Jenny on Holiday - Quicksand Heart (2026)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Transgressive
-
Good Intentions (4:18)
-
Quicksand Heart (3:41)
-
Every Ounce of Me (3:42)
-
These Streets I Know (4:23)
-
Pacemaker (2:59)
-
Dolphins (4:46)
-
Groundskeeping (3:19)
-
Push (3:22)
-
Do You Still Believe in Me? (4:18)
-
Appetite (4:49)
1
geplaatst: 2 januari, 11:23 uur
Jenny van Let's Eat Grandma!
Ook Dolphins is een fijne single naast Good Intentions en Every Ounce On Me.
Die 2 zusjes zag ik slechts fragmentarisch op Primavera 2018. Maar het was magisch.
Authentiek en speels.
Luisterende naar Dolphins is daar nog niets van verdwenen.
Ook Dolphins is een fijne single naast Good Intentions en Every Ounce On Me.
Die 2 zusjes zag ik slechts fragmentarisch op Primavera 2018. Maar het was magisch.
Authentiek en speels.
Luisterende naar Dolphins is daar nog niets van verdwenen.
0
geplaatst: afgelopen donderdag om 15:16 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jenny on Holiday - Quicksand Heart - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Jenny on Holiday - Quicksand Heart
De Britse muzikante Jenny Hollingworth timmert al tien jaar aan de weg als helft van het duo Let’s Eat Grandma, maar levert nu als Jenny on Holiday met Quicksand Heart een werkelijk geweldig popalbum af
Het Britse duo Let’s Eat Grandma is niet heel bekend, maar heeft inmiddels drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums waarop Rosa Walton en Jenny Hollingworth indruk maken met avontuurlijke elektronische popmuziek. Let’s Eat Grandma oogstte met name in kleine kring veel lof voor haar albums, maar Jenny Hollingworth zet maar haar eerste soloalbum onder de naam Jenny on Holiday een flinke stap richting een veel groter publiek. Quicksand Heart is immers een geweldig popalbum met onweerstaanbaar lekkere songs. Het zijn songs waarin de Britse muzikante indruk maakt als zangeres, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht klopt alles op het ijzersterke debuutalbum van Jenny on Holiday.
Jenny on Holiday is een project van de Britse muzikante Jenny Hollingworth en dat is een naam die bij mij direct een belletje deed rinkelen. Jenny Hollingworth formeerde immers op haar zeventiende samen met Rosa Walton de band met de geweldige naam Let’s Eat Grandma en dat is een band die ik volg.
De band heeft met I, Gemini (2016), I'm All Ears (2018) en Two Ribbons (2022) drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums die niet alleen de aandacht trokken met de naam van de band, maar ook met een serie bijzondere popsongs. Het zijn vooral elektronisch ingekleurde popsongs en het zijn popsongs die zich zowel laten inspireren door de pioniers van de elektronische popmuziek als door de dansvloer georiënteerde elektronische popmuziek van het moment.
De songs van Let’s Eat Grandma liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar lopen ook nog eens over van avontuur, wat een extra reden is om de band in de gaten te houden. In mijn recensies van de albums van Let’s Eat Grandma zeg ik eigenlijk niet zoveel over de stemmen van Rosa Walton en Jenny Hollingworth, die zeker op het debuutalbum van de band nog wel erg jong klonken en natuurlijk ook waren.
Bij eerste beluistering van het debuutalbum van Jenny on Holiday was het echter vooral de stem van Jenny Hollingworth die mijn aandacht trok. De Britse muzikante gaat inmiddels bijna tien jaar mee in de muziek en heeft een heftige roller coaster ride achter de rug. Naast de successen van Let’s Eat Grandma was er de dood van haar vriend, die ook impact had op het derde album van de band.
Hiernaast worstelt Jenny Hollingworth net als iedere andere twintiger met het proces van volwassen worden, wat niet eenvoudiger is met het leven dat de Britse muzikante de afgelopen tien jaar heeft geleefd. Het land allemaal op Quicksand Heart, dat in het teken staat van verlies en ‘coming of age’.
Ik had Jenny Hollingworth al hoog zitten, maar met haar eerste soloalbum maakt ze nog net wat meer indruk. Dat doet ze in eerste instantie vooral met haar stem, die zich enorm heeft ontwikkeld de afgelopen tien jaar. Het is een stem waarin ik flarden van meerdere grote popzangeressen uit het verleden hoor, maar de stem van Jenny Hollingworth klinkt ook kwetsbaar en emotioneel en heeft een duidelijk eigen sound.
Het is een stem waar ik eigenlijk direct verliefd op was, maar Quicksand Heart van Jenny on Holiday heeft nog veel meer te bieden. Zo heeft de muzikante uit Norwich een serie geweldige popsongs geschreven. Het zijn popsongs die fris en eigentijds klinken, maar het zijn ook popsongs die herinneren aan popsongs uit het verleden.
Het is allemaal prachtig geproduceerd door Steph Marziano, die eerder al prachtig werk leverde voor onder andere Hayley Williams, Jay Som en Bartees Strange. Het levert een popalbum op dat over de potentie beschikt om uit te groeien tot de beste popalbums van het nog heel prille muziekjaar 2026.
Dat had ik op voorhand ook weer niet verwacht van Jenny Hollingworth, maar iedere keer als ik naar Quicksand Heart luister ben ik nog wat meer onder de indruk van het album en vind ik de popsongs van de Britse muzikante nog wat indrukwekkender. Met name de Britse muziekpers is behoorlijk enthousiast over het debuutalbum van Jenny on Holiday en daar valt niets, maar dan ook helemaal niets op af te dingen. Wat een aangename verrassing in de eerste weken van het jaar. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Jenny on Holiday - Quicksand Heart - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Jenny on Holiday - Quicksand Heart
De Britse muzikante Jenny Hollingworth timmert al tien jaar aan de weg als helft van het duo Let’s Eat Grandma, maar levert nu als Jenny on Holiday met Quicksand Heart een werkelijk geweldig popalbum af
Het Britse duo Let’s Eat Grandma is niet heel bekend, maar heeft inmiddels drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums waarop Rosa Walton en Jenny Hollingworth indruk maken met avontuurlijke elektronische popmuziek. Let’s Eat Grandma oogstte met name in kleine kring veel lof voor haar albums, maar Jenny Hollingworth zet maar haar eerste soloalbum onder de naam Jenny on Holiday een flinke stap richting een veel groter publiek. Quicksand Heart is immers een geweldig popalbum met onweerstaanbaar lekkere songs. Het zijn songs waarin de Britse muzikante indruk maakt als zangeres, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht klopt alles op het ijzersterke debuutalbum van Jenny on Holiday.
Jenny on Holiday is een project van de Britse muzikante Jenny Hollingworth en dat is een naam die bij mij direct een belletje deed rinkelen. Jenny Hollingworth formeerde immers op haar zeventiende samen met Rosa Walton de band met de geweldige naam Let’s Eat Grandma en dat is een band die ik volg.
De band heeft met I, Gemini (2016), I'm All Ears (2018) en Two Ribbons (2022) drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums die niet alleen de aandacht trokken met de naam van de band, maar ook met een serie bijzondere popsongs. Het zijn vooral elektronisch ingekleurde popsongs en het zijn popsongs die zich zowel laten inspireren door de pioniers van de elektronische popmuziek als door de dansvloer georiënteerde elektronische popmuziek van het moment.
De songs van Let’s Eat Grandma liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar lopen ook nog eens over van avontuur, wat een extra reden is om de band in de gaten te houden. In mijn recensies van de albums van Let’s Eat Grandma zeg ik eigenlijk niet zoveel over de stemmen van Rosa Walton en Jenny Hollingworth, die zeker op het debuutalbum van de band nog wel erg jong klonken en natuurlijk ook waren.
Bij eerste beluistering van het debuutalbum van Jenny on Holiday was het echter vooral de stem van Jenny Hollingworth die mijn aandacht trok. De Britse muzikante gaat inmiddels bijna tien jaar mee in de muziek en heeft een heftige roller coaster ride achter de rug. Naast de successen van Let’s Eat Grandma was er de dood van haar vriend, die ook impact had op het derde album van de band.
Hiernaast worstelt Jenny Hollingworth net als iedere andere twintiger met het proces van volwassen worden, wat niet eenvoudiger is met het leven dat de Britse muzikante de afgelopen tien jaar heeft geleefd. Het land allemaal op Quicksand Heart, dat in het teken staat van verlies en ‘coming of age’.
Ik had Jenny Hollingworth al hoog zitten, maar met haar eerste soloalbum maakt ze nog net wat meer indruk. Dat doet ze in eerste instantie vooral met haar stem, die zich enorm heeft ontwikkeld de afgelopen tien jaar. Het is een stem waarin ik flarden van meerdere grote popzangeressen uit het verleden hoor, maar de stem van Jenny Hollingworth klinkt ook kwetsbaar en emotioneel en heeft een duidelijk eigen sound.
Het is een stem waar ik eigenlijk direct verliefd op was, maar Quicksand Heart van Jenny on Holiday heeft nog veel meer te bieden. Zo heeft de muzikante uit Norwich een serie geweldige popsongs geschreven. Het zijn popsongs die fris en eigentijds klinken, maar het zijn ook popsongs die herinneren aan popsongs uit het verleden.
Het is allemaal prachtig geproduceerd door Steph Marziano, die eerder al prachtig werk leverde voor onder andere Hayley Williams, Jay Som en Bartees Strange. Het levert een popalbum op dat over de potentie beschikt om uit te groeien tot de beste popalbums van het nog heel prille muziekjaar 2026.
Dat had ik op voorhand ook weer niet verwacht van Jenny Hollingworth, maar iedere keer als ik naar Quicksand Heart luister ben ik nog wat meer onder de indruk van het album en vind ik de popsongs van de Britse muzikante nog wat indrukwekkender. Met name de Britse muziekpers is behoorlijk enthousiast over het debuutalbum van Jenny on Holiday en daar valt niets, maar dan ook helemaal niets op af te dingen. Wat een aangename verrassing in de eerste weken van het jaar. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.