich op de nachtelijke clubdansvloer. Muziek is afreageren, vergeten en opnieuw waarnemen. Anoniem, omringt door zwijgende andersdenkenden in de donkere schijnwerpers.

Het zijn de schizofrene demonen in haar hoofd die de kunstenaar in Damage sturen. Deze stemmen bepalen de muzikale richting die ze inslaat. Damage is een heerlijke uptempo stoorzender met Camilla Sparksss die er vocaal bijna een heuse popsong van maakt. Gelukkig volgt er al snel een switch naar het futuristische cyberpunk rock gedeelte. De retro Stormseeker postpunk coldwave ontdooit als ze een ander verleidt. Dan is de industriële Backflip gekte stukken zwaarder en onvoorspelbaar. Vanuit een onderdanige positie stelt Camilla Sparksss zich steeds dominanter op, om vervolgens hard toe te slaan.

Francesco Bianconi van de mainstream Toscaanse indierock band Baustelle verleent zijn medewerking aan het Italiaanse liefdeslied Amami Tu. Een vreemde extase opwekkende trance danstrack. De stemmen botsen hard tegen elkaar, en deze combinatie valt bij mij niet helemaal goed. De ingrediënten zijn er, maar tot een kookpunt komt het niet. Het klots als een hapklare halfgare magnetronmaaltijd onprettig in mijn buik. De gedurfde free run benadering van Fatherless maakt veel goed. Barbara Lehnhoff is zich bewust van het feit dat ze half wees is, en meer eigen verantwoordelijkheden moet dragen. Ondanks het heftige thema is ICU RUN best toegankelijk en licht. Een lekkere plaat voor dansvloer beminnende zwarte raven.

Camilla Sparksss - ICU RUN | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

“Holy Shit, I Like The Noise said the Stranger, in spite of the damage; another Stormseeker pulling a backflip out of the dark, whispering ‘amanti tu’. She was fatherless, thrown to the wind”, prijkt op de achterkant van de hoes van het vierde album van Camilla Sparksss. En zo heeft de muzikante in die zin meteen alle songtitels van het ICU RUN vervat.

Het is even wennen aan dat plaatje van Sparksss, maar al snel raak je er in de ban van en gunnen je dansbeentjes je absoluut geen rust meer, toch zodra je voorbij het dystopische en atonale Holy Shit bent. Kapotte beats, vervormde keys en effecten, de stem van Sparkss die je uit de toon door de dwarse beats gidst. “You took my joy away, I missed life” en de vervormde compositie valt langzaam stil.

Na Holy Shit kan er dus flink gedanst worden, wat niet wil zeggen dat we ons hier vrijblijvend in happy places bevinden. ICU RUN werd een heel persoonlijk album waarop Barbara Lehnhoff, de doopnaam van Camilla Sparksss, het verlies van haar vader verwerkt. De Zwitsers-Canadese artieste zag met lede ogen aan hoe haar vader tussen leven en dood vertoefde, afhankelijk van de intensive care unit (ICU), of hoe hij er wou aan het ontsnappen. ICU RUN dus.

Muzikaal verkent Sparksss de grenzen tussen chaos en harmonie, met poppy melodieën en zang, verstoorde songstructuren, héél veel beats en keys, flirtend met turntablism, dark wave, industrial en nineties elektro.

I Like The Noise klinkt poppy en tegendraads, op een vette beat en verstoorde keys, Sparksss zingend en declamerend. I Like The Noise is onverbiddelijk voer voor de dansbeentjes. We moeten hier spontaan denken aan Miss Kitten & The Hacker, in die vijver vist deze instant dansvloer killer wel. En ook heeft deze I Like The Noise een flinke ‘rock vibe’ over zich. Nee, we kunnen dat niet uitleggen…

Stranger gaat min of meer op datzelfde elan verder maar, gaat een stuk verder en is nog meer pittige hardfloor dance, Sparksss roept meer dan ze zingt, de beats klinken koud en ongenadig. Bij die eerste luisterbeurt absoluut minder ons pakkie an, waar we voor I Like The Noise meteen verk(n)ocht waren. En jawel; vanaf de volgende luisterbeurten zijn we toch mee met – zelfs in de ban van – deze killer track met jaren negentig keys en uiterst vette beats.

Damage zit ook nog volop in deze sfeer, heftig tempo, geweldige vocals en met een vibe. Techno galore. Best wel lekker hoor. Stormseeker is een geslaagde blend van jaren negentig en tachtig elektro, met een Depeche Mode-gitaartje eraan toegevoegd en midtempo beats die het toch ook op die dansvloer goed zullen doen.

In Backflip wordt dat tempo weer gevoelig opgedreven; vette keys waar ook Chemical Brothers wel oren naar zullen hebben. Met ook hier weer een vette knipoog naar de jaren tachtig en mogen we hier weer verwijzen naar Miss Kitten? “Do You speak French?” vraagt een mannenstem en Sparkss repliceert “No but I understand it. Parlez moi en Français”, wat dan herhaald wordt, alsook “show me your teeth”. Sparkss zingt, declameert overtuigend terwijl de harde beats en vette keys haar parmantig begeleiden. Haast nonchalant wordt ook de titel genoemd; “Backflip!” Nog lekker dansvloermateriaal. “Show me your teeth” galmt het aan het einde en de track sterft uit.

In Amami Tu horen we naast de stem van Sparksss ook die van Francesco Bianconni. Op een snelle pulserende beat, hoor je Bianconni’s stem prominent, zingend en declamerend. Met ook wijdse keyboardtapijten op de achtergrond en zachtjes fluisterend dan de stem van Sparkss.

Fatherless sluit het amper een halfuur durende merkwaardige en toch wel bevreemdende, uiterst dansbare album van Camilla Sparksss af in stijl. Geweldige buitenaardese en kapotte keys, de stem van Sparksss erover gelegd als een zacht laagje. Zingend, sprekend, rappend, met in de finale orgelachtige keyboardpartijen. Misschien wél, samen met I Like The Noise, Damage, Backflip en Stranger, onze absolute favoriet van deze plaat?

Apart plaatje deze ICU RUN van Camilla Sparksss. Geef het een kans, met of zonder dansbeentjes!

Eerder verscheen mijn review ook al op Luminous Dash:
• CAMILLA SPARKSSS – ICU RUN (On the Camper) – Luminous Dash BE - luminousdash.be