Andrew Latimer - War Stories (2025)

Een paar weken geleden heeft Andrew Latimer geheel onverwacht een muzikaal teken van leven gegeven. Ineens was daar een nieuwe song op Bandcamp, gevolgd door verschillende andere nieuwe songs, of ik kan beter zeggen, onbekende songs, want het is veelal niet duidelijk wanneer de muziek is opgenomen. Hoe dan ook, het is de eerste "nieuwe" muziek van de Camel voorman sinds A Nod And A Wink uit 2002. En sinds een paar dagen is er zelfs een compleet nieuw album! Onder eigen naam, maar overduidelijk in de geest van Camel. Fantastisch dat er eindelijk weer eens muziek van hem verschijnt, maar het geeft te denken. Is de bandnaam een stille dood gestorven?

Het album nu een keer of 10 beluisterd en wat is het weer prachtig!

Een 48 minuten stuk muziek dat op Bandcamp als één track is uitgebracht, maar wel onderverdeeld in verschillende stukken met dito titels.

Het begint met een Harbour of Tears / Dust and Dreams vibe en dat blijft het gehele album terugkomen. Melodisch weer zo mooi. Het enige stukje wat ik bedenkelijk vind zijn verschillende drum breaks in het eerste drum stukje. Sommige van die breaks lopen niet echt lekker. Klinken nogal klungelig, aslof ze net niet goed uitpakken. Ik kan ook niet makkelijk beoordelen of die drums nou live gespeeld zijn of geprogrammeerd.

Het is een beetje gissen wanneer een nieuwe titel begint, maar rond de 8 minuten is het in elk geval heel duidelijk. Eén van de gezongen stukken op dit album, "In the Dark" was al eerder verschenen op Bandcamp. De tekst is geschreven door Camel's meest recente toetsenist Peter Jones die ook een door merg en been gaande sax solo speelt. Erg mooie, gevoelige song.

In "We Are One" zingt Andy zelf en klinkt als de oude man die hij ondertussen is. Hij wordt geholpen door een koor van Andy klonen. Het werkt wel. Vervolgens weer die vertrouwde melancholische gitaar die zoals altijd de juiste snaar raakt.

Dan klinkt voor de tweede keer een bekend stukje muziek. Dit is het tweede deel van de song "Seeking Refuge", de eerste song die Latimer ineens vanuit het niets op Bandcamp plaatste. Het heet hier anders, ik denk "Lost for Words".

Het album is ondertussen heel rustig en soundtrack achtig. In eerste instantie een beetje saai misschien, maar na de vele keren draaien vormt het toch wel een mooi geheel. Het zou echter welkom zijn geweest als er nog even een wat meer vlammend stuk muziek zou klinken. Dust and Dream heeft dat met "Hopeless Anger" wel en ook Harbour of Tears met "Coming of Age". Dit album gaat wat dat betreft toch een beetje als een nachtkaars uit.

Afsluiter "Going Home" wordt weer gezongen door Peter Jones die ook deze tekst schreef. Hij wordt hier postuum begeleidt door zijn voorganger Guy Leblanc die piano, bas en drums bespeeld. Latimer sluit het geheel af met z'n kenmerkende gitaar.

Wat een cadeautje om toch nog een compleet nieuw album van deze maestro te mogen horen. Latimer schreef alle muziek en bespeeld bijna alle instrumenten zelf. Wat dat betreft begrijp ik de keuze om dit als z'n eerste solo album uit te brengen. Het had misschien nog beter uitgepakt als het meer een band album was geworden. Laten we hopen dat dat er ook nog van gaat komen.

Inderdaad prachtig en het zou zo maar van Camel kunnen zijn (hetgeen geen toeval is natuurlijk ). Jammer dat deze niet op cd is uitgebracht maar wellicht komt dat nog. Inmiddels staan er op Bandcamp ook diverse nieuwe uitvoeringen van oudere Camel nummers onder de naam van Andrew, ook erg leuk.

Ah, Limited edition of 100 copies (op cd) lees ik net op Discogs 100 stuks schiet natuurlijk niet op