38 Special - Resolution (1997)

Southern rock met een grote AOR-inslag.

De southern rock komt hier en daar wel bovendrijven middels songs als Deja Voodoo en She Loves to Talk.
Maar over het geheel genomen is dit gewoon een AOR-plaat met lekkere hooks, goede instrumentatie en lekkere solo's.
.38 Special wordt volgens mij meer getrokken door Don Barnes, dan door Donnie van Zant.

Wat mij betreft de beste cd van .38 Special.

Don Barnes is na jaren weer terug bij de band, en het enthousiasme is ook direct weer terug. Een goede en veelzijdige mix van AOR en Southern Rock met een heerlijke, heldere productie.

Een groot deel van de songs komt voor rekening van Don Barnes, maar er zijn ook wat songs van Donnie van Zant, die de wat meer rock'n'roll achtige tracks voor zijn rekening neemt.

Danny Chauncey (leadgitarist sinds 1987) weet ook precies wanneer hij kan scheuren en wanneer niet. Overigens is Barnes ook leadgitarist, dus er wordt goed afgewisseld.

De reden waarom deze cd zo lekker klinkt ligt, denk ik, in het feit dat 10 van de 13 songs zijn meegeschreven door Jim Peterik.

Ik zal het bericht wat ik hieronder schreef herhalen:
Wat mij betreft de beste cd van .38 Special.

Don Barnes is na jaren weer terug bij de band, en het enthousiasme is ook direct weer terug. Een goede en veelzijdige mix van AOR en Southern Rock met een heerlijke, heldere productie.

Een groot deel van de songs komt voor rekening van Don Barnes, maar er zijn ook wat songs van Donnie van Zant, die de wat meer rock'n'roll achtige tracks voor zijn rekening neemt.

Danny Chauncey (leadgitarist sinds 1987) weet ook precies wanneer hij kan scheuren en wanneer niet. Overigens is Barnes ook leadgitarist, dus er wordt goed afgewisseld.

De reden waarom deze cd zo lekker klinkt ligt, denk ik, in het feit dat 10 van de 13 songs zijn meegeschreven door Jim Peterik.

Nou nou, de beste? Zover wil ik niet gaan, dan luister ik toch nog liever naar hun hit-albums uit de jaren tachtig, met name Tour de force en Special forces. Die krijgen hier op MusicMeter terecht de hoogste score. Op deze na dan, opvallend genoeg, maar daar zijn maar negen stemmen op uitgebracht.

Neemt niet weg dat dit een vrij geslaagde come-back is na de twee eerdere, vooral door toetsen gedomineerde AOR-albums. Zes jaar na hun laatste studioplaat keren ze terug, niet meer bij A&M, maar op een klein label. Geheel in de tijdgeest van 1997 komen ze met een wat rootsier geluid, dat een beetje refereert aan John 'Cougar' Mellencamp, met vrij veel semi-akoestische gitaren.

Dat klinkt dus iets anders dan hun gestroomlijnde hit-albums uit de jaren tachtig, maar toch blijft het onmiskenbaar 38 Special. Dat komt met name door de zang van de op het nest teruggekeerde Don Barnes en de door de bank genomen goede composities, waar Survivor's Jim Peterik - net als in de hoogtijdagen - een stevige vinger in de pap heeft. Hij schreef aan tien van de dertien nummers mee en zijn invloed is hoorbaar.

Hits leverde het niet meer op, al lees ik op Wiki dat Fade to blue het nog tot #33 op de Mainstream Rock Tracks-lijst. Het is een stevige en sterke opener van een plaat die her en der wel een beetje inzakt, maar toch voldoende sterke nummers telt. Met name Find my way back, Changed by love, het akoestische Saving grace en de afsluiter Shatter the silence mogen er zijn. Het valt me op dat de tekst van Changed by love en (in mindere mate) Saving grace zelfs een christelijk sausje heeft, maar misschien interpreteer ik dat ten onrechte zo.

Enfin, redelijk goede rockplaat, die meer succes verdiende dan hij heeft gekregen.

Deze plaat behoort tot de soundtrack van mijn leven. Zowat alle 38 Special-platen heb ik in bezit gehad of weer in bezit (behalve de cd-only albums, zoals deze). Zo rond de tijd dat deze uitkwam was ik een echte southern rocker (het genre was niet zo populair toen, die opleving moest nog komen) en daardoor waren de nieuwe releases redelijk dun gezaaid. Ik kan het aantal keer dat ik deze heb gedraaid niet tellen, maar dat moet wel een keer of 100 zijn.

Daarom schrijf ik mijn stukjes ook altijd 'wat mij betreft' of iets dergelijks.

Jij noemt John Mellencamp als referentie. Als dat half zo goed klinkt als deze plaat, ben ik wel benieuwd.

gaucho of anderen die meelezen, als ik nou op zoek ben naar een plaat die ongeveer klinkt zoals deze, wat voor artiest zou ik nog meer kunnen luisteren. Buiten de southern rock om dan, want binnen de southern rock zijn niet veel verrassingen meer voor mij.

Buiten de southern rock heb ik niet zo één, twee, drie namen beschikbaar. De eerder genoemde John Mellencamp is een referentie. Met name albums als Scarecrow en Lonesome Jubilee, hoewel die laatste dan weer vrij veel akoestische instrumenten, een viool en wat meer traditionele elementen heeft. En bij hem ontbreken de uitgebreide gitaarsolo's.
De songwriting is sterk beïnvloed door Jim Peterik van Survivor, maar die band klinkt meer rechttoe-rechtaan AOR, en dus heel anders. Ik zit nog ff te denken aan albums van de Australische rocker Jimmy Barnes (geen familie van Don, voorzover ik weet). Er zijn vast wel obscuurdere voorbeelden in mijn platencollectie. Ik zal deze ter inspiratie weer eens beluisteren en kom erop terug.