Westside Cowboy - So Much Country 'Till We Get There (2026)

Deze Britse band staat in het voorprogramma van Geese. Vijf verschillende aanstekelijke avontuurlijke songs die barsten van het spelplezier en van de kwaliteit van de liedjes. Favoriet is het openingsnummer dat koers vaart op een heerlijk rustig walsje, dat lekker begint op te zwellen maar net niet kapseisd. Een song om bij weg te dromen. Deze lichtjes fantastische ep staat op repeat.

erwinz
coldwarkids
Iets voor jullie ?

ja, klinkt geweldig. Maar een EP helaas, maar dit belooft wat

Ja ik ken er twee singles van. Die trokken mijn aandacht. Helaas geen volledig debuutalbum. Leuk speels bandje!

Bij het openingsnummer dacht ik meteen: Big Thief! Mooi nummer!

Manchester zal altijd een stad met een grote muzikale vernieuwingsdrang blijven. Dat hebben ze daar in het verleden al ruimschoots bewezen. Op het moment dat de rock daar wat dreigt af te zwakken brengt Shaking Hand daar met een geweldige eersteling verandering in. Vrijwel gelijktijdig verschijnt So Much Country ‘Till We Get There, de ep van het tevens uit Manchester afkomstige Westside Cowboy. Deze net afgestudeerde academici zijn een stelletje veelzijdige getalenteerde muziekliefhebbers die elkaar bij de befaamde Johnny Roadhouse Music muziekwinkel troffen, en daar hun passie deelden en uiteindelijk deze in songs omsmeedden.

Westside Cowboy is een misleidende naam. Ze hebben het grote geluk dat Geese ze als voorprogramma inlijft, anders zouden ze niet direct mijn aandacht trekken. Natuurlijk speelt het mee dat So Much Country ‘Till We Get There door Loren Humphrey geproduceerd is, die recentelijk nog zijn medewerking aan Getting Killed van Geese verleende. Als twee kernleden ook nog eens Aoife Anson O’Connell en Paddy Murphy heten, dan leg je de link ook niet direct met Manchester. Er zal heus wel Iers bloed door de aderen vloeien. Oké, Reuben Haycocks en James Bradbury klinken minder Iers, maar die link is dus snel gelegd.

Strange Taxidermy mengt traditionele folk met rauwe postpunk. Zangeres en bassist Aoife Anson O’Connell heeft iets breekbaars kinderlijks in haar voordracht, en trekt direct alle aandacht naar zich toe. Qua songopbouw hebben ze goed naar het psychedelischere werk van Velvet Underground geluisterd, al geven ze er wel een eigen twist aan. Ja, dan word je wel eventjes van je stoel geblazen. Zou de rest ook zo goed zijn?

Dat blijkt dus inderdaad het geval te zijn. Sterker nog, Aoife Anson O’Connell is niet de enige vocalist binnen Westside Cowboy. Bij de springerige uptempo vintage Can’t See punkrock neemt gitarist Reuben Haycocks het eventjes van haar over. Hij zorgt voor de swagger, een tikkeltje nonchalant, maar net zo doeltreffend. Rommelig, maar wel op een prettige manier aanstekelijk rommelig. In het dromerige melancholische powerpopduet Don’t Throw Rocks delen ze de zangpartijen. Het is bijna een amicaal gebaar van elkaar iets gunnen. Prachtig hoe ze dit vanuit zoveel rust tot een explosief eindakkoord uitwerken.

The Wahs, met een jaren negentig, Amerikaans klinkend, indiepopgeluid, toont weer een andere kant van dit veelzijdige viertal. Bij dit soort stevige passages is het Reuben Haycocks die prominent de hoofdrol opeist. En dan geloof je bij de korte, bijna evangelische samenzang van In the Morning amper dat dit dezelfde band betreft. Simpel, doeltreffend en tegen het Do It Yourself principe aan. Zo lang de bandleden er zo onbevangen puur in blijven staan, heb ik de volste vertrouwen in Westside Cowboy. Een mooie aanwinst in het hedendaagse grijze muziekklimaat. Laat die volwaardige plaat maar komen!

Westside Cowboy - So Much Country ‘Till We Get There | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Er is nu ook een volledig album op komst, en een eerste single daarvan uitgebracht! Iets om naar uit te kijken. Heerlijk bandje!

De EP So Much Country ’Till We Get There van de Britse band Westside Cowboy uit 2026 laat goed horen waarom deze jonge groep steeds vaker wordt genoemd als een interessante nieuwe naam in de indie-rock. De band komt uit Manchester en staat bekend om een mix van indie en alternatieve rock. Op deze EP hoor ik vooral dat ze niet bang zijn om verschillende stijlen te combineren. Soms klinkt het ruw en energiek, maar op andere momenten juist zacht en melodieus.

Wat mij meteen opvalt, is dat de groep meerdere zangers heeft. Dat geeft de muziek veel variatie. De combinatie van twee mannelijke stemmen en een vrouwelijke zang zorgt ervoor dat de nummers telkens een andere sfeer krijgen. Daardoor voelt deze EP ondanks zijn beperkte lengte toch verrassend veelzijdig.

De EP begint met “Strange Taxidermy” en dat is meteen mijn favoriete nummer. Het eerste wat opvalt is de vrouwelijke zangstem. Die geeft het nummer een warme en bijna dromerige sfeer. De melodie is mooi en blijft snel hangen. Tegelijk zit er ook een lichte spanning in de gitaren. Dat maakt het nummer bijzonder. Het klinkt een beetje indie, een beetje folk en een beetje alternatieve rock. Voor mij is dit een prachtige opener en ook meteen het hoogtepunt van de EP. Mijn waardering: 4,5 van 5.

Daarna volgt “Can’t See”, dat duidelijk een andere kant van de band laat horen. Waar de opener vrij dromerig is, heeft dit nummer meer tempo en een wat ruwer randje. De gitaren schuren een beetje en dat geeft het nummer energie. De ritmesectie – bas en drums – houdt het geheel stevig bij elkaar. Door de wisselende zang voelt het nummer levendig. Hier hoor ik goed dat de band veel kanten op kan. Ook dit is een erg sterk nummer. Mijn waardering: 4 van 5.

Het derde nummer, “Don’t Throw Rocks”, gaat verder op de energieke lijn. Dit is een stevig en direct nummer met een prettig tempo. De gitaren klinken scherp en de melodie is aanstekelijk. Het is zo’n nummer dat het waarschijnlijk ook live goed doet. Het heeft iets spontaan en los, alsof de band het met veel plezier speelt. Daardoor werkt het nummer erg goed. Mijn waardering: 4 van 5

Met “The Wahs” verandert de sfeer opnieuw. Dit nummer is uitbundiger en heeft een bijna dansbaar ritme. De drums zijn strak en het tempo nodigt uit om mee te bewegen. De gitaren spelen korte, ritmische lijnen die het nummer extra energie geven. Het voelt als een vrolijk moment op de EP en laat weer een andere kant van de band horen. Mijn waardering: 4 van 5

De EP sluit af met “In the Morning”. Dit is een rustiger nummer dat mij sterk doet denken aan oude folk-achtige popmuziek. De melodie is heel mooi en de zangharmonieën vallen meteen op. Het klinkt bijna alsof het een verloren nummer van Simon & Garfunkel zou kunnen zijn. De close-harmony zang geeft het nummer een warm en nostalgisch gevoel. Daardoor is het een rustige maar sterke afsluiter. Mijn waardering: 4 van 5.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik So Much Country ’Till We Get There een korte maar erg interessante EP. De band laat horen dat ze verschillende stijlen aankunnen en dat ze sterk zijn in melodieën én energie. Vooral de zangvariatie maakt deze plaat bijzonder. Voor mij is dit een veelbelovend werk van een band die waarschijnlijk nog veel verder kan groeien..

www.mijn-beste-muziek.nl / www.jorrosmuziekkeuze.nl