Haircut One Hundred - Boxing the Compass (2026)
mijn stem
3 stemmen
1
geplaatst: 22 oktober 2025, 23:35 uur
Na 42 jaar weer eens een nieuw album. Daar kan een band als Guided By Voices een puntje aan zuigen.
Dynamite
The Unloving Plum
Dynamite
The Unloving Plum
0
geplaatst: 20 juni, 13:10 uur
Potver, dit is echt een heerlijk album voor deze warme dagen! Ik ben positief verrast door deze comebackplaat.
Misschien ook wat voor de zonnestraaltjes johan de witt
en Ries_72
Misschien ook wat voor de zonnestraaltjes johan de witt
en Ries_72
0
geplaatst: 20 juni, 23:09 uur
Even een vijftal nummers van het album geluisterd
Openingsnummer deed me aan Deacon Blue denken. Maar wat volgt zit dan bij de funky Jazz rock van Chicago tussen Hot Streets en 13 in. Volgens mij zingen ze in "Sunshine" ook over een Chicago in the park ? Helaas geen teksten op Spotify.
En alhoewel de solos door een saxofonist / trompettist gespeeld worden, klinken de 'kick horns' als iets uit een sampler-synth (wel een goeie).
Ook even hun 3 bekendste nummers erbij gepakt, want ik herken de bandnaam wel maar wist niet meer welk hitje daar bij hoorde. Ze hadden toen blijkbaar ook al een saxofonist en percussionist en een wat zonnige poppy vibe in hun muziek.
Openingsnummer deed me aan Deacon Blue denken. Maar wat volgt zit dan bij de funky Jazz rock van Chicago tussen Hot Streets en 13 in. Volgens mij zingen ze in "Sunshine" ook over een Chicago in the park ? Helaas geen teksten op Spotify.
En alhoewel de solos door een saxofonist / trompettist gespeeld worden, klinken de 'kick horns' als iets uit een sampler-synth (wel een goeie).
Ook even hun 3 bekendste nummers erbij gepakt, want ik herken de bandnaam wel maar wist niet meer welk hitje daar bij hoorde. Ze hadden toen blijkbaar ook al een saxofonist en percussionist en een wat zonnige poppy vibe in hun muziek.
1
geplaatst: 22 juni, 08:26 uur
Haircut 100 of Haircut One Hundred, zoals het altijd in die sierlijke krulletters op die vroege jaren 80-hoezen stond, was het sympathieke broertje van de grote namen uit de ‘new romantic’- en ‘new wave’-scene. Ze maakten leuke dansbare muziek, maar dan zonder de dramatiek van Spandau Ballet, met minder conceptuele ernst dan Heaven 17 en zonder de glitter van ABC. Met onvergetelijke, vrolijke hits zoals Love Plus One, Favourite Shirts (Boy Meets Girl) en Fantastic Day lieten ze in 1982 horen wat ze in hun mars hadden. Juist daardoor hadden ze iets ontwapenends en straalden ze een zonnige lichtvoetigheid uit die je meteen in een goed humeur bracht.
De new wave van toen was een bont gezelschap: het liep van sombere postpunk tot dansbare funk, en van kille synths tot warme blazers. Haircut One Hundred zat precies in dat hoekje waar de zon altijd scheen, waar de bas huppelde en waar de gitaren als frisgewassen wasgoed aan de lijn wapperden.
En nu zijn ze weer helemaal terug met Boxing the Compass. Dit is echter geen nostalgische reünieplaat, maar een verrassend frisse, vrolijke en eigentijdse update van hun oude formule. De bandleden zijn ouder en de kapsels zitten wat minder strak in de lak, maar de energie is er nog steeds. De muziek is heerlijk zomers en lichtvoetig, alsof ze een verloren hoofdstuk uit 1983 hebben opgeduikeld en opnieuw hebben ingekleurd.
De hoes verdient zelfs een aparte vermelding. Het is een prachtige foto in zomers rood, stijlvol en warm, met heren van middelbare leeftijd die er gewoon… goed uitzien. Er is geen sprake van geforceerde jeugdigheid of een ironische knipoog, maar het toont een soort rustige waardigheid die je nog maar zelden ziet. Waarom zien we zulke hoezen niet vaker? Misschien omdat de muziekindustrie nog steeds doet alsof alleen twintigers op foto’s mogen staan? Maar Haircut One Hundred bewijst dat charme geen houdbaarheidsdatum heeft. Integendeel.
Boxing the Compass voelt daardoor als een kleine triomf. Het is het geluid van een band die zichzelf niet opnieuw hoeft uit te vinden, maar gewoon mag klinken als zichzelf, alleen met meer levenservaring, meer warmte en nog meer zon in de mix.
Jawel! Dit wordt mijn ultieme zomerplaat.
De new wave van toen was een bont gezelschap: het liep van sombere postpunk tot dansbare funk, en van kille synths tot warme blazers. Haircut One Hundred zat precies in dat hoekje waar de zon altijd scheen, waar de bas huppelde en waar de gitaren als frisgewassen wasgoed aan de lijn wapperden.
En nu zijn ze weer helemaal terug met Boxing the Compass. Dit is echter geen nostalgische reünieplaat, maar een verrassend frisse, vrolijke en eigentijdse update van hun oude formule. De bandleden zijn ouder en de kapsels zitten wat minder strak in de lak, maar de energie is er nog steeds. De muziek is heerlijk zomers en lichtvoetig, alsof ze een verloren hoofdstuk uit 1983 hebben opgeduikeld en opnieuw hebben ingekleurd.
De hoes verdient zelfs een aparte vermelding. Het is een prachtige foto in zomers rood, stijlvol en warm, met heren van middelbare leeftijd die er gewoon… goed uitzien. Er is geen sprake van geforceerde jeugdigheid of een ironische knipoog, maar het toont een soort rustige waardigheid die je nog maar zelden ziet. Waarom zien we zulke hoezen niet vaker? Misschien omdat de muziekindustrie nog steeds doet alsof alleen twintigers op foto’s mogen staan? Maar Haircut One Hundred bewijst dat charme geen houdbaarheidsdatum heeft. Integendeel.
Boxing the Compass voelt daardoor als een kleine triomf. Het is het geluid van een band die zichzelf niet opnieuw hoeft uit te vinden, maar gewoon mag klinken als zichzelf, alleen met meer levenservaring, meer warmte en nog meer zon in de mix.
Jawel! Dit wordt mijn ultieme zomerplaat.
1
geplaatst: 22 juni, 10:14 uur
Poles Apart schreef:
Na 42 jaar weer eens een nieuw album.
Na 42 jaar weer eens een nieuw album.
De helft van de band heeft inmiddels niet eens meer een haircut.
* denotes required fields.
* denotes required fields.