Julianna Barwick & Mary Lattimore - Tragic Magic (2026)

Wel aardig getokkel, maar zo bijzonder is het ook weer niet.

Bijzonder irritant is het wel degelijk. Sommige muziek is zo opzichtig bedoeld om ontspannend te zijn dat ik zin krijg een gat in een deur te trappen. Sowieso is het hele bestaan van de harp een misvatting. Als er dan ook nog iemand etherisch doorheen gaat zitten zuchten, kan je voor mij de dwangbuis nog een tandje strakker aansnoeren. Tegen het eind brengt de eerste minuut Melted Moon nog wat minimalistische verlichting, maar ook dat ontspoort weer binnen no time. Huuu.

Hmm.. ik vond dit bij de eerste luisterbeurt ook iets teveel esoterisch geneuzel. Al had het tegelijkertijd ook wel een kalmerende werking op mij. Nu na een aantal luisterbeurten vind ik het eigenlijk wel een hele fijne plaat om mee wakker te worden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Julianna Barwick & Mary Lattimore - Tragic Magic - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Julianna Barwick & Mary Lattimore - Tragic Magic
De Amerikaanse muzikanten Julianna Barwick en Mary Lattimore streken neer in Parijs en maakten daar met elektronica en harpen uit een ver of zelfs heel ver verleden een even rustgevend als betoverend album

Een album waarop vooral klanken van de harp zijn te horen, aangevuld met wat analoge synths en lagen engelachtige vocalen kunnen normaal gesproken niet direct op mijn sympathie rekenen, maar ik was direct onder de indruk van Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore. Het is een album waarop in muzikaal opzicht van alles gebeurd, maar toch zorgen de bijzondere klanken op het album voor totale ontspanning. Het is een album dat zich niet heel makkelijk laat classificeren en dat ver weg blijft van standaard popsongs, maar op een of andere manier klinkt het toch verrassend toegankelijk en is Tragic Magic keer op keer goed voor een fascinerende luistertrip.

Julianna Barwick en Mary Lattimore zijn twee Amerikaanse muzikanten die al heel wat jaren aan de weg timmeren en in het verleden ook al meerdere keren samenwerkten. Tot een gezamenlijk album kwam het tot dit jaar nog niet, maar deze week verscheen Tragic Magic. Op basis van de omschrijvingen van het album leek het me niet direct een album voor mij, maar de eerste recensies van het album waren zo positief dat ik toch ben gaan luisteren.

Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore is inderdaad redelijk ver verwijderd van de albums waar ik normaal gesproken naar luister en zeker van albums die ik normaal gesproken goed vind, maar het album heeft wat, waardoor ik na eerste aarzelingen toch viel voor Tragic Magic.

Julianna Barwick en Mary Lattimore gingen voor het opnemen van hun eerste gezamenlijke album naar Parijs en streken uiteindelijk neer in de Philharmonie de Paris, waar ze konden beschikken over de unieke verzameling instrumenten uit het Musée de la Musique’s uit de Franse hoofdstad. Zo kreeg Mary Lattimore de beschikking over een aantal harpen uit de 18e en 19e eeuw, terwijl Julianna Barwick zich omringde met elektronica uit de 20e eeuw en met name met analoge synths uit de jaren 70 en 80.

Het levert een album op dat totaal anders klinkt dan andere albums die ik de laatste tijd, of gedurende een hele lange tijd, heb beluisterd. Bij de harp denk ik vooral aan de Zwitserse muzikant Andreas Vollenweider, die in de jaren 80 even heel populair was, maar het harpspel van Mary Lattimore klinkt anders. Julianna Barwick ken ik vooral van atmosferische elektronische klankentapijten en die zijn ook te horen op Tragic Magic. Ze combineert deze klankentapijten met lagen vocalen die ook vooral als instrument worden ingezet.

De muziek van de twee muzikanten uit Los Angeles, die hun thuisbasis tijdelijk achter zich lieten toen de stad werd geteisterd door alles verwoestende branden, wordt hier en daar voorzien van het etiket avant-garde, maar dat past niet echt. De muziek van de twee is inderdaad niet alledaags, maar ik vind Tragic Magic een stuk toegankelijker en aangenamer dan het gemiddelde avant-garde album.

Julianna Barwick en Mary Lattimore maken misschien geen popsongs met een kop en een staart, maar de lange tracks op het album zijn bijzonder mooi en aangenaam. Ik hoor wel wat invloeden uit de ambient en de new age, al gebeurt er in muzikaal opzicht meer dan gebruikelijk in deze genres.

Het harpspel van Mary Lattimore staat centraal op Tragic Magic en voorziet het album van een wat sprookjesachtig en ook opvallend rustgevend karakter. Dat betekent zeker niet dat de harpen van de Amerikaanse muzikante maar wat voortkabbelen, want het vaak wat repeterende spel is bijzonder knap. Julianna Barwick treedt vooral op de voorgrond met lagen van haar vocalen en voegt afwisselen dunne en wat dikkere lagen elektronica toe.

De vijf eigen tracks op het album worden aangevuld met een track van Brian Eno en een van Vangelis en alles is fraai geproduceerd door Trevor Spencer, die eerder werkte met Beach House. Ik raak normaal gesproken snel verveeld bij het beluisteren van het soort muziek dat Mary Lattimore en Julianna Barwick maken, maar op een of andere manier wist Tragic Magic me direct te overtuigen en verlang ik sindsdien met enige regelmaat terug naar het bijzondere muzikale universum van de twee, dat alleen maar interessanter wordt. Erwin Zijleman