Melody's Echo Chamber - Unclouded (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Melody's Echo Chamber - Unclouded - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Melody's Echo Chamber - Unclouded
De Franse band Melody’s Echo Chamber overtuigt ook op haar nieuwe album Unclouded weer met psychedelische klanken die herinneren aan de muziek die Serge Gainsbourg in een inmiddels ver verleden maakte

Iedere keer als ik luister naar Unclouded van Melody’s Echo Chamber ben ik even vergeten dat het buiten guur en donker is. De band rond boegbeeld Melody Prochet maakte op haar vorige albums al zoete en verleidelijke muziek, maar doet er op Unclouded nog een schepje bovenop. De heerlijke gitaarloopjes die we kennen van de band worden gecombineerd met zweverige elektronica, stemmige strijkers en een stevige aangezette ritmesectie, die de muziek van de band voorziet van jazzy impulsen. Hier boven op komt de buitengewoon verleidelijke stem van Melody Prochet, wiens stem de muziek van Melody’s Echo Chamber voorziet van een onweerstaanbaar lekkere zweverigheid.

Melody’s Echo Chamber ontstond in 2012 nadat de Franse muzikante Melody Prochet met haar band Bee’s Garden in het voorprogramma had gestaan van de Australische band Tame Impala. Tame Impala voorman Kevin Parket ontfermde zich over de Franse muzikante en had een flinke vinger in de pap op het in 2012 verschenen titelloze debuutalbum van Melody’s Echo Chamber. Sindsdien heb ik wel wat met de muziek van de Franse band, die deze week met Unclouded haar vierde album heeft uitgebracht (het vorig jaar verschenen Unfolded tel ik vanwege de speelduur van slechts 20 minuten niet mee als album).

De Franse band maakte op haar debuutalbum muziek die was te omschrijven als psychedelische dreampop, met onder andere Lush en Beach House als vergelijkingsmateriaal. Het tweede album liet door een ongeval van Melody Prochet lang op zich wachten, maar het in 2018 verschenen Bon Voyage overtrof wat mij betreft het debuutalbum met een spannend en veelkleurig geluid.

Op het in 2022 verschenen Emotional Eternal klonk Melody’s Echo Chamber weer net wat anders en liet het zich ondanks de grotendeels Engelstalige songs duidelijker beïnvloeden door de Franse popmuziek uit het verleden, met het fantastische oeuvre van Serge Gainsbourg voorop.

De band uit Parijs voegt met Unclouded nog een half uur prachtige muziek toe aan haar oeuvre en het is wederom muziek die net wat anders klinkt dan we van de band gewend zijn. Ik vind een album van een half uur persoonlijk aan de korte kant, maar het is tegenwoordig zeker geen uitzondering meer en bovendien is Unclouded wel een half uur bijzonder mooi.

In de openingstrack The House That Doesn’t Exist hoor je direct weer de invloeden van Serge Gainsbourg, die op het vorige album ook al opdoken. Ik denk dat de Franse grootheid het nieuwe album van Melody’s Echo Chamber zeker had kunnen waarderen en Melody Prochet graag als muze had gehad.

Als ik het nieuwe album van Melody’s Echo Chamber vergelijk met de drie vorige albums hoor ik absoluut raakvlakken, maar Unclouded klinkt wel wat zoeter en verleidelijker dan zijn voorgangers. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal net wat minder ruw, wat je vooral hoort in de gitaarlijnen, en zijn hier en daar strijkers toegevoegd.

De muziek van de Franse band is nog altijd psychedelisch en af en toe hoor ik ook wel wat invloeden uit de dreampop, maar de muziek op Unclouded is ook eigenzinnig. Wat vooral opvalt zijn de wat springerige en stevig aangezette ritmes in een deel van de songs. Het geeft de songs van Melody’s Echo Chamber een jazzy touch, die ook weer herinnert aan de muziek die Serge Gainsbourg in de jaren 60 en 70 maakte.

In de muziek wordt al flink met stroop gesmeerd met fraaie gitaarloopjes en sfeervolle strijkers, maar Melody Prochet doet er nog een schepje bovenop met werkelijk honingzoete zang. Het had net wat zoeter en verleidelijker geklonken wanneer ze alleen in het Frans had gezongen, maar goed. Het neigt nu af en toe al naar net wat te zoete klanken, maar wat doet het ook lekker op de donkere en grauwe dagen van het moment. Op de achtergrond kabbelt Unclouded bijzonder aangenaam voort, maar het is ook een album dat tot leven komt wanneer je het met de koptelefoon beluistert. Wat is dit toch een leuke band. Erwin Zijleman

Goed album.

Het woord "chamber" in de artiestennaam roept bij mij een gevoel van onheilspellendheid op, maar dat is verdwenen zodra je deze lieflijke muziek opzet, met een knipoogje naar Moby op de openingstrack. Bijzonder aangenaam halfuur.

Melody Prochet, het Franse equivalent van Elena Tonra.....

Met haar prachtige beeldende teksten schept Melody Prochet een droomwereld waar je heerlijk in wilt verdwalen. Zo ook op Unclouded, het nieuwste Melody’s Echo Chamber album. Vanaf openingstrack The House That Doesn’t Exist is het al raak. In een prachtige decorsetting verlangt de zangeres naar een omgeving die in haar hoofd steeds meer vorm krijgt. Het is echter een visualisatie, die echt aanvoelt, maar ver van de werkelijkheid verwijderd is. The House That Doesn’t Exist is een fijne plek om je af te zonderen, en dat geldt voor de hele Unclouded plaat. Niet bijzonder, maar vooral prettig.

Melody Prochet blijft cryptisch, er zit vooral een diepere treurige onderlaag in haar teksten. Hierdoor verschilt Unclouded weinig met de kleurrijke Emotional Eternal voorganger. Dat is een uptempo hoopvolle dansbare plaat, die toch wel rooskleurig tegen de toekomst aankijkt. Unclouded is net wat minder pop, minder springerig, wat absoluut beter bij het Melody Prochet stemgeluid uitvalt. Ondanks de realistische kijk blijft ze trouw aan dat sprookjesachtige. De nadruk ligt nog steeds op de roerige jaren zeventig, een fraaie mix tussen spacerock, neo-psychedelica, triphop en zelfs wat krautrock.

The House That Doesn’t Exist ligt sterk in het verlengde van het Franse Air. Melody’s Echo Chamber kiest echter voor een minder elektronische aanpak met echte strijkers, echte muzikanten. De filmische In the Stars triphop bestrijdt de leegte in het leven van Melody Prochet. Ooit hoopt ze weer te stralen, te shinen aan de roemrijke sterrenhemel. Hunkerend naar liefde en succes. Flowers Turn Into Gold is het besef dat die kansen voor het oprapen liggen. Melody Prochet is te bescheiden om daar daadwerkelijk mee aan de slag te gaan. Die bescheidenheid siert haar, maar breekt ook op.

Die swing komt er gelukkig wel in het dansbare Eyes Closed. India Oosters mysterieus, met een veelvoud aan gastmuzikanten die dit aangename sfeertje nogmaals versterken. Het is echter de krachtige ritmesessie bestaande uit bassist Love Örsan en drummer Malcolm Catto die hier vooral respect afdwingen. Zonder dit tweetal zou Unclouded kaal en afstandig klinken. Ook arrangeur Sven Wunder heeft een allesbepalende vinger in de pap. Toch wel smaakmakers die Unclouded kleur geven. Eyes Closed verfijnt het The House That Doesn’t Exist belevingsgevoel, en plaatst dat huis aan de rand van de oceaan.

De grootste verrassing is echter het jazzy in Nederlands gezongen Childhood Dream. De charme van het gebrekkige taalgebruik. Het heeft iets liefs, speels kinderlijks. Melody Prochet doet al langer geheimzinnig over haar roots. Zo werkt ze eerder in het verleden al samen met de Nederlandse muzikant Anton Louis Jr. Als The Narcoleptic Dancers beweren ze kinderen te zijn van profvoetballer Johnny Van Kappers te zijn. Een fictief personage die waarschijnlijk nooit bestaan heeft.

Memory’s Underground is een stevig liefdesliedje welke beide voeten in de psychedelische jaren zestig heeft. Melody Prochet houdt er zelf helaas de rem op. Broken Roses ontsnapt aan de schijnwereld, een heus vaarwel, welke de band in het vrolijk opgezette Burning Man continueert. Jammer dat die bevrijding zich pas halverwege Unclouded openbaart. De zon drijft de deprimerende Into Shadows wolken uiteen, en eert voor de eerste keer de Unclouded albumtitel. Het zweverige How to Leave Misery Behind is de berusting, de bezinnende fase. Ondanks dat Leon Michels er met zijn El Michels Affair orkest alles aan doet om met Daisy de plaat naar een hoger level te tillen, komt zijn hulp te laat.

Ondertussen ben je steeds nieuwsgieriger naar het persoonlijke verhaal van Melody Prochet geworden. Waarom dat vluchtgedrag? Wat is de onderliggende gedachte van deze vocalist? Hoe zit het met dat ongelukstrauma, waardoor ze voor langere tijd uit de running is? Ergens zit er diep van binnen nog genoeg pijn waarvan ze tot nu toe slechts een tip van de sluier heeft opgelicht. Dat script ligt waarschijnlijk nog ergens te verstoffen. Die diepgang, die mis ik tot nu toe. Unclouded is te vluchtig om echt te raken. De wind waait lichtgevoelig, nu mag het gaan stormen.

Melody's Echo Chamber - Unclouded | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com