Emily Scott Robinson - Appalachia (2026)
mijn stem
10 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Country
Label: Oh Boy
-
Hymn for the Unholy (4:08)
-
Appalachia (4:11)
-
Sea of Ghosts (4:15)
-
Cast Iron Heart (4:57)
met John Paul White
-
Time Traveler (4:45)
-
Dirtbag Saloon (4:12)
-
Bless It All (3:05)
-
The Time for Flowers (4:02)
-
The Water Is Wide (3:28)
met Duncan Wickel
-
The Fairest View (3:10)
met Lizzy Ross
0
geplaatst: 1 februari, 16:22 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emily Scott Robinson - Appalachia - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Emily Scott Robinson - Appalachia
Emily Scott Robinson maakte bijna vijf jaar geleden een helaas wat ondergesneeuwd maar erg goed rootsalbum en maakt deze week nog wat meer indruk op Appalachia, dat zich laat inspireren door stokoude folk
Luister naar Appalachia van Emily Scott Robinson en je hoort in eerste instantie vooral een prachtige stem. Het is een stem die uitstekend past bij de Appalachen folk die centraal staat op het album, maar iedereen die Emily Scott Robinson al wat langer volgt weet dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. De oude folk die centraal staat op Appalachia is zeer smaakvol ingekleurd met gitaren en af en toe strijkers en fraai geproduceerd door topproducer Josh Kaufman. De grootste ster op het album is Emily Scott Robinson zelf, want wat zingt ze op haar nieuwe album prachtig. De stem van de muzikante is keer op keer goed voor kippenvel, hoe vaak je Appalachia ook hoort.
De Amerikaanse muzikant Emily Scott Robinson duikt deze week op in de lijsten met nieuwe albums. Ik was haar naam eerlijk gezegd vergeten, maar haar vorige album, het in 2021 uitgebrachte American Siren, was ik zeker niet vergeten. Het is een zowel tijdloos als eigentijds rootsalbum, dat opvalt door mooie sfeervolle klanken en imponeert met de weergaloze stem van de muzikante uit Nashville, Tennessee.
Het is een album dat ik de afgelopen jaren met enige regelmaat heb beluisterd, kennelijk zonder dit direct te koppelen aan de naam Emily Scott Robinson. Ik ga haar naam vanaf nu wel onthouden, want ook het deze week verschenen Appalachia is weer een erg mooi en krachtig album.
Het is een album dat wat anders klinkt dan het vooral met folk en country gevulde American Siren. De titel van het nieuwe album verraadt al welke kant het op gaat, want op Appalachia grijpt Emily Scott Robinson inderdaad terug op de folk zoals deze in het begin van de vorige eeuw al werd gemaakt in de Appalachen.
In muzikaal opzicht sluit Appalachia misschien wat minder aan op mijn muzieksmaak, dan American Siren, maar zo op zijn tijd kan ik Appalachen folk best waarderen. Appalachia van Emily Scott Robinson kan ik zeker waarderen, want het is in meerdere opzichten een uitstekend album.
American Siren maakte in 2021 vooral indruk met de stem van de Amerikaanse muzikante en ook op Appalachia valt de stem van Emily Scott Robinson het meest op. Het is een stem die op het vorige album prachtig kleurde bij een geluid met vooral invloeden uit de folk, country en pop en het is een stem die het op Appalachia uitstekend doet bij het behoorlijk traditioneel klinkende folkgeluid.
Het is ook een stem die zich aanpast aan de muziek, want de stem van de muzikante uit Nashville klinkt op Appalachia net zo mooi en krachtig als op American Siren, maar wel wat anders. Ik heb bij de bespreking van het vorige album Alison Krauss niet genoemd als vergelijkingsmateriaal, maar dat is wel een naam die opkomt bij beluistering van het nieuwe album.
Emily Scott Robinson wist voor Appalachia niemand minder dan Josh Kaufman te strikken als producer en die levert zoals gebruikelijk vakwerk. De zang op Appalachia klinkt anders dan op American Siren en dat geldt in nog veel sterkere mate voor de muziek op het album. Het geluid op het nieuwe album van Emily Scott Robinson wordt gedomineerd door (akoestische) gitaren, terwijl de viool en de cello zorgen voor de meeste andere accenten in de muziek.
De muziek op het album heeft zich misschien laten beïnvloeden door folkmuziek van lang geleden, maar in de persoonlijke teksten staat Emily Scott Robinson met beide benen in het heden en weet te ze te ontroeren met bijvoorbeeld teksten over de dementie van haar oma. Zeker als ze wat meer emotie in haar stem stopt hoor je goed hoe mooi en bijzonder de stem van Emily Scott Robinson is.
Ik moest er door het wel erg traditionele geluid even in komen, maar toen ik er eenmaal aan gewend was hoorde ik alleen nog maar de schoonheid van de muziek en de songs en de overrompelend mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die het ook prachtig doet in een duet met John Paul White of wanneer vrouwelijke achtergrondvocalen worden toegevoegd, zoals in het duet met Lizzy Ross. Ik heb rootsmuziek bij voorkeur iets moderner, maar voor Appalachia maak ik graag een uitzondering. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Emily Scott Robinson - Appalachia - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Emily Scott Robinson - Appalachia
Emily Scott Robinson maakte bijna vijf jaar geleden een helaas wat ondergesneeuwd maar erg goed rootsalbum en maakt deze week nog wat meer indruk op Appalachia, dat zich laat inspireren door stokoude folk
Luister naar Appalachia van Emily Scott Robinson en je hoort in eerste instantie vooral een prachtige stem. Het is een stem die uitstekend past bij de Appalachen folk die centraal staat op het album, maar iedereen die Emily Scott Robinson al wat langer volgt weet dat ze in meerdere genres uit de voeten kan. De oude folk die centraal staat op Appalachia is zeer smaakvol ingekleurd met gitaren en af en toe strijkers en fraai geproduceerd door topproducer Josh Kaufman. De grootste ster op het album is Emily Scott Robinson zelf, want wat zingt ze op haar nieuwe album prachtig. De stem van de muzikante is keer op keer goed voor kippenvel, hoe vaak je Appalachia ook hoort.
De Amerikaanse muzikant Emily Scott Robinson duikt deze week op in de lijsten met nieuwe albums. Ik was haar naam eerlijk gezegd vergeten, maar haar vorige album, het in 2021 uitgebrachte American Siren, was ik zeker niet vergeten. Het is een zowel tijdloos als eigentijds rootsalbum, dat opvalt door mooie sfeervolle klanken en imponeert met de weergaloze stem van de muzikante uit Nashville, Tennessee.
Het is een album dat ik de afgelopen jaren met enige regelmaat heb beluisterd, kennelijk zonder dit direct te koppelen aan de naam Emily Scott Robinson. Ik ga haar naam vanaf nu wel onthouden, want ook het deze week verschenen Appalachia is weer een erg mooi en krachtig album.
Het is een album dat wat anders klinkt dan het vooral met folk en country gevulde American Siren. De titel van het nieuwe album verraadt al welke kant het op gaat, want op Appalachia grijpt Emily Scott Robinson inderdaad terug op de folk zoals deze in het begin van de vorige eeuw al werd gemaakt in de Appalachen.
In muzikaal opzicht sluit Appalachia misschien wat minder aan op mijn muzieksmaak, dan American Siren, maar zo op zijn tijd kan ik Appalachen folk best waarderen. Appalachia van Emily Scott Robinson kan ik zeker waarderen, want het is in meerdere opzichten een uitstekend album.
American Siren maakte in 2021 vooral indruk met de stem van de Amerikaanse muzikante en ook op Appalachia valt de stem van Emily Scott Robinson het meest op. Het is een stem die op het vorige album prachtig kleurde bij een geluid met vooral invloeden uit de folk, country en pop en het is een stem die het op Appalachia uitstekend doet bij het behoorlijk traditioneel klinkende folkgeluid.
Het is ook een stem die zich aanpast aan de muziek, want de stem van de muzikante uit Nashville klinkt op Appalachia net zo mooi en krachtig als op American Siren, maar wel wat anders. Ik heb bij de bespreking van het vorige album Alison Krauss niet genoemd als vergelijkingsmateriaal, maar dat is wel een naam die opkomt bij beluistering van het nieuwe album.
Emily Scott Robinson wist voor Appalachia niemand minder dan Josh Kaufman te strikken als producer en die levert zoals gebruikelijk vakwerk. De zang op Appalachia klinkt anders dan op American Siren en dat geldt in nog veel sterkere mate voor de muziek op het album. Het geluid op het nieuwe album van Emily Scott Robinson wordt gedomineerd door (akoestische) gitaren, terwijl de viool en de cello zorgen voor de meeste andere accenten in de muziek.
De muziek op het album heeft zich misschien laten beïnvloeden door folkmuziek van lang geleden, maar in de persoonlijke teksten staat Emily Scott Robinson met beide benen in het heden en weet te ze te ontroeren met bijvoorbeeld teksten over de dementie van haar oma. Zeker als ze wat meer emotie in haar stem stopt hoor je goed hoe mooi en bijzonder de stem van Emily Scott Robinson is.
Ik moest er door het wel erg traditionele geluid even in komen, maar toen ik er eenmaal aan gewend was hoorde ik alleen nog maar de schoonheid van de muziek en de songs en de overrompelend mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die het ook prachtig doet in een duet met John Paul White of wanneer vrouwelijke achtergrondvocalen worden toegevoegd, zoals in het duet met Lizzy Ross. Ik heb rootsmuziek bij voorkeur iets moderner, maar voor Appalachia maak ik graag een uitzondering. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.