Kashena Sampson - Ghost of Me (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kashena Sampson - Ghost Of Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kashena Sampson - Ghost Of Me
De Amerikaanse muzikante Kashena Sampson maakte vier jaar geleden een compleet over het hoofd gezien meesterwerk en keert nu terug met een album dat me vooral in verwarring brengt maar dat me ook hopeloos intrigeert

Iedereen die de afgelopen jaren in aanraking kwam met het album Time Machine van Kashena Sampson keek uit naar een nieuw album van de Amerikaanse muzikante en dat album is deze week verschenen. Time Machine was voornamelijk een countryalbum, maar Ghost Of Me is vooral een rockalbum met flarden folk en psychedelica. Zowel de muziek als de zang op het album zijn zwaar aangezet en dat is even wennen. Zo wennen dat ik het album in eerste instantie vond tegenvallen, maar wat is Kashena Sampson een geweldige zangeres en wat verdient ze ons geduld met de nieuwe weg die ze is ingeslagen. Ik denk dat het nog wel wat gaat worden met Ghost Of Me en mij.

Time Machine van de Amerikaanse muzikante Kashena Sampson ontdekte ik pas drie jaar na de oorspronkelijke release en ik vond het album in de zomer van 2024 zo mooi en indrukwekkend dat ik alsnog een recensie typte. Ik schaarde het album met terugwerkende kracht onder de beste rootsalbums van 2001 en ik ben nog altijd diep onder de indruk van het album, dat prachtig opent met een weergaloze versie van Hello Darkness van Shocking Blue.

Het is een album met een wat nostalgisch folk- en countrygeluid met fraai galmende gitaren, hier en daar wat stemmige strijkers en vooral de krachtige en doorleefde stem van Kashena Sampson. Ik was ook onder de indruk van het levensverhaal van de Amerikaanse muzikante, die een ruig leven met de nodige tegenslagen achter de rug had en als muzikant de eindjes nauwelijks aan elkaar kon knopen, zeker niet nadat ze toen ze net alles op de rails leek te hebben slachtoffer werd van de tornado die Nashville in 2020 trof.

Ook het deze week verschenen Ghost Of Me kwam er weer niet vanzelf, want er ging een lange crowdfunding campagne vooraf aan het album. Sinds Ghost Of Me een paar weken geleden opdook in de releaselijsten heb ik Time Machine weer meerdere malen beluisterd en wat is het nog altijd een imponerend album. De verwachtingen waren daarom bijna onrealistisch hoog, waardoor Ghost Of Me me bij eerste beluistering eerlijk gezegd flink tegenviel.

Dat had het album waarschijnlijk ook gedaan wanneer Kashena Sampson Time Machine Part Two zou hebben gemaakt, maar dat is Ghost Of Me zeker niet. Het album opent met fraaie rootsy gitaren en de geweldige stem van de Amerikaanse muzikante en lijkt in eerste instantie verder te gaan waar het vorige album ophield, maar de openingstrack en titeltrack van Ghost Of Me schuift al snel wat op richting wat zwaar aangezette en licht psychedelische rockmuziek.

De stem van Kashena Sampson kan dat zeker aan, maar in muzikaal opzicht is het niet helemaal mijn ding, tot toch weer flarden van het geluid van Time Machine opduiken. Ghost Of Me is in veel meer tracks meer een rockalbum dan een countryalbum en dat is even wennen. Toen ik het album een paar keer had gehoord begon het wel te wennen en beviel het nieuwe album van Kashena Sampson me wel wat beter, vooral omdat ik iets heb met haar stem, want die is ook op Ghost Of Me weergaloos.

De rocksongs op het album liggen verder lekker in het gehoor en hebben een jaren 70 en 80 vibe die ik ook wel aangenaam vind. In de ballads op het album keert Kashena Sampson weer wat terug naar het geluid van haar vorige album en gooit ze met haar stem alle registers open. Het is bijna over the top en het balanceert hier en daar ook op het randje van kitsch, maar voor mij valt alles in een aantal tracks toch weer op zijn plek.

Alles bij elkaar genomen vind ik Ghost Of Me van Kashena Sampson een lastig album om te beoordelen. Ik vind het album zeker niet zo goed als het fantastische Time Machine, waarop de muziek me meer aansprak en de zang net wat minder zwaar was aangezet, maar ik gun Kashena Sampson absoluut het succes en vind het moedig dat ze een nieuwe weg is ingeslagen. Het is een weg die me niet altijd bevalt, maar ik hoor ook wel mooie dingen op Ghost Of Me en ga er van uit dat ik ook moet wennen aan het album. Na een paar keer horen weet ik het nog niet, maar vraag me gerust over een paar weken nog eens wat ik van het album vind. Erwin Zijleman

Ik kan me goed vinden in de woorden van Erwin. Een paar maanden geleden kwam ik erachter dat ze een nieuwe weg wilde inslaan. Dat ze niet meer achter het geluid stond wat ze tot nu toe had laten horen, dat ze eindelijk haar hart ging laten spreken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar van schrok. Niet omdat ik zou willen dat ze niet haar hart achterna gaat, wel omdat het betekent dat ze zelf afstand leek te nemen van de eerste twee albums, en dat vond ik lastig te bevatten. Vooral als het gaat om Time Machine inderdaad. Die nummers klinken voor mij zo puur en goed dat ik me haast niet kon voorstellen dat de maker daarvan daar zelf afstand van doet.

Inmiddels kijk ik er wel op een iets andere manier naar. Feit is dat ze al jaren aan de weg probeert te timmeren in de muziekwereld en geen poot aan de grond krijgt. Je ziet het alleen al aan het aantal stemmen hier op musicmeter, er komt geen hond op af. Nu is dat het lot van veel artiesten, dat begrijp ik goed. Jij zult er ook vast velen van kennen Erwin. Voor mij als luisteraar maakt het niet heel veel uit, als ik maar van de muziek kan genieten. Het voelt soms ook wel extra speciaal dat ik iemand heb ontdekt die verder totaal over het hoofd wordt gezien. Maar bij haar heb ik dat inmiddels niet meer eerlijk gezegd. Ik begrijp oprecht niet dat iemand met dit talent en deze stem niet wordt opgepakt door een serieus label of op een andere manier wat bekendheid weet te genereren. Want of ze nou country, folk, rock of wat mij betreft death metal maakt, dit is iemand die nog jaren vooruit kanen nog prachtige dingen kan maken als ze enigszins de kans daar voor krijgt.

Ik las dit interview met haar en dit heeft het nog wat verder verhelderd voor mij. Ze geeft niet af op de eerste albums, maar zegt wel dat ze voor dit nieuwe album veel professioneler te werk is gegaan en er daarom ook meer achter staat.

Over dit album: het valt me allesbehalve tegen. Ik wist dus al dat het een rockalbum zou worden en net als Erwin is dat niet het eerste genre waar ik doorgaans warm voor loop. Maar tegelijkertijd zit ik zelf in een fase waarin ik andere genres meer leer te waarderen. Het gaat dan vooral om Jazz ( zie mijn bericht bij Kind of Blue) en Soul, maar ook andere dingen. Tot voor kort had ik nog nooit van de Cocteau Twins gehoord bijvoorbeeld. Inmiddels kan ik me een wereld zonder Heaven or Las Vegas niet meer voorstellen. Ik vind trouwens het rockelement sowieso niet zo storend, want voor mij is dit net als de eerste twee albums een singer-songwriter album. Dat is een genre dat hier op mume niet kan worden gekozen, maar dit album valt daar gewoon onder wat mij betreft. Wel heb ik wat moeite met het spookachtige (witchy) karakter wat in veel nummers terugkomt en ook in de albumhoes. Dat is gewoon niet mijn ding, maar dat neemt niet weg dat dit een uitstekend album is. Vooral de eerste helft is steengoed, met als uitschietets het titelnummer, Phases en Rearview Mirror. Ook Awakening is prachtig. De tweede helft vind ik iets minder en daarom over het geheel net iets minder dan Time Machine voor mij, ook daar sluit ik me aan bij Erwin.

Maar wat ik het belangrijkste vind van alles is dat deze vrouw de komende jaren mag en kan doen wat ze goed kan, liedjes schrijven en zingen. Ik vond het al goed om te zien dat er wat andere mensen stemmen op dit album dan degenen die al op eerdere albums hadden gestemd. Op dit moment kan ze niet leven van haar muziek, ze heeft een baantje aan de bar van een locatie waar muzikanten optreden. De frustatie van naar die muzikanten kijken en weten dat je het zelf ook wil en (vaak nog veel beter) kan zit verwerkt in dit album. Ze zal geen superster worden en dat hoeft ook niet, maar dit soort vakmensen verdienen het gewoon om ieder geval te leven van de muziek.

helemaal mee eens, het contrast tussen de paar gelukkigen die dankzij een TikTok hitje meteen grote zalen uitverkopen en de muzikanten die geen droog brood verdienen is wel heel groot