Frateur-Rombouts - ECHO_RE_ECHO (2025)

Een dansvoorstelling die uiteindelijk uitmondt in de reünie van de kern van Dez Mona en een album Echo_re_echo om dat heuglijke feit te vieren. Twee mannen die elkaar na 10 jaar terugvinden, een gouden muzikaal duo dat elkaar ooit perfect aanvoelde, frontman-begenadigd zanger Gregory Frateur en contrabassist-alleskunner Nicolas Rombouts, het is bij deze weer net zoals in the old days, twee enthousiastelingen samen aan de slag.

Maar heel oorspronkelijk was er dus evenwel nog eerst die ‘aanleiding tot’, het gelijknamig project met choreografe Ann Van den Broek en dansgezelschap WArd/waRD. Daarin kwamen deze muziek en zang van Echo_re_echo samenvloeien in heftige performance en dans. Zowel Frateur als Rombouts waren wat dat betreft trouwens niet aan hun proefstuk toe.

En zo dus ook nu weer, Frateur, Van den Broeck herself en een paar dansers samen op een podium: elk vanuit hun disciplines voluit ‘echo’s’ laten resoneren vanuit hun eigen persoonlijkheden, ze theatraal laten botsen, ze laten versmelten en daarmee al hun innerlijk wrijvende emoties, verlangens, conflicten, fantasieën in vrije loop laten.

Die voorstelling consumeerde je al als een mix van dans en concert. Want alles dreef duidelijk op de muziek enerzijds van die andere aanwezige daar op het podium, componist-contrabassist Nicolas Rombouts die er loos ging met zijn loodzware baspartijen en soms knetterende of juist sluipend als drones glijdende synths. Maar anderzijds steunde de voorstelling even sterk op de vocalen van de als vanouds uitzonderlijke Frateur. Frateur, de drama-man aan de tafel die je nog steeds onmiddellijk op sleeptouw neemt met zijn typisch melancholische stem met zijn verrassend wisselende registers.

Op deze soundtrack met de donkere sferen van de voorstelling maakte het muzikale duo nu een vervolg en ze werkten het nog verder uit voor een plaat. Daar transformeerden diezelfde existentiële kwesties van Echo_re_echo zich in de tien songs, de queeste naar kracht en verbinding, een nieuwe, opgefriste klankband van al wat de makers verenigt en afstoot.

Hoewel radiovriendelijkheid nu niet bepaald het uitgangspunt was, afgeleid als het was van het dansproject, hun kwetsbare alternatieve pop, hun jazz, hun raves en industrial op vaak vervaarlijk volume, al die dramatiek en poëtische voordracht, het werd verrassend toch al behoorlijk opgepikt. De toegankelijke singles ervan drongen zelfs al verder in de ether door dan enkel tot – met respect – radio Klara.

Echo_re_echo, het album, begint met Seen_scene en dat wordt heerlijk raven op contrabassnaren, een song voor het individu hunkerend naar erkenning. In Nothing to Be Liked, hoor je andermaal die combinatie van eenzaam diepe bas, onbestemde electronica en ijle androgyne stem. Met een Frateur pleitend om in plaats van die altijd dreigende gemakzucht te kiezen voor authenticiteit. Het pulserend opstartend I Don’t Want to Be Here dan, tweede single, lijkt een sinister luidende halloweentocht doorheen een noisy schurend Frateur-Rombouts-universum.

Derde single en topper Wrap Your Mind Around It, noemden ze wellicht net niet House on Fire. Dansend op Rombout’s contrabas fileert Frateur er eerst de stand van een apatische wereld, maar er komt warempel licht doorheen de song te schijnen en op het einde gospelt zwierig zelfs een koortje. Evenzo sleept onder de holle echo’s van Restless Sleeper het metalen parlando van Frateur je hoopvol uit je droefgeestigste droom.

Eerste single Call it an Escape houdt je hartslag rustig en stabiel op het ritme van Rombouts’ bas. Zwevend door de zwarte stilte van hun heelal leert Frateur je geduldig hoe een weg te zoeken, je eigen escape-room uit. Het supersterk koppel Are We Doing This en het confronterende, traag voortkruipende Who Are We Exactly lijken zwarte missen wel, in donderend mineur à la Nine Inch Nails met een met kracht hoogbezwerende Frateur als eigenzinnig vervanger hier van Reznor of waarom ook niet, van Bowie. De Heroes-hint is dan ook helemaal raak.

Don’t Let Go of My Hand passeert vervolgens op episch zwevende orgeltonen en in een sublieme afwisseling van Frateur’s parlando met zijn fragiele klaagzang. Het sereen vooruitkijkende Our Children mag dan fraai afsluiten, met een exclusief, prachtig duet van hemels stemgeluid met spaarzaam meewandelende basnoten.

Echo_re_echo, het is aldus een intens minimalistisch experiment geworden van een esthetisch duo dat al sinds jaren zijn vaardigheid heeft bewezen. Ze komen nu opnieuw voor het voetlicht met een volwaardig album vol grootsheid en tegelijk zo vol verstilling en intimiteit. Zo monumentaal en bij momenten tegelijk zo persoonlijk en klein. Net als in een van de songs wil het zelf een grote escape zijn, badend in die conspiracy of silence. Die wisselwerking van tegenpolen straalt ook hier zoveel van die essentiële warmte uit, zoveel expressiviteit en hang naar verbinding.

Het lijkt dan wel een (uitstekend) album van een rustiger gezelschap geworden, maar hun ijzers liggen alweer in het vuur voor de afwerking van een ongetwijfeld nog belangrijkere volgende plaat. Eén van een volledig herenigd Dez Mona. Waarom willen wij daar dan niet al te lang op wachten?

Na de tour met de dansvoorstelling 'Echo_re_echo' in Nederland en België loopt deze nu nog eventjes. Op 30 oktober nog te horen en te zien in de Corso in Berchem (B).

Mooie recensie henrie9, wat laat ontdekt evenals jouw tip. Dit ga ik wat verder mondjesmaat ontdekken, want makkelijk te degusteren lijkt het me niet. 'Wrap Your Mind Around It' gaat er alvast goed in.