Vanwaar halen ze het in godsnaam?
Bij dit soort muziek maakt dat geen zier uit zeker, voor mij toch niet in ieder geval.
Net een eerste keer deze volledig gehoord. Wat kan je hier eigenlijk over zeggen? Je hoort het volgens mij graag of niet. Zo moelijk lijkt het me toch niet om dit te luisteren, het zijn gewoon lange uitsgeponnen rock-nummers met weinig of geen structuur en wars van alle conventionele uitgangspunten van de muziek in die tijd en eigenlijk ook nog van deze tijd als je het mij vraagt. Klinkt bijzonder fris moet ik zeggen.
Beste nummers? 1 en 3
Soms heb je van die platen die je vanaf de eerste keer goed vindt. Dat had ik ook met deze, toch nogal een ontoegankelijk plaatje toch met 4 lange nummers, die nergens een zweem van structuur mee hebben,maar waar altijd toch wel voldoende spannends gebeurt. Je vraagt je ook lichtjes gefrustreerd af wat ze nu toch bedoelen met die titels? Immer Lustig?, ja ik wel maar verder?
Nu doet dat er voor mij eigenlijk niet zoveel toe. Velen hebben de neiging om ook dat tot op de bodem uit te spitten. Laat het deze keer mensen, deze plaat moet je gewoon luisteren. Leg ‘m op, dim het licht en ga op de bank liggen met de ogen toe en laat je overspoelen met deze klankenbrij.
Waar de adoratie van velen voor UFO vandaan komt begrijp ik eerlijk gezegd niet zo goed, Kanguru brengt je veel meer dan die plaat in een extase waar het lekker toeven is.
Na Cottonwoodhill toch wel beste plaat in zijn genre, ja zelfs beter dan de vroege platen van Can (waarvan ik weliswaar niet alle nummers ken maar toch zo een ¾).
Het is wat met die term Krautrock. Een term die eigenlijk door de Britten werd gebruikt als scheldwoord (Kraut is wat de Britten gebruikten om Duitsers uit te schelden, zoals wij Mof gebruiken), gingen de West-Duitsers er zelf ook mee aan de haal als geuzennaam, maar echt een afgebakend genre is het niet.
Tegenwoordig rekenen we vooral de electronische, experimentele West-Duitse bands onder de Krautrock, wat band als Grobschnitt, Hoelderlin, Birth Control, Wallenstein, Kraan, Frumpy, Eloy, Jane geen Krautrock-bands maakt. Maar bands als Neu!, Can, Faust weer wel. En dan heb je van die bands als Tangerine Dream die ook experimentele, electronische muziek maakt maar nooit Krautrock wordt genoemd.
Guru Guru is een psychedelische rockband die wat jazzrock en progrock mengt in hun jam-geörienteerde heavy rock. Om deze band nou op een hoop te gooien met Ash Ra, Neu! en Faust houdt geen steek. Het is eerder te zoeken in de richting van Grobschnitt, vroege Eloy. Een beetje humoristische progressive rock met bluesschema's, funky ritmes en jazzy improvisaties. Gek genoeg noemt zowel Progarchives, Wikipedia als Discogs het toch Krautrock, dus het zal dan allemaal wel.
Guru Guru is hier een trio (bas, gitaar, drums) wat het heavy-rock gehalte alleen maar verhoogt en maken geen gebruik van toetseninstrumenten. Producer Conny Plank vangt de band wel erg goed en maakt dat de plaat die erg leunt op improvisatie toch ook erg coherent klinkt.